Kural 454 · மனத்து ளதுபோலக் காட்டி ஒருவற்கு – Tamilone

Kural 454 · Avoiding mean Associations · சிற்றினம் சேராமை

மனத்து ளதுபோலக் காட்டி ஒருவற்குஇனத்துள தாகும் அறிவு.

Manaththu Ladhupolak Kaatti Oruvarku / Inaththula Thaakum Arivu

The disposition of a man seemeth to reside in his mind: but its veritable abode is the company in which he moveth.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

ஒருவருக்கு அறிவு அவருடைய மனத்திலேயே இருப்பதுபோலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது அவர் சேர்ந்த இனத்திலேயே நிலைகொண்டிருக்கிறது.

Meaning

A person's understanding seems to reside in his own mind, but in truth it dwells in the company he keeps.

சொற்பொருள் Word by word

மனத்துளது: what is in the mind
போலக் காட்டி: appearing as if
ஒருவற்கு: for a person
இனத்துளதாகும்: truly resides in the company
அறிவு: understanding, disposition

விளக்கம்

நம் அறிவு நமக்குள்ளே பிறந்தது என்று நாம் எளிதில் நம்பிவிடுகிறோம். 'இது என் கருத்து, என் எண்ணம்' என்று உரிமை கொண்டாடுகிறோம். வள்ளுவர் இங்கே அந்த நம்பிக்கையை மெல்லத் தொட்டுப் பார்க்கிறார். 'மனத்துள தாகும்போலக் காட்டி' என்ற தொடர் முக்கியமானது. அறிவு மனத்தில் இருப்பதுபோல் காட்சி தருகிறது; ஆனால் அதன் வேர் இனத்தில் இருக்கிறது என்கிறார்.

இதை ஒரு மரத்தின் கனியோடு ஒப்பிடலாம். கனி கிளையில் தொங்குவதைப் பார்க்கிறோம்; அதனால் கிளையே அதன் மூலம் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் அதற்கான உணவு நிலத்தடியிலிருந்து வேர் வழியாக வருகிறது. அதுபோல நம் எண்ணங்கள் மனத்தில் மலர்ந்தாலும், அவற்றுக்கான சத்து நாம் தினமும் கேட்கும் சொற்களிலிருந்தும் காணும் வாழ்க்கை முறைகளிலிருந்தும் வருகிறது. நாம் சுதந்திரமாகச் சிந்திப்பதாக நினைக்கும் பல கருத்துகளின் மூலம் நம் இனமாகவே இருக்கலாம்.

இந்த உணர்வு நம்மை அடக்கத்துக்கு இட்டுச் செல்ல வேண்டும். 'என் கருத்து என்னுடையது மட்டுமே' என்ற செருக்கை விட்டு, 'இதை நான் எங்கிருந்து கற்றேன்?' என்று கேட்டுக்கொள்வது தெளிவைத் தரும். பழகிய இனம் தவறாயிருந்தால், நம் அறிவும் தவறான பாதையில் பழகிப் போகும். ஆகவே சிந்திக்கும் முன்பே யாருடன் சிந்திக்கிறோம் என்பதையும் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

இதில் அச்சப்பட வேண்டியதில்லை; நம்பிக்கை கொள்ளவும் இடம் உண்டு. அறிவு இனத்தில் தங்கியிருக்கிறது என்றால், இனத்தை மாற்றுவதன் மூலம் அறிவையும் மாற்றலாம். தீய பழக்கத்தில் சிக்கியவர் நல்ல நண்பர்களிடையே சென்றால் மெல்ல மீளலாம். படித்தவரும் பாமரரும் இந்த விதிக்கு விலக்கல்ல. அறிவு எங்கே தங்குகிறது என்பதை அறிந்தவன், அதை எங்கே தங்கவைக்க வேண்டும் என்பதையும் அறிவான். இந்த விழிப்புணர்வே ஞானத்தின் தொடக்கம் என்று பெரியோர் சொல்வர்; தன் அறிவின் மூலத்தைத் தேடுபவனே உண்மையான தேடலைத் தொடங்கியவன்.

Explanation

We easily believe that our understanding is born inside us. 'This is my opinion, my thought,' we say, claiming it as our own. Valluvar gently tests this belief. The phrase 'manaththulathu pola kaatti', 'appearing as though it lives in the mind', is the key. Understanding seems to be in the mind, he says, but its roots are in the company.

We may compare it to the fruit of a tree. We see the fruit hanging from a branch and so we think the branch is its source. But its nourishment comes up through the root from beneath the ground. In the same way our thoughts blossom in the mind, yet the nutrition for them comes from the words we hear every day and the ways of living we watch. Many opinions we think we reached alone may have come from our circle.

This awareness should lead us to humility. Instead of the pride of 'my view is wholly mine', it brings clarity to ask, 'Where did I learn this?' If the circle in which we grew accustomed to thinking was wrong, our understanding too will have become used to a wrong path. So even before we think, we should choose with whom we think.

There is nothing to be afraid of here, and much to hope for. If understanding lodges in company, we may change understanding by changing company.

This is not a counsel of despair. If understanding lives in company, then a change of company can change the understanding. A person who has been shaped by poor influences can be remade by better ones, and Valluvar plainly hopes that readers will do exactly that.

