வனத்தில் தொலைந்த பயணிகள்
திருச்செந்தூரிலிருந்து திருப்பரங்குன்றம் செல்லும் ஒரு பாதயாத்திரைக் குழுவில் எண்பது பேர் இருந்தனர். குழுவின் தலைவர் சண்முகம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த யாத்திரையை நடத்துபவர். அந்த ஆண்டு திடீர் மழையால் வழக்கமான பாதையில் ஒரு காட்டாறு பெருகிவிட்டது. வேறு பாதை எது பாதுகாப்பானது என்பதை அறிவது அவசியமாயிற்று.
சண்முகம் மூன்று இளைஞர்களை மூன்று வெவ்வேறு திசைகளுக்கு அனுப்பினார். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறியாதவாறு, ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்தனியாக, 'அந்தப் பாதையில் ஆற்றைக் கடக்க முடியுமா? ஊர் மக்களிடம் கேட்டு வா' என்று சொன்னார். முதல் இளைஞன் தெற்குப் பாதை வழியாகச் சென்றான். இரண்டாவது கிழக்கு நோக்கிச் சென்றான். மூன்றாமவன் ஒரு கிராமத்தின் வழியாகப் புறப்பட்டான்.
மாலைக்குள் மூவரும் திரும்பினர். முதல் இளைஞன், 'வடமேற்கே உள்ள பழைய கல் பாலம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது என்று ஒரு விவசாயி சொன்னார்' என்றான். இரண்டாமவன், 'அந்தப் பாலம் பழையது; ஆனால் உறுதியாக உள்ளது, மாட்டு வண்டிகள் செல்கின்றன என்று கோயில் அர்ச்சகர் சொன்னார்' என்றான். மூன்றாமவன், 'ஊர் மக்கள் பலர் அந்தப் பாலத்தையே பயன்படுத்துகிறார்கள்; சிறுமிகளும் முதியவர்களும் கடக்கிறார்கள்' என்று கூறினான்.
மூவரின் சொற்களும் ஒத்திருந்தன. சண்முகம் உறுதி கொண்டார். மறுநாள் காலை முழுக்குழுவும் கல் பாலம் வழியாக ஆற்றைக் கடந்தது. ஒவ்வொருவரும் பாதுகாப்பாக மறுகரையை அடைந்தனர். பின்னர் அவர்கள் முருகன் சந்நிதியில் வேல் வேல் என்று பாடிக்கொண்டு நடந்தனர்.
சண்முகம் மூவரிடமும் ஒரே கேள்வியைக் கேட்டார்; ஆனால் அவர்களிடம் வேறு எதுவும் சொல்லவில்லை. தன் விருப்பம் இன்னது என்பதையும் காட்டவில்லை. ஏனெனில் தலைவனின் விருப்பம் தெரிந்தால் ஒற்றர்கள் அதற்கு ஏற்ற செய்தியையே கொண்டு வர முயல்வார்கள் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். நடுநிலையான கேள்வியும் தனித்த ஆராய்ச்சியுமே உண்மைக்கு வழி.
'ஒருவன் சொல்வதை நம்பாதே; மூன்று திசைகளிலிருந்து ஒரே செய்தி வந்தால் நம்பு' என்று சண்முகம் ஒவ்வொரு யாத்திரையிலும் புதிய இளைஞர்களுக்குச் சொல்வார்.
பயணிகளின் பாதுகாப்பு கடினமான பாதையை நம்பிக்கையோடு கடப்பதில் இல்லை; தெளிவான செய்தியைப் பெற்ற பின் கடப்பதில்தான் இருக்கிறது என்பதை அந்த யாத்திரை எல்லோருக்கும் உணர்த்தியது. அந்த ஆண்டின் பாதயாத்திரை முடிவில் எல்லோரும் முருகனின் அருளை நினைத்து மகிழ்ந்தனர்.