Kural 460 · நல்லினத்தி னூங்குந் துணையில்லை தீயினத்தின்

வேடன் வால்மீகியான கதை

இராமாயணத்தை இயற்றிய வால்மீகி முனிவரைப் பற்றிய மரபுக் கதையிலிருந்து: ரத்னாகரன் என்பவன் காட்டில் வழிப்பறி செய்து வாழ்ந்தான். அவன் தன் மனைவி மக்களைக் காப்பாற்றுவதற்காகவே இந்தத் தொழிலைச் செய்வதாக நம்பினான். ஒருநாள் வழியில் ஏழு முனிவர்கள் நடந்து வந்தனர். அவன் அவர்களை மறித்தான்.

முனிவர்கள் அவனிடம் அமைதியாகக் கேட்டார்கள்: "இத்தனை பாவங்களையும் நீ உன் குடும்பத்துக்காகவே செய்கிறாய் அல்லவா? அந்தப் பாவத்தின் பங்கையும் அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா என்று கேட்டு வா." ரத்னாகரன் வீடு சென்று தன் தந்தையையும் மனைவியையும் கேட்டான். அவர்கள் அனைவரும் சொன்னார்கள்: "எங்களைக் காப்பாற்றுவது உன் கடமை. உன் பாவத்தின் பங்கை நாங்கள் ஏற்க மாட்டோம்."

அந்த மறுமொழி அவனை உலுக்கியது. அவன் முனிவர்களிடம் திரும்பி வந்து அவர்கள் காலில் விழுந்தான். "எனக்கு வழி காட்டுங்கள்" என்று வேண்டினான். முனிவர்கள் அவனுக்கு இராம நாமத்தை உபதேசித்தனர். அவன் தன் பழைய நாவால் 'ராமா' என்று கூற இயலாமல், 'மரா, மரா' என்று தொடங்கினான். அதுவே தொடர்ந்து சொல்லச் சொல்ல 'ராம ராம' என்றாயிற்று என்பது மரபு.

அவன் நாவு பழகாத ஒரு சொல்லைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னது; அவன் கைகள் பழகாத அமைதியில் மடிந்தன. கொள்ளையடித்த அதே கரங்கள் இப்போது மலர் பறிக்கத் தொடங்கின. அவன் ஆண்டுக்கணக்கில் அமர்ந்து தவம் செய்தான். அவனைச் சுற்றி எறும்புப் புற்று வளர்ந்து மூடியது. வடமொழியில் புற்றுக்கு 'வால்மீகம்' என்று பெயர்; அதிலிருந்து வெளிவந்தவன் என்பதால் அவன் வால்மீகி என்று அழைக்கப்பட்டான். பின்னாளில் அவன் இராமாயணம் என்ற மகாகாவியத்தை இயற்றினான்.

அவன் வாழ்க்கை மாறிய அந்தச் சந்திப்பில் முனிவர்கள் அவனுக்கு எந்தத் தண்டனையும் தரவில்லை; கடுஞ்சொல்லும் சொல்லவில்லை. ஒரு எளிய கேள்வியை மட்டும் கேட்டார்கள். அந்தக் கேள்வி அவன் மனத்தின் கதவைத் திறந்தது. நல்லோரின் சொல் சில சமயம் ஒரு மருந்தைப்போல் மெல்லச் செயல்பட்டு உள்ளத்தின் நோயைத் தீர்த்துவிடும்.

ஒரு கணம் ஏழு நல்லோரைச் சந்தித்ததே ரத்னாகரனின் வாழ்வை மாற்றியது. தீய வழியில் அவன் ஆழ்ந்து சென்றது தீய சூழலால்; அவனை மீட்டது நல்லோரின் சொற்கள். நல்லினத்தைவிடச் சிறந்த துணை இல்லை என்பதற்கு இது ஒளிமிக்க சான்று.

The Hunter Who Became Valmiki

From the traditional account of the sage Valmiki, composer of the Ramayana: A man named Ratnakara lived by robbing travellers in the forest. He believed he did this only to feed his wife and children. One day seven sages came walking along the path, and he stopped them.

The sages asked him calmly, "You commit all these sins for the sake of your family, do you not? Go and ask whether they will share the burden of your sin." Ratnakara went home and asked his father and his wife. All of them answered, "It is your duty to look after us. We will not share the burden of your sin."

That reply shook him to the core. He returned to the sages and fell at their feet. "Show me the way," he begged. The sages taught him the name of Rama. His old tongue could not say 'Rama', so he began with 'mara, mara', and tradition says that by repeating it over and over, it became 'Rama, Rama'.

He sat for years in penance. An anthill rose around him and covered him. In Sanskrit an anthill is called valmika, and since he emerged from it, he was called Valmiki. In later days he composed the great epic, the Ramayana.

A single meeting with seven good people changed Ratnakara's life. He had sunk deep into the wrong path because of a wrong environment, and it was the words of the good that rescued him. There is no better ally than good company, and this story is a shining witness to it.