கதை

அஜாமிளனின் வீழ்ச்சியும் மீட்சியும்

பாகவத புராணத்திலிருந்து: கன்னோசி நகரில் அஜாமிளன் என்ற அந்தணன் வாழ்ந்தான். வேதம் கற்றவன்; பெற்றோரை வணங்குபவன்; நல்லொழுக்கத்தில் ஊரார் மதிப்பைப் பெற்றவன். அவனுடைய மனம் தூய்மையாகவே தோன்றியது. ஆனால் ஒருநாள் காட்டுக்குச் சமித்து கொண்டுவரச் சென்றபோது, ஒரு தவறான வழியில் செல்லும் ஒரு பெண்ணையும் அவளுடன் இருந்தவரையும் கண்டான். அந்தக் காட்சி அவன் மனத்தில் தங்கிவிட்டது.

முதலில் அவன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றான். 'நான் இவர்களைப் போல ஆக மாட்டேன்' என்று தனக்குள்ளே பலமுறை சொல்லிக்கொண்டான். ஆனால் அவ்வப்போது அவர்களோடு பேசவும் பழகவும் தொடங்கியபோது, அவன் மெல்ல மெல்ல மாறினான். மனைவியையும் தந்தையையும் விட்டுவிட்டு, அந்தக் கூட்டத்தோடு வாழத் தொடங்கினான். தான் கற்ற வேதத்தை மறந்தான். வழிப்பறியும் சூதும் அவனுக்குத் தொழிலாகின.

அவன் உள்ளே இருந்த அறிவு உண்மையில் அவனுடையதுதான் என்று அவனே நினைத்திருந்தான்; தன் உறுதி எதனாலும் சிதையாது என்றும் நம்பியிருந்தான். ஆனால் அது அவன் சேர்ந்த இனத்தால்தான் நிலைத்திருந்தது என்பது இப்போது தெரிந்தது. நல்லவர்களுடன் இருந்தபோது அது நன்மையாகவும், தீயவர்களுடன் இருந்தபோது தீமையாகவும் வெளிப்பட்டது.

முதுமையில் அவனுக்கு ஒரு இளைய மகன் பிறந்தான். தன் அன்பின் எல்லாவற்றையும் அந்தப் பிள்ளைக்கு அளித்தான்; அவனுக்கு 'நாராயணன்' என்று பெயரிட்டான். மரணத்தின் வாயிலில் எமதூதர்கள் அவன் முன் தோன்றியபோது, அவன் பயந்து தன் மகனை அழைத்தான்: "நாராயணா!" அந்தத் தெய்வப் பெயர் அவன் வாயிலிருந்து வந்ததும், விஷ்ணுவின் தூதர்கள் வந்து எமதூதர்களைத் தடுத்தனர்.

அந்த நொடியில் அஜாமிளனின் உள்ளம் விழித்தது. அவன் தன் வாழ்க்கையை எண்ணி வருந்தினான். தவறான இனத்தை விட்டு விலகி, கங்கைக் கரையில் தவம் செய்தான். பின்னர் அவன் இறைவனை அடைந்தான் என்று பாகவதம் கூறுகிறது.

அவன் அறிவு அவனுடையதுபோலத் தோன்றியது; ஆனால் அதன் தங்குமிடம் அவன் இனமாகவே இருந்தது. இது தண்டனைக் கதை மட்டும் அன்று; மீட்சியின் கதையும்கூட. ஒரு மனிதன் எவ்வளவு தாழ்ந்தாலும், ஒரு கணத்தில் அவன் உள்ளம் விழிக்க முடியும் என்பதை இது காட்டுகிறது. அந்த விழிப்பு வந்ததும் அவன் செய்த முதல் செயல் தவறான இனத்தை விட்டு விலகியதுதான்.

இனம் மாறியபோதே அவன் அறிவும் மாறியது.

A story

The Fall and Rising of Ajamila

From the Bhagavata Purana: In the city of Kanyakubja lived a brahmin named Ajamila. He had learnt the Vedas, honoured his parents, and was respected by his neighbours for his good conduct. His mind seemed pure. But one day, when he went into the forest to gather sacred twigs and kusha grass, he came upon a woman of loose ways and the man who was with her. The sight stayed in his mind.

At first he tried to restrain himself. But as he began to spend time with them, he slowly changed. He left his wife and aged father and began to live in that company, forgetting the Veda he had learnt. Robbery and gambling became his livelihood.

Ajamila had believed the understanding inside him was truly his own. Now it became clear that it had stood firm only because of the company he kept. When he lived among the good it showed itself as goodness, and when he lived among the wicked it showed itself as wickedness.

In his old age a young son was born to him. He loved the child dearly and named him Narayana. At the gate of death, when the messengers of Yama appeared before him, he was afraid and called out to his son: "Narayana!" The moment that divine name left his lips, the messengers of Vishnu arrived and held back the messengers of Yama.

In that instant Ajamila's heart awoke and he grieved. He left his wrong company, went to the bank of the Ganga and did penance. In the end, says the Bhagavata, he attained the Lord.

This is also a tale of redemption: however low a man may fall, his heart can awaken in a moment, and his first act on awakening was to leave his wrong company.

His understanding had seemed to be his own, yet its dwelling was his company. When the company changed, the understanding changed too.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் உறுதியான கருத்துகளில் எவை உண்மையில் உங்களைச் சுற்றியிருப்பவரிடமிருந்து வந்தவையாக இருக்கக்கூடும்?

To reflect on

Which of your firmest opinions might actually have been inherited from the people around you?