Kural 452 · நிலத்தியல்பால் நீர்திரிந் தற்றாகும் மாந்தர்க்கு

Kural 452 · Avoiding mean Associations · சிற்றினம் சேராமை

நிலத்தியல்பால் நீர்திரிந் தற்றாகும் மாந்தர்க்குஇனத்தியல்ப தாகும் அறிவு.

Nilaththiyalpaal Neerdhirin Thatraakum Maandharkku / Inaththiyalpa Thaakum Arivu

Water altereth and taketh the character of the soil through which it floweth: even so the mind taketh the colour of the company with which it consorteth.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நிலத்தின் தன்மைக்கு ஏற்ப அதில் ஓடும் நீர் தன் இயல்பில் மாறுவதுபோல, மனிதருக்கு அறிவும் அவர் சேர்ந்த இனத்தின் இயல்புக்கு ஏற்ப அமையும்.

Meaning

As water changes according to the nature of the soil through which it flows, so a person's understanding takes the nature of the company he keeps.

சொற்பொருள் Word by word

நிலத்தியல்பால்: by the nature of the soil
நீர்: water
திரிந்து: changing, altering
அற்றாகும்: becomes just like that
மாந்தர்க்கு: for human beings
இனத்தியல்பு: nature of the company
அறிவு: mind, understanding

விளக்கம்

தெளிந்த நீரை ஒரு சிவப்பு மண்ணில் ஓட விட்டால் அது செந்நிறமாகிறது; உப்பு நிலத்தில் ஓடினால் உவர்ப்புச் சுவை பெறுகிறது; வளமான வயலில் பாய்ந்தால் இனிமை சேருகிறது. நீர் தானாகத் தன் இயல்பை மாற்றிக்கொள்ள விரும்புவதில்லை; ஆனால் தான் தொடும் நிலம் அதை மாற்றிவிடுகிறது. வள்ளுவர் இந்த எளிய காட்சியை எடுத்து, மனிதனின் அறிவுக்கும் அவன் சேரும் இனத்துக்கும் உள்ள உறவைக் காட்டுகிறார்.

இங்கே 'அறிவு' என்பது வெறும் படிப்பறிவு அன்று; நாம் எப்படிச் சிந்திக்கிறோம், எதை நல்லது தீயது என்று கருதுகிறோம் என்னும் பார்வையின் அடிப்படை. இனம் நமக்கு அந்தப் பார்வையைத் தருகிறது அல்லது திருத்துகிறது. உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளில் ஒரு நுட்பத்தைச் சுட்டுகிறார்கள்: நீரின் இயல்பு நிலத்தால் மாறினாலும், அது முற்றிலும் அழிவதில்லை; தூய நீராகத் திரும்பவும் வாய்ப்பு உண்டு. அதுபோல மனிதனும் இனத்தை மாற்றிக்கொண்டால் தன் அறிவை மீட்டுக்கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் இதில் உள்ளது.

நம் முன்னோர் இதை நன்கு அறிந்திருந்தனர். அதனால்தான் பிள்ளைகளைக் குருகுலத்துக்கும், கோயில் வகுப்புகளுக்கும், பெரியோர் சபைக்கும் அனுப்பினர். நல்ல நிலத்தில் நாற்று நடுவது போலவே, நல்ல இனத்தில் மனத்தை நடுவதும் ஒரு வேளாண்மை என்று அவர்கள் எண்ணினர்.

இன்று ஒரு குழந்தையின் பேச்சும் நடையும் அது வளரும் வீட்டையும் நண்பர்களையும் பிரதிபலிக்கிறது. அலுவலகத்தில் தொடர்ந்து புகார் சொல்லும் குழுவில் இருப்பவர் சில மாதங்களில் தாமும் புகார் சொல்லத் தொடங்குகிறார். இந்தக் குறள் விதியை மட்டும் சொல்லவில்லை; மாற்றுவழியையும் காட்டுகிறது. நிலம் மாறினால் நீரின் தன்மையும் மாறும். ஆகவே சூழலைத் திருத்திக்கொள்வதே மனத்தைத் திருத்துவதற்கான எளிய தொடக்கம். கடினமான சூழலிலிருந்து நல்ல சூழலுக்கு நகர்வது தோல்வி அன்று, அது அறிவின் முதல் செயல்.

எனவே நிலத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை நமக்கு இருக்கும் வரை, எந்த நிலத்தில் ஓடப்போகிறோம் என்று சிந்திப்பது அறிவுடைமை.

Explanation

If clear water is let run over red earth it turns reddish; over salty ground it takes on a brackish taste; across a fertile field it gathers sweetness. Water has no wish of its own to change, yet the land it touches changes it. Valluvar takes this plain scene and uses it to show how a person's understanding relates to the circle he joins.

Here 'arivu' is not merely bookish knowledge. It is the base of how we think and of what we regard as good or bad. Our company gives us that outlook or corrects it. Commentators draw out a subtle point in this verse: although water is altered by the soil, it is not wholly destroyed, and it can become pure again. In the same way, a person who changes his company may recover his understanding, so the verse also carries a note of hope.

Today a child's speech and manner reflect the home and the friends among whom it grows. A person who joins an office group that constantly complains finds that within a few months he too has begun to complain. As long as we have any freedom to choose the land, it is wisdom to think about the ground over which we are going to flow.

The verse should not make us fearful of everyone; it should make us deliberate. Water that knows where it is going can be guided to a field it can nourish, and a mind that knows its influences can choose the ones that raise it.

