Kural 178 · அஃகாமை செல்வத்திற்கு யாதெனின் வெஃகாமை

அட்சய பாத்திரம்

இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் சொல்லப்படும் அட்சய பாத்திரத்தின் கதை. சூதாட்டத்தில் எல்லாவற்றையும் இழந்த பாண்டவர்கள் காட்டுக்குச் சென்றனர். அவர்களோடு பல அந்தணர்களும் தவசிகளும் சென்றனர். யுதிஷ்டிரன் தன் விருந்தினர்களுக்கு உணவு அளிக்க முடியவில்லையே என்று வருந்தினான். இழந்த நாட்டைப் பிடுங்கப் படை திரட்டவும் அவன் எண்ணவில்லை. பிறர் உடைமையை விரும்பாதது போலவே, தனக்கு உரியது கை நழுவியபோதும் அறத்தை விடவில்லை.

அவருடைய குருவான தௌம்யர், "சூரியனை வழிபடு; அவன் உன் தேவையைத் தீர்ப்பான்" என்று அறிவுரை கூறினார். யுதிஷ்டிரன் கடுந்தவம் செய்தான். சூரிய தேவன் தோன்றி ஒரு செப்புப் பாத்திரத்தை அளித்தான். "இதில் நான்கு வகை உணவு நாள்தோறும் குறையாமல் வரும். திரௌபதி உண்டு முடிக்கும் வரை இது உணவு தந்துகொண்டே இருக்கும். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இது உங்களுக்குத் துணை நிற்கும்" என்றான். அன்று முதல் அவர்கள் எவ்வளவு விருந்தினர் வந்தாலும் பசி தீர்த்தனர்.

துரியோதனன் இதை அறிந்து தன் சூழ்ச்சியைத் தீட்டினான். துர்வாச முனிவரைப் பல்லாயிரம் சீடர்களோடு பாண்டவர்களிடம் அனுப்பினான். திரௌபதி உண்டு முடித்த பிறகு செல்லும்படி அறிவுறுத்தினான். அப்போது பாத்திரம் காலியாகிவிடும்; உணவு கொடுக்க முடியாவிட்டால் முனிவர் சினந்து சபிப்பார் என்பது அவன் எண்ணம். அவ்வாறே துர்வாசர் வந்து, "நாங்கள் நீராடிவிட்டு வருகிறோம், உணவு தயாராக இருக்கட்டும்" என்றார்.

திரௌபதி நடுங்கினாள். கண்ணனை மனத்தால் அழைத்தாள். கண்ணன் உடனே வந்து, "எனக்குப் பசிக்கிறது; எதாவது கொடு" என்று கேட்டான். திரௌபதி பாத்திரத்தைக் காட்டினாள். அதன் ஓரத்தில் ஒரு சிறு கீரை இலையும் சோற்றுப் பருக்கையும் ஒட்டியிருந்தன. கண்ணன் அதை எடுத்து உண்டு, "இந்த உணவால் உலகின் ஆன்மாவாகிய ஹரி நிறைவடையட்டும்" என்றான். அந்த நொடியில் நீராடிக்கொண்டிருந்த துர்வாசரும் சீடர்களும் வயிறு நிறைந்ததுபோல உணர்ந்தனர். உணவு கேட்க வெட்கப்பட்டு அவர்கள் விலகிச் சென்றனர்.

யுதிஷ்டிரனின் இந்த நிலை நமக்கு ஒரு பாடம் தருகிறது. இழந்தபோதும் அவன் பிறர் பொருளை நாடவில்லை; இருந்ததையே அறவழியில் பகிர்ந்தான். அதனால் தெய்வமே அவனுக்குக் குறையாத பாத்திரத்தை அளித்தது.

வனவாசத்தின்போது வந்த அந்தணர்களும் முனிவர்களும் பசியோடு திரும்பியதில்லை. யுதிஷ்டிரன் முதலில் அவர்களுக்கு உணவளித்து, இறுதியில் தாமும் தம்பிகளும் உண்பது வழக்கம். திரௌபதி கடைசியில் உண்பாள். தாம் அளிப்பதில் முன்னிற்கும் இந்தப் பண்பே குறையாச் செல்வத்தின் இரகசியம்.

பிறர் செல்வத்தை விரும்பாமல், அறத்தில் நின்றவர்களுக்குக் குறையாத உணவு தானாகவே கிடைத்தது என்பதை இந்த அட்சய பாத்திரம் உணர்த்துகிறது. செல்வம் குறையாமல் இருக்க வழி, பிறன் கைப் பொருளை விரும்பாமையே என்ற குறளின் கருத்தை இது அடையாளமாகக் காட்டுகிறது.

The Akshaya Patra

This is the story of the Akshaya Patra told in the Vana Parva of the Mahabharata. The Pandavas, having lost everything in the dice game, went to the forest. Many brahmins and ascetics followed them. Yudhishthira was grieved that he could not feed his guests. He did not think of raising an army to snatch back what he had lost. Just as he never desired another's possessions, he did not abandon dharma even when what was his own slipped from his hand.

His family priest Dhaumya advised, "Worship the Sun; he will meet your need." Yudhishthira performed severe penance. The Sun god appeared and gave him a copper vessel. "Four kinds of food will come from this without diminishing every day, and it will keep supplying until Draupadi has eaten. For twelve years it will stand by you." From then on, however many guests arrived, they satisfied their hunger.

Duryodhana learned of this and laid his plot. He sent the sage Durvasa with tens of thousands of disciples to the Pandavas, advising him to go after Draupadi had eaten. By then the vessel would be empty, and if they could not give food, the sage would grow angry and curse them. So Durvasa arrived and said, "We will bathe and return; have the food ready."

The Akshaya Patra shows that those who stood in dharma without coveting others' wealth received unfailing food of their own accord. It stands as a symbol of the verse: the way to keep wealth from diminishing is not to desire what lies in another's hand.