Kural 459 · மனநலத்தின் ஆகும் மறுமைமற் றஃதும் – Tamilone

Kural 459 · Avoiding mean Associations · சிற்றினம் சேராமை

மனநலத்தின் ஆகும் மறுமைமற் றஃதும்இனநலத்தின் ஏமாப் புடைத்து.

Mananalaththin Aakum Marumaimar Raqdhum / Inanalaththin Emaap Putaiththu

Virtue leadeth unto heaven: and the company of the good steadieth a man in the practice thereof.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மனத்தின் நன்மையால் மறுமையில் பயன் உண்டாகும்; அந்த நன்மையும் நல்லினத்தின் சேர்க்கையால் உறுதியான காவலைப் பெறும்.

Meaning

Goodness of mind brings fruit in the life to come, and even that is made secure through the goodness of one's company.

சொற்பொருள் Word by word

மனநலத்தின்: from goodness of mind
ஆகும்: comes about
மறுமை: the next world, the life to come
அஃதும்: even that
இனநலத்தின்: through goodness of company
ஏமாப்புடைத்து: is made secure

விளக்கம்

இந்தக் குறள் 'மறுமை' என்ற சொல்லால் அறத்துப்பாலின் பெரிய கேள்வி ஒன்றைத் தொடுகிறது. இந்த வாழ்வுக்குப் பின் உள்ள நிலை என்ன? மனத்தின் நன்மையால் மறுமையில் பயன் உண்டு என்று வள்ளுவர் முதற்பாதியில் கூறுகிறார். மறுமை என்பதைப் பரிமேலழகர் போன்றோர் மறுபிறப்பின் நிலை அல்லது மேலுலக இன்பம் என்று கொள்வர். வேறு சிலர் மனிதன் இறந்த பின்னும் தொடரும் புகழையும் பயனையும் அதில் காண்பர். எந்தப் பொருளானாலும், மனநலம் நீடித்த நன்மையைத் தரும் என்பதே சாரம்.

'அஃதும்' என்ற சொல் மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது. 'அதுவும்' என்று பொருள். அந்த மனநலப் பயனும் கூட இனநலத்தால்தான் உறுதிபெறுகிறது என்கிறார். அதாவது நன்மை செய்வது முதற்படி; அதைக் காத்துக் கொள்வது இரண்டாவது படி. இரண்டாவது படியை நல்லினமே தாங்குகிறது. ஒருவன் நல்ல எண்ணத்தோடு தொடங்கலாம்; ஆனால் அவன் அதில் நிலைத்து நிற்க நல்லவர் சேர்க்கை வேண்டும். இல்லாவிட்டால் வழியில் தடுமாறி, முன்பு சேர்த்த புண்ணியத்தையும் இழந்துவிடக்கூடும்.

நம் மரபில் தவமும் தொண்டும் அடியார் கூட்டத்தில் இருந்து செய்யப்படுவதன் காரணம் இதுதான். ஒருவர் தனியாக விரதம் இருப்பதைவிட, அதே நோக்கம் உடைய பலரோடு சேர்ந்து இருக்கும்போது அது நெடுநாள் நிலைக்கிறது. நன்மைக்குப் பலன் உண்டு என்பதில் நம்பிக்கை வலுப்பதும் இனத்தின் துணையாலேயே. அதனால் மறுமைப் பயனை விரும்பும் ஒருவர், இம்மையிலேயே நல்லினத்தைத் தேடுவதே சிறந்த முதலீடு.

இக்குறள் எந்தக் குறிப்பிட்ட மறுமைக் கொள்கையையும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. மறுபிறப்பை நம்புபவர் அதையும், நம்பாதவர் இறந்த பின்னும் வாழும் நற்பெயரையும் இங்கே பொருள் கொள்ளலாம். இரண்டுக்கும் பொதுவான உண்மை ஒன்றுதான்: தனியாக நடப்பவன் தடுமாறுவதுபோல், அறத்தின் பாதையும் துணையின்றிக் கடினமாகிறது. நெடுந்தொலைவுப் பயணத்தில் வழித்துணை இருப்பதுபோல், நல்லோர் தோழமை நம் வாழ்வின் நெடும்பயணத்தில் உதவுகிறது.

Explanation

With the word 'marumai', this verse touches one of the great questions of the Aram section: what lies beyond this life? In the first half Valluvar says that goodness of mind bears fruit in the life to come. Classical commentators such as Parimelazhagar take marumai as the state after rebirth or the joys of a higher world; others see in it the fame and benefit that continue after a person has died. Whichever view is taken, the essence is that goodness of mind yields a lasting good.

The word 'akhdum', 'even that', deserves attention. Valluvar says that even this fruit of a good mind is made firm by the goodness of company. A person may begin with good intentions, but to remain steady in them he needs the fellowship of good people. Otherwise he may stumble on the way and lose even the merit he has gathered.

This is why, in our tradition, penance and service are often undertaken among a gathering of devotees. A vow kept alone is harder to sustain than one kept alongside many with the same aim. Faith that goodness bears fruit is itself strengthened by company. Hence a person who desires fruit in the world to come does best to seek good company in this one, which is the surest investment.

The verse neither promises nor denies any particular afterlife. It simply says that whatever good a person's inner life builds is guarded most reliably when he is not walking alone.