கதை

காவிரி நீரும் குயவன் மண்ணும்

காவிரிக் கரையில் இருந்த ஒரு கோயில் நகரில் அரங்கன் என்ற குயவன் வாழ்ந்தான். அவனிடம் மாணவனாகச் சேர்ந்தவன் சிறுவன் முத்து. ஒருநாள் இருவரும் ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றார்கள். குயவன் ஒரு குடத்தில் தெளிந்த காவிரி நீரை எடுத்தான். பின்னர் கரையின் செம்மண்ணிலும், களிமண்ணிலும், உப்பு படிந்த பள்ளத்திலும் அந்த நீரைச் சிறிது சிறிதாக ஊற்றி ஓட விட்டான்.

"பார், முத்து. ஒரே நீர்தான். இப்போது ஒவ்வொன்றும் வேறு நிறம், வேறு சுவை பெற்றுவிட்டது" என்றான். முத்து வியப்போடு பார்த்தான். செம்மண் வழியே ஓடிய நீர் சிவந்திருந்தது. உப்புப் பள்ளத்தில் ஓடிய நீரைச் சுவைத்தபோது அது கசந்தது.

"இதே நீர் ஆலயத்தின் தீர்த்தக் குளத்துக்குப் போனால் என்னாகும்?" என்று குயவன் கேட்டான். "அங்கே பூக்களின் மணமும், அபிஷேகத்தின் தூய்மையும் சேர்ந்து அதையே தீர்த்தமாக்கிவிடும். நிலம்தான் நீரின் இயல்பை முடிவு செய்கிறது. மனிதனும் அப்படித்தான், முத்து. நீ எந்த நண்பர்களோடு நடக்கிறாயோ, அவர்களே உன் நிலம்."

குயவன் மேலும் சொன்னான்: "இந்தக் குடம் இப்போது சுட்ட மண்ணாக இருக்கிறது. ஆனால் சுடுவதற்கு முன் இது ஈரக்களிமண். ஈரமாக இருக்கும் வரைதான் மண் வடிவம் பெறும். உன் வயதும் அப்படித்தான்; இப்போது யார் கை படுகிறதோ, அதன்படியே நீ வடிவம் பெறுவாய்."

அன்று மாலை முத்து ஒரு முடிவு எடுத்தான். அவன் தெருவில் சீட்டு விளையாடும் சிறுவர்களோடு சேர்ந்து அலைந்துகொண்டிருந்தான். குயவனின் சொல் அவனை உலுக்கியது. மறுநாள் முதல் அவன் ஆலயத்தின் திருமுறை வகுப்புக்குச் செல்லத் தொடங்கினான். அங்கே பாடும் சிறுவர்களுடன் பழகினான்.

சில மாதங்களில் அவன் பேச்சில் ஒரு தெளிவு வந்தது. சக்கரத்தில் மண்ணை வடிக்கும் கையில் ஒரு நிதானம் வந்தது. ஒருநாள் பழைய நண்பர்கள் அவனைச் சீண்டினார்கள். முத்து பதில் சொல்லாமல் புன்னகைத்தான். அவன் மனம் அமைதியான நிலத்தில் ஓடும் நீராக மாறியிருந்தது.

அரங்கன் அதைக் கவனித்துக் கூறினான்: "நீர் எப்போதும் தன் இயல்பை இழப்பதில்லை, முத்து. ஆனால் அதற்குச் சரியான நிலம் தேவை. நீ இப்போது தூய தடத்தில் நடக்கிறாய்."

ஆண்டுகள் கடந்தன. முத்து தானே ஒரு பட்டறையைத் தொடங்கினான். அங்கு வந்த ஒவ்வொரு சிறுவனிடமும் அவன் முதலில் ஒன்றைச் சொன்னான்: "குடத்தைவிட முக்கியம் உன் நண்பர்கள். யாரோடு நடக்கிறாய் என்று எப்போதும் பார்."

அன்றிலிருந்து அந்தக் குயவன் செய்த ஒவ்வொரு குடத்திலும் முத்துவின் கை நிதானம் தெரிந்தது.

A story

The Kaveri Water and the Potter's Clay

In a temple town on the bank of the Kaveri lived a potter named Arangan. A boy called Muthu had joined him as an apprentice. One day the two went down to the river. The potter filled a pot with clear Kaveri water and then, little by little, poured it over the red earth of the bank, the clay, and a salt-crusted hollow, letting it run.

"Look, Muthu. It is the same water. Yet each stream now has a different colour and a different taste," he said. The boy watched in wonder. The water that ran over the red earth had turned reddish. When he tasted the water from the salty hollow, it was bitter.

"What would happen if this same water went to the temple tank?" the potter asked. "There the fragrance of flowers and the purity of the sacred bath would make even this water holy theertham. It is the land that decides what the water becomes. People are the same, Muthu. The friends with whom you walk are your land."

That evening Muthu made a decision. He had been wandering the streets with some boys who gambled at cards, and the potter's words shook him. From the next day he began to attend the Thirumurai class at the temple, and he spent time with the boys who sang there.

Within a few months a clarity came into his speech. A steadiness came into the hand that shaped clay on the wheel. One day his old friends taunted him. Muthu did not reply; he only smiled. His mind had become water flowing over calm ground.

Arangan noticed it and said, "Water never loses its nature, Muthu. But it needs the right ground. You are now walking on a clean path."

From that day, every pot the potter made carried the steadiness of Muthu's hand.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் மனம் நீராக இருந்தால், அண்மைக் காலமாக அது எந்த வகை நிலத்தின் மேல் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது?

To reflect on

If your mind were water, over what kind of ground has it been flowing lately?