Kural 453 · மனத்தானாம் மாந்தர்க் குணர்ச்சி இனத்தானாம்

கர்ணனின் நட்பு

மகாபாரதத்திலிருந்து: கர்ணன் தேரோட்டியின் வளர்ப்பு மகனாக வளர்ந்தவன். வில் வித்தையில் அர்ஜுனனுக்கு நிகராக இருந்தும், ஹஸ்தினாபுர அரங்கில் அவன் குலத்தைக் காரணம் காட்டி இகழப்பட்டான். அந்தக் கணத்தில் துரியோதனன் முன்வந்து அவனை அங்க நாட்டின் அரசனாக்கினான். அன்றிலிருந்து கர்ணன் துரியோதனனின் நீங்காத நண்பனாக ஆனான்.

கர்ணனின் மனம் உயர்ந்தது. வேண்டியவருக்கு வாரி வழங்கும் கொடையாளி என்று அவன் புகழ் பெற்றான். சூரிய வழிபாடு முடிந்ததும் தன்னிடம் யார் எதைக் கேட்டாலும் தர வேண்டும் என்பது அவன் உறுதி. ஆனால் அவன் பழகிய கூட்டம் துரியோதனனின் அவை. அங்கே சகுனியின் சூழ்ச்சிகளும் திரௌபதிக்கு நேர்ந்த அவமானமும் அரங்கேறின. அவ்வேளைகளில் கர்ணன் மனத்தில் தயக்கம் இருந்தும், நட்புக்காக அமைதி காத்தான்.

உலகம் அவன் மனத்தைப் பார்க்கவில்லை. அவன் அருகில் நிற்பவர்களைத்தான் பார்த்தது. அதனால் பாண்டவர்களின் தரப்பில் கர்ணன் என்ற பெயர் கசப்புடன் உச்சரிக்கப்பட்டது. போருக்கு முன் குந்தி அவனைச் சந்தித்து, அவன் தன் மூத்த மகன் என்ற உண்மையைச் சொன்னாள். பாண்டவர்களோடு சேரும்படி வேண்டினாள். கர்ணனுக்கு அது ஆழ்ந்த சோதனை. ஆனாலும் துரியோதனனின் நட்புக்குக் கடன்பட்டவன் என்று கூறி, அவன் அதை மறுத்தான்.

குந்தி கண்கலங்கி நிற்க, கர்ணன் அவளுக்கு ஒரு வாக்குறுதி மட்டும் தந்தான்: அர்ஜுனனைத் தவிர மற்ற நான்கு மகன்களை அவன் கொல்ல மாட்டான் என்று. அவன் தன் அறிவால் உண்மையை அறிந்திருந்தாலும், தன் இனத்தின் பிடியிலிருந்து விலக முடியவில்லை.

அவன் தன் முடிவை உறுதியுடன் எடுத்தாலும், அதற்கான விலையை அவன் அறிந்திருந்தான். "என் நட்பால் என் பெயர் என்றும் இந்தப் பக்கத்தோடு சேர்த்தே சொல்லப்படும்" என்று அவன் உணர்ந்திருக்கலாம். காலம் கடந்தும் கர்ணனின் கொடை வியக்கப்படுகிறது; அதே வேளையில் அவன் தவறான அவையில் நின்றதையும் மக்கள் வருந்துகிறார்கள்.

கர்ணனின் வாழ்வு வேறொரு பாடத்தையும் தருகிறது. நட்பு மிகவும் மதிக்கத்தக்கதே; ஆனால் எந்த நட்பு நம்மை அறத்தின் பக்கம் நிறுத்துகிறது, எது அதிலிருந்து இழுக்கிறது என்பதை முன்பே சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும். போர்க்களத்தில் நிற்கும் கணம் வந்த பிறகு தேர்வு செய்வது மிகவும் தாமதம்.

இந்தக் கதை சொல்வது இதுதான்: மனத்தால் ஒருவன் உயர்ந்தவனாக இருந்தாலும், அவன் சேரும் இனம்தான் உலகம் அவனுக்குச் சூட்டும் பெயரை நிர்ணயிக்கிறது.

The Friendship of Karna

From the Mahabharata: Karna grew up as the foster son of a charioteer. Although he matched Arjuna in archery, in the arena at Hastinapura he was mocked because of his birth. At that moment Duryodhana stepped forward and made him king of Anga. From that day Karna was Duryodhana's lifelong friend.

Karna's heart was lofty. He became famous as a donor who gave generously to all who asked. It was his vow that after his worship of the Sun, whatever anyone requested of him he would give. But the circle in which he moved was the court of Duryodhana. There Shakuni's schemes and the humiliation of Draupadi were played out. At such times Karna had misgivings in his heart, but for friendship's sake he kept silent.

The world did not look into his mind. It looked at those who stood beside him. So on the side of the Pandavas the name of Karna was spoken with bitterness. Before the war, Kunti met him and told him the truth that he was her eldest son, begging him to join the Pandavas. It was a deep trial for Karna. Yet saying that he was bound by his debt to Duryodhana's friendship, he refused.

As Kunti stood in tears, Karna gave her one promise: that he would not kill her other four sons, only Arjuna. Though his reason knew the truth, he could not free himself from the grip of his circle.

He took his decision firmly, and he knew its price. He may well have realised, "Because of my friendship, my name will always be spoken together with this side." Across the centuries people marvel at Karna's generosity, and at the same time they grieve that he stood in the wrong assembly.

This is what the story teaches: however lofty a man's mind, the company he joins decides the name the world gives him.