Kural 179 · அறனறிந்து வெஃகா அறிவுடையார்ச் சேரும்

ஜனக மன்னனும் திருமகளும்

இது மகாபாரதம், பாகவத புராணம், தேவி பாகவதம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் மிதிலை மன்னன் ஜனகரின் கதை. ஜனகர் விதேஹ நாட்டின் தலைநகரான மிதிலையின் அரசர். சீதையின் தந்தை என்று நாம் அறிவோம். அரசராக இருந்தும் துறவியைப் போன்ற பற்றற்ற மனம் கொண்டவர் என்பதால் 'ராஜரிஷி' என்று போற்றப்பட்டார். யாஜ்ஞவல்க்கியர் போன்ற முனிவர்களின் உபநிடத உரையாடல்களில் அவர் பங்கு கொள்ளும் குறிப்புகள் பிருஹதாரண்யக உபநிடதத்தில் உண்டு.

மிதிலை நாடு அவர் ஆட்சியில் செழிப்பாக இருந்தது. வயல்கள் விளைந்தன, வணிகம் வளர்ந்தது, அந்தணர்களும் அறிஞர்களும் அரசவையை அணுகினர். அவர் பிறர் நாட்டையோ செல்வத்தையோ கவர நினைக்கவில்லை. தம் நாட்டுக்குரியதை நீதியுடன் ஆண்டார். வேள்விகள் செய்தார்; தானம் அளித்தார். அவர் அரண்மனையில் செல்வம் நிறைந்திருந்தாலும் அவர் மனம் அதில் கட்டுப்படவில்லை.

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில் ஜனகரைப் பற்றிய ஒரு வாசகம் புகழ்பெற்றது. ஒருமுறை மிதிலை நகரம் தீப்பற்றி எரிவதாகச் செய்தி வந்தபோது அவர், "மிதிலை எரிந்தாலும் என்னுடையது எதுவும் எரிவதில்லை" என்றார் என்று மரபு சொல்கிறது. செல்வம் அவரிடம் நிறைந்திருந்ததற்குக் காரணம், அதை அவர் பிடித்துக்கொண்டிருக்கவில்லை என்பதுதான்.

சீடரான சுகர் ஜனகரிடம் வந்தபோது, ஜனகர் அவரைச் சோதிக்க நினைத்தார். பல நாள் அவரை வாசலில் நிறுத்தினார். பின் அரண்மனையின் ஆடம்பரமான சூழலில் வைத்தார். இறுதியில் எண்ணெய் நிரம்பிய ஒரு கலத்தைக் கையில் கொடுத்து, ஒரு துளியும் சிந்தாமல் நகரைச் சுற்றி வரச் சொன்னார். நகரில் ஆடல், பாடல், ஆரவாரம் எல்லாம் இருந்தும் சுகர் மனம் அலையாமல் ஒரு துளியும் சிந்தாமல் திரும்பினார். ஜனகர் மகிழ்ந்து, "நீ அறிய வேண்டியதை அறிந்துவிட்டாய்" என்றார் என்று கதை கூறுகிறது.

ஜனகரின் அரசவையில் அஷ்டாவக்கிரர் போன்ற அறிஞர்கள் அவரைச் சந்தித்து ஞானம் அளித்தனர் என்றும் மரபு உண்டு. தேடி வந்த அறிவையும் பணிவோடு ஏற்றதால் அவர் ஞானியாகவும் மன்னராகவும் ஒருசேரப் போற்றப்பட்டார்.

சீதையை அவர் வயலில் கண்டெடுத்ததாகவும் ராமாயணம் கூறுகிறது. நிலத்தை உழுதபோது கிடைத்த அந்தக் குழந்தையை அவர் தம் மகளாகவே வளர்த்தார். எதிர்பாராமல் வந்த செல்வம் என்றாலும் தம்முடையது என்று கொள்ளாமல் அன்புடன் காத்தார். திருமகளின் அம்சமாகவே சீதையைப் போற்றுவது நம் மரபு. அறம் அறிந்த ஜனகரிடம் திருவே மகளாக வந்தாள் என்பது இக்குறளுக்கு அழகிய விளக்கமாக அமைகிறது.

அறம் அறிந்து, எதன் மீதும் ஆசை கொள்ளாத ஜனகரிடம் திருமகள் நிலையாகத் தங்கியிருந்தாள். 'அறனறிந்து வெஃகா அறிவுடையார்ச் சேரும் திரு' என்ற குறளுக்கு இந்த ராஜரிஷி ஒரு சிறந்த உதாரணம்.

King Janaka and Lakshmi

This is the story of King Janaka of Mithila told in the Mahabharata, the Bhagavata Purana and the Devi Bhagavata. Janaka ruled Mithila, the capital of Videha. We know him as Sita's father. Though a king, he had the unattached mind of a renunciant, and so was honoured as a 'Rajarishi,' a royal sage. The Brihadaranyaka Upanishad records him taking part in the Upanishadic dialogues of sages like Yajnavalkya.

Under his rule the land of Mithila flourished. The fields yielded, trade grew, and brahmins and scholars thronged his court. He had no thought of seizing others' lands or wealth. He ruled justly what belonged to his own kingdom. He performed sacrifices and gave gifts. Though his palace was full of wealth, his mind was not bound by it.

A saying about Janaka in the Shanti Parva of the Mahabharata is famous. Once, when word came that the city of Mithila was burning, he said, tradition tells, "Even if Mithila burns, nothing of mine is burning." The reason wealth abided with him was that he did not clutch at it.

When Shuka, the young sage, came to him, Janaka wished to test him. He kept him at the gate for days. Then he lodged him amid the luxury of the palace. At last he handed him a vessel filled to the brim with oil and asked him to walk around the city without spilling a drop. Though the city was full of dance, song and clamour, Shuka's mind did not wander and he returned without spilling a drop. Pleased, Janaka said, as the story goes, "You have known what was to be known."

Lakshmi stayed constantly with Janaka, who knew dharma and craved nothing. This royal sage is a fine example for the verse: Thiru seeks the wise who know dharma and do not covet.