Kural 583 · ஒற்றினான் ஒற்றிப் பொருள்தெரியா மன்னவன்

எதிரியை அறியாத இராவணன்

இராமாயணத்திலிருந்து: இராவணன் பிரம்மனிடம் வரம் பெற்றிருந்தான். தேவர், அசுரர், கந்தர்வர், யக்ஷர் ஆகியோரால் தான் கொல்லப்படக் கூடாது என்று வேண்டினான். மனிதர்களையும் வானரர்களையும் அவன் அற்பமாகக் கருதி அவர்களைப் பற்றிக் கேட்கவே இல்லை என்று மரபு கூறுகிறது. அதனால் ஒரு மனித இளவரசன் தன் மனைவியைத் தேடி வானரப் படையோடு வருவான் என்பதை அவன் நினைக்கவும் இல்லை.

சீதையை அவன் கவர்ந்து வந்த பிறகு இராமன் ஒரு படையோடு கடலைக் கடந்து வரப்போகிறான் என்ற செய்தி வந்தது. அப்போது இராவணனின் தாத்தா மாலியவான், தம்பி விபீஷணன், மனைவி மண்டோதரி முதலானோர் இராமன் எவ்வளவு ஆற்றல் உடையவன் என்று எடுத்துச் சொன்னார்கள். கரன், தூஷணன் முதலிய அரக்கர் தண்டகாரண்யத்தில் இராமனால் மிகக் குறுகிய நேரத்தில் அழிந்ததையும் நினைவூட்டினர்.

ஆனால் இராவணன் இவற்றை முறையாக ஆராயவில்லை. தன் சொந்த ஒற்றர்களை அனுப்பி இராமனின் படை எவ்வளவு, அவனிடம் உள்ள ஆயுதங்கள் எவை, அவன் தலைவர்கள் யார் என்று திட்டமிட்டு அறியவும் இல்லை. பின்னர் சுகன், சாரணன் என்ற இருவரை அனுப்பினான் என்றும், அவர்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுக் கொண்டு வரப்பட்டனர் என்றும் மரபு உண்டு. அவர்கள் அறிந்ததை அவன் செவிமடுத்தும் தன் செருக்கால் மறுத்துத் தள்ளினான்.

அவன் பெற்ற வரம் அவனுக்கு அளவற்ற நம்பிக்கை தந்தது. தான் வெல்ல முடியாதவன் என்ற எண்ணம் தகவலைத் தேடும் எண்ணத்தையே அழித்தது. ஒருவன் தன்னைப் பற்றி அதிகம் நம்பும்போது எதிரியை அறிய மறுக்கிறான். அந்த மறுப்பு அவன் வீழ்ச்சியை விரைவுபடுத்தியது.

இராவணனின் கதையில் ஒரு நுட்பமான பாடம் உண்டு. அவன் அறிவில்லாதவன் அல்லன்; வேதம் அறிந்தவன், இசை கற்றவன், சிவபக்தன். ஆனால் வெற்றிகள் அவன் தன்னம்பிக்கையைப் பெருக்கின; பெருகிய தன்னம்பிக்கை செருக்காக மாறியது. செருக்கு ஒருவனை உண்மையைக் கேட்க முடியாதவனாக்கியது. தகவலை அறிய ஒற்றர்கள் இருந்தபோதும், அதை ஏற்கும் மனம் இல்லாததால் அந்தத் தகவலால் அவனுக்குப் பயனில்லாமல் போனது.

கடைசியில் இராவணன் முதல் கடைசி வரை எதிரியின் உண்மையான வலிமையைக் குறைத்தே மதிப்பிட்டான். கொற்றம், அதாவது வெற்றி, அவனை விட்டு நீங்கியது. தகவல் தேடலை விடுத்த செருக்கு எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதற்கு இது சான்று.

Ravana Who Did Not Know His Enemy

From the Ramayana: Ravana had received a boon from Brahma. He had asked that he not be slain by gods, asuras, gandharvas or yakshas. Tradition says he regarded humans and vanaras as insignificant and did not even ask about them. So the thought never crossed his mind that a human prince would come with an army of vanaras in search of his wife.

After he carried Sita away, the news came that Rama was coming across the sea with an army. Then his grandfather-in-law Malyavan, his brother Vibhishana, his wife Mandodari and others told him how mighty Rama was. They also reminded him how Khara, Dushana and other rakshasas had been destroyed by Rama in the Dandaka forest in a very short time.

But Ravana did not examine these properly. He did not send his own spies in an organised way to learn the size of Rama's army, the weapons he had and who his leaders were. Later, tradition says, he sent two, Shuka and Sarana, who were discovered and brought in. What they had learned he heard, but in his arrogance he waved it aside.

The boon he had gained gave him boundless confidence. The notion that he was invincible destroyed even the wish to look for information. When a man trusts himself too much, he refuses to know the enemy. That refusal hastened his fall.

In the end, from first to last, Ravana underestimated the true strength of the enemy. Kotram, victory, left him. It is a witness to how dangerous is pride that gives up the search for information.