கந்தபுராணம் (கச்சியப்ப சிவாசாரியார்); கோயிற் புராணம் (உமாபதி சிவாசாரியார்)தாருகாவனத்தில் பிச்சாடனர்
தாருகாவனம் என்ற காட்டில் பல முனிவர்கள் தம் மனைவியரோடு வாழ்ந்தனர். அவர்கள் வேள்விகளையும் சடங்குகளையும் மட்டுமே பெரிதாக எண்ணினர்; 'கர்மமே எல்லாம் தரும், கடவுள் தேவையில்லை' என்ற செருக்கில் இருந்தனர். அவர்களின் செருக்கை அடக்க இறைவன் ஓர் அழகிய இளம் பிச்சைக்காரனாக, ஆடையின்றி, கையில் கபாலமும் உடுக்கையும் ஏந்தி, இனிய பாடல் பாடிக்கொண்டு அந்தக் காட்டுக்குள் சென்றான். திருமால் மோகினியாக உடன் சென்றார்.
பிச்சாடனரின் அழகைக் கண்ட முனிபத்தினியர் தம்மை மறந்தனர். வீட்டு வேலைகளை விட்டு, கையில் இருந்த பொருள்களோடு அவன் பின்னால் சென்றனர்; வளையல்கள் கழன்று விழுந்தன. மோகினியைக் கண்ட முனிவர்களும் தம் தவத்தை மறந்தனர். பின்னர் தங்கள் மனைவியர் மயங்கியதைக் கண்டு சினந்த முனிவர்கள், அபிசார வேள்வி செய்து புலியையும், பாம்பையும், மானையும், மழுவையும், முயலகன் என்ற குள்ளனையும் ஏவினர்.
இறைவன் புலியை உரித்து ஆடையாக்கினான்; பாம்பை அணியாக்கினான்; மானையும் மழுவையும் கையில் ஏந்தினான்; முயலகனைக் காலடியில் மிதித்து நின்று ஆடினான். தோற்ற முனிவர்கள் தங்கள் செருக்கை உணர்ந்து பணிந்தனர். சடங்கு மட்டுமே போதாது, அன்பும் அருளும் வேண்டும் என்று உணர்ந்தனர். அன்னைப் பத்தில் 'தாபத வேடத்தர் ஐயம் புகுவரால்', 'ஐயம் புகுந்தவர் போதலும் என்னுள்ளம