Kural 458 · மனநலம் நன்குடைய ராயினும் சான்றோர்க்கு

அர்ஜுனன் தேர்ந்த துணை

மகாபாரதத்திலிருந்து: குருக்ஷேத்திரப் போர் உறுதியாகிவிட்டது. இரு தரப்பினரும் தங்களுக்குத் துணை தேடிப் பல நாடுகளுக்குத் தூது அனுப்பினர். துவாரகையின் மன்னன் கிருஷ்ணன் இருவருக்கும் உறவினன். எனவே துரியோதனனும் அர்ஜுனனும் ஒரே நாளில் அவனைச் சந்திக்கத் துவாரகை சென்றனர்.

அவர்கள் அரண்மனை அடைந்தபோது கிருஷ்ணன் உறங்கிக்கொண்டிருந்தான். துரியோதனன் முதலில் வந்து கிருஷ்ணனின் தலைமாட்டில் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். சற்றுப் பின்னர் வந்த அர்ஜுனன் பணிவோடு கிருஷ்ணனின் பாதத்தருகே கைகூப்பி நின்றான். கிருஷ்ணன் கண் விழித்தபோது, முதலில் தன் பாதத்தருகே நின்ற அர்ஜுனனையே கண்டான்.

துரியோதனன் சினத்தோடு, 'முதலில் வந்தவன் நான்' என்று வாதாடினான். கிருஷ்ணன் அமைதியாக, 'நான் கண் விழித்ததும் கண்டது அர்ஜுனனை; ஆனாலும் இளையவர்களுக்கு முதலிடம் தருவது முறை' என்று கூறினான். கிருஷ்ணன் இருவருக்கும் ஒரு தேர்வை அளித்தான். "ஒரு பக்கம் நான்; ஆனால் போரில் ஆயுதம் ஏந்தமாட்டேன். மறு பக்கம் என் நாராயணி சேனை என்னும் பெரும்படை. யார் எதை விரும்புகிறீர்கள்?" முதலில் பார்த்தவன் என்ற முறையில் அர்ஜுனனுக்கே முதல் தேர்வு.

அவன் பதிலில் அமைதி இருந்தது; பெரிய படையின் பளபளப்பு அவனை மயக்கவில்லை. அர்ஜுனன் சிறிதும் தயங்காமல் "எனக்கு நீங்கள் வேண்டும், கண்ணா. படையை விடவும் நீங்கள் எனக்குப் பெரிய துணை" என்றான். துரியோதனன் மகிழ்ந்தான். "பெரும்படை என் பக்கம்" என்று மகிழ்ச்சியில் அறியாமல் சிரித்தான்.

அர்ஜுனன் வில்லாற்றலிலும் ஒழுக்கத்திலும் சிறந்தவன். மன வலிமையில் அவனுக்கு எவரும் குறைவில்லை. ஆனாலும் தனக்கு ஓர் அரண் வேண்டும் என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். போர்க்களத்தில் அவன் தளர்ந்தபோது, தேரோட்டியாக நின்ற கிருஷ்ணனே அவனுக்கு கீதையைப் போதித்து அவன் தயக்கத்தைத் தீர்த்தான்.

போருக்கு முன் ஒவ்வொரு நாளும் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனின் அருகிலேயே இருந்தான். சிறு ஐயம் வந்தாலும் அவரிடம் கேட்டான். ஆலோசனை கேட்பதைத் தன் தாழ்வாக அவன் நினைக்கவில்லை. குருக்ஷேத்திரத்தில் தேர் நடுவில் நின்றபோது, அவன் கையிலிருந்த வில் நழுவியது. அந்தத் தருணத்தில் தோளோடு தோள் நின்ற துணையே அவனை மீண்டும் எழுப்பியது.

மனநலத்தில் நிறைந்தவனுக்கும் நல்ல துணை எவ்வளவு உறுதியான கோட்டை என்பதற்கு இந்த நிகழ்ச்சி சான்று. எல்லாம் உடைய வீரன் ஒருவன், அதைவிடப் பெரிய துணையைத் தேர்ந்ததுதான் அவன் ஞானத்தின் அடையாளம்.

The Companion Arjuna Chose

From the Mahabharata: The war of Kurukshetra had become certain. Both sides sent envoys to many kingdoms seeking allies. Krishna, king of Dwaraka, was related to both houses, and so Duryodhana and Arjuna went to Dwaraka on the same day to meet him.

When they reached the palace, Krishna was asleep. Duryodhana arrived first and sat on a high seat at the head of the bed. Arjuna, who came a little later, stood humbly with folded hands near Krishna's feet. When Krishna woke, the first person he saw was Arjuna, standing at his feet.

Krishna gave them both a choice. "On one side, myself, but I will not take up weapons in the war. On the other side, my great force, the Narayani Sena. Which do you want?" Since Arjuna had been seen first, the first choice was his.

Without hesitation Arjuna said, "I want you, Krishna. You are a greater help to me than an army." Duryodhana was delighted. "The great army is mine," he said, laughing in his joy without understanding.

Arjuna was supreme in archery and in conduct, and no one could say he was weak in mind. Yet he knew that he needed a fortress. When he faltered in the battlefield, it was Krishna, standing as his charioteer, who taught him the Gita and dissolved his hesitation.

The incident shows how strong a fortress good company is even to one full of goodness of mind. That a warrior who had everything chose a still greater companion is itself the mark of his wisdom.