கதை

குசேலரின் அவல்

பாகவத புராணத்திலிருந்து: சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் கிருஷ்ணனும் குசேலர் என்ற சுதாமாவும் ஒன்றாகப் படித்தனர். கிருஷ்ணன் பின்னர் துவாரகையின் அரசனானான்; குசேலரோ தம் ஊரில் எளிய அந்தணனாக, கடும் வறுமையில் வாழ்ந்தார். அவர் மனம் எப்போதும் தூய்மையானது. பசியிலும் அவர் ஒருபோதும் பிறரிடம் கையேந்தியதில்லை.

ஒருநாள் அவருடைய மனைவி கண்ணீருடன் சொன்னாள்: "குழந்தைகள் பசியால் வாடுகின்றனர். உங்கள் பள்ளித் தோழன் துவாரகையில் அரசன். அவனைச் சென்று பாருங்கள்." குசேலர் முதலில் மறுத்தார். "நான் எதுவும் கேட்க மாட்டேன்; அவனைக் கண்டு வருவதே போதும்" என்று இறுதியில் ஒப்புக்கொண்டார். வீட்டில் இருந்த ஒரு பிடி அவலை ஒரு கந்தல் துணியில் முடிந்துகொண்டு புறப்பட்டார்.

துவாரகையின் வாயிலில் காவலர்கள் அவரைத் தடுத்தனர். ஆனால் கிருஷ்ணன் அவர் வந்ததை அறிந்ததும், அரியணையிலிருந்து ஓடி வந்து தன் நண்பனை அணைத்துக்கொண்டான். தன் கையால் அவருடைய கால்களைக் கழுவி, தன் மனைவி ருக்மிணியுடன் சேர்ந்து உபசரித்தான்.

அன்று இரவு குசேலர் கிருஷ்ணனின் அரண்மனையில் தங்கினார். பழைய குருகுல நாள்களை இருவரும் பேசி மகிழ்ந்தனர்; ஒருமுறை காட்டில் விறகு தேடச் சென்றபோது மழையில் சிக்கிய நினைவையும் கூறிச் சிரித்தனர். குசேலர் வெட்கத்துடன் தன் அவலை மறைத்தார். கிருஷ்ணன் புன்னகையுடன் அதைப் பிடுங்கி, "இதை அன்பால் தந்தால் எனக்கு எவ்வளவு உவப்பு!" என்று கூறி ஒரு பிடியை உண்டான். இரண்டாவது பிடியை எடுக்கும்போது ருக்மிணி அவன் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள் என்றும் சொல்வர்.

குசேலர் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. வீடு திரும்பியபோது அவர் குடிசை இருந்த இடத்தில் ஒரு மாளிகை எழுந்திருந்தது. செல்வம் வந்தபோதும் அவர் மனம் மாறவில்லை; இறைவனின் நினைவில் எளிமையாகவே வாழ்ந்தார்.

குசேலரின் மனநலம் அவருடைய வறுமையிலும் அவரைக் காத்தது. ஆனால் கிருஷ்ணனோடு கொண்ட நட்பே அந்த நன்மையைக் காப்பாற்றி, நிலைநிறுத்தியது. நல்ல இனம் நம் நன்மையை உறுதி செய்யும் காவலாக அமைகிறது என்பதற்கு இது ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

குசேலர் தனியாக இருந்திருந்தால் அவர் வறுமை அவரைக் கசப்பாக்கியிருக்கலாம். ஆனால் அவருடைய மனத்தில் இறைவனோடு கொண்ட நட்பின் நினைவு எப்போதும் இருந்தது. அந்த நினைவே அவரைப் பிறரிடம் கையேந்தாமல் நிற்கச் செய்தது. நல்ல நட்பு தொலைவில் இருந்தாலும், நினைவிலேயே ஒரு காவலாகத் துணை நிற்கும்.

A story

Kuchela's Handful of Rice Flakes

From the Bhagavata Purana: In the gurukula of the sage Sandipani, Krishna and Kuchela (Sudama) studied together. Krishna later became king of Dwaraka, while Kuchela lived in his village as a simple brahmin in dire poverty. His mind was always pure. Even in hunger he never held out his hand to others.

One day his wife said in tears, "The children are wasting away with hunger. Your schoolmate is king in Dwaraka. Go and see him." Kuchela at first refused. At last he agreed, saying, "I will ask for nothing; merely seeing him is enough." He tied a handful of beaten rice (aval), which was all they had in the house, in a ragged cloth and set out.

At the gate of Dwaraka the guards stopped him. But the moment Krishna learned he had come, he ran down from his throne and embraced his friend. With his own hands he washed Kuchela's feet and, together with his queen Rukmini, honoured him as a guest.

Kuchela shyly tried to hide his rice flakes. Krishna smilingly snatched the packet, said, "How pleasing this is when it is given in love!" and ate a handful. They say that as he reached for the second handful, Rukmini held his hand to stop him.

Kuchela asked for nothing. When he reached home, he found a mansion standing where his hut had been. Even with wealth his mind did not change, and he lived simply in remembrance of the Lord.

Kuchela's goodness of mind protected him in his poverty. But his friendship with Krishna secured and sustained that goodness. It is an example of how good company becomes a guard for our virtue.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் சோர்ந்திருக்கும் போதும் சோதிக்கப்படும் போதும், உங்கள் நல்ல நோக்கங்களை நீங்கள் கைவிடாமல் இருக்க எந்த நட்பு உதவுகிறது?

To reflect on

Whose friendship helps you keep faith with your own best intentions when you are tired or tested?