Thiruporur Mayil Viruttam காப்பு · காரூர் மருமலர் பூஞ்சோலை வாசங் கதிக்குமெழிற்

Kaappu · Thiruporur Mayil Viruttam · Poet not named in the source

காரூர் மருமலர் பூஞ்சோலை வாசங் கதிக்குமெழிற்போரூர் மருவுமணி முருகேசன் பொரு விலம்பொன்வாரூர் குறவள்ளி மாரன் மயூரவ ளம்புகலநீரூர் முகிற்கரியா நநத்தானை நினை நெஞ்சமே.

Kaaroor marumalar poonjoalai vaasang kathikkumezhir / Poaroor maruvumani murukaesan poru vilampon / Vaaroor kuravalli maaran mayoorava lampukala / Neeroor mukirkariyaa nanaththaanai ninai nenjamae.

பொருள்

மழைமேகம் தங்கும், மணமலர் நிறைந்த பூஞ்சோலைகளின் நறுமணம் எழும் அழகிய போரூரில் வீற்றிருக்கும் அணிகலனான முருகேசன்; ஒப்பற்றவன்; பொன் அணிகள் அணிந்த குறவள்ளியின் காதலன். அவனுடைய மயிலின் பெருமையைச் சொல்ல, நீர் நிறைந்த கார்மேகம் போன்ற யானைமுகனை நெஞ்சமே, நினைப்பாயாக.

Meaning

Murugesan is the jewel who dwells in beautiful Porur, where rain clouds gather and the fragrance of flower groves rises. He is without equal, the beloved of Valli of the hill people, who wears golden ornaments. O my heart, so that I may tell the glory of his peacock, think of the elephant-faced Lord, dark as a cloud heavy with rain.

சொற்பொருள் Word by word

காரூர்: where rain clouds gather
மருமலர்: fragrant flowers
வாசம் கதிக்கும்: where fragrance rises
எழிற் போரூர்: beautiful Porur (Thiruporur)
மணி முருகேசன்: Murugesan, the jewel
பொருவு இலம்: peerless, without equal
குறவள்ளி மாரன்: beloved of Valli of the hill tribe
மயூர வளம்: the glory of the peacock
புகல: in order to tell
நீரூர் முகில்: a cloud full of water
கரியானநத்தான்: the elephant-faced one, Ganesha
நினை நெஞ்சமே: think of him, O heart

விளக்கம்

காப்புச் செய்யுளின் முதல் மூன்று அடிகள் திருப்போரூரையும் முருகனையும் வருணிக்கின்றன. கார்மேகம் தவழும், மணமலர்ச் சோலைகள் சூழ்ந்த ஊர் அது. அங்கே வாழும் முருகன் ஒப்பற்றவன்; வள்ளியின் காதலன். இவ்வளவு சொல்லியும் புலவர் இன்னும் பாடத் தொடங்கவில்லை. நான்காம் அடியில்தான் யாரை வணங்குகிறார் என்பது தெரிகிறது.

"கரியானநத்தான்" என்பது கரி (யானை) + ஆனநம் (முகம்) = யானைமுகன். நீர் நிறைந்த மேகம் போன்ற கரிய நிறமுடைய பிள்ளையாரை நெஞ்சே நினை என்கிறார். மயிலின் பெருமையைச் சொல்லும் பணி தடையின்றி நிறைவேற விக்னங்களைத் தீர்க்கும் விநாயகனின் அருள் வேண்டும்.

முருகனைப் பாடுமுன் அவன் அண்ணனை வணங்குவது ஒரு குடும்ப அழகையும் காட்டுகிறது. மேகமும் மயிலும் இணைந்தவை: மேகம் கண்டால் மயில் ஆடும். கார்மேகம் போன்ற பிள்ளையாரை நினைத்ததும் மயில் ஆடத் தொடங்குவது போல நூல் தொடங்குகிறது.

Explanation

The first three lines of the prayer describe Thiruporur and its Lord: a town where rain clouds drift over fragrant groves, and Murugan who lives there, peerless, the beloved of Valli. Yet the poet has still not begun his song. Only in the fourth line do we learn whom he is praying to.

'Kariyananaththan' joins kari, elephant, and ananam, face: the elephant-faced Lord. 'O heart, think of Ganesha, dark like a cloud full of rain,' says the poet. To tell the glory of the peacock without hindrance, he needs the grace of Vinayaka, the remover of obstacles.

Bowing to the elder brother before singing of Murugan also shows the warmth of a family. And clouds and peacocks belong together: when the peacock sees a rain cloud, it dances. The book begins as if the peacock starts its dance the moment the poet remembers the cloud-dark Ganesha.

மகாபாரதம், ஆதி பர்வம்

பாரதம் எழுதிய பிள்ளையார்

மகாபாரதத்திலிருந்து. வியாச முனிவர் பாரதக் கதையை முழுவதும் தம் மனத்தில் அமைத்து முடித்தார். ஆனால் அந்தப் பெரிய காவியத்தை யார் எழுதுவது? பிரமனின் அறிவுரைப்படி அவர் விநாயகப் பெருமானை வேண்டினார்.

விநாயகர் ஒரு நிபந்தனை விதித்தார்: "நான் எழுதத் தொடங்கினால் என் எழுத்தாணி நிற்கக் கூடாது. நீங்கள் இடையில் நிறுத்தினால் நான் எழுதுவதை விட்டு விடுவேன்." வியாசரும் ஒரு நிபந்தனை வைத்தார்: "நான் சொல்லும் ஒவ்வொரு சுலோகத்தின் பொருளையும் புரிந்துகொண்ட பின்தான் நீங்கள் எழுத வேண்டும்."

இப்படி இருவரும் தொடங்கினர். வியாசர் இடையிடையே ஆழ்ந்த பொருளுடைய சுலோகங்களைச் சொல்வார்; விநாயகர் அவற்றைச் சிந்திக்கும் நேரத்தில் அடுத்த பகுதியை அமைத்துக் கொள்வார். எழுதும்போது எழுத்தாணி உடைந்தபோது, விநாயகர் தயங்காமல் தம் தந்தத்தையே ஒடித்து எழுதினார் என்றும் மரபு சொல்கிறது. அதனால்தான் எந்தப் பெரிய பணியைத் தொடங்கும் முன்னும், எந்த நூலைப் பாடும் முன்னும் விநாயகரை வணங்குகிறோம்.

Mahabharata, Adi Parva

Ganesha Writes the Mahabharata

From the Mahabharata. The sage Vyasa had composed the whole story of the Bharatas in his mind. But who could write down so vast an epic? On Brahma's advice he prayed to Lord Ganesha.

Ganesha set one condition: 'Once I begin to write, my stylus must not stop. If you pause, I will stop writing.' Vyasa set a condition of his own: 'You must understand the meaning of every verse I speak before you write it down.'

So they began. Now and then Vyasa would recite a verse of deep meaning, and while Ganesha pondered it, Vyasa composed the next part. Tradition adds that when the stylus broke, Ganesha did not hesitate: he snapped off his own tusk and went on writing. That is why we bow to Ganesha before any great task, and before singing any book.

சிந்தனைக்கு

ஒரு செயலைத் தொடங்கும் முன் ஒரு கணம் நின்று மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துவது உங்களுக்குப் பழக்கமா? இன்று தொடங்கும் ஒரு வேலையை அப்படித் தொடங்கிப் பாருங்கள்.

To reflect on

Do you pause for a moment to gather your mind before you begin something? Try beginning one task that way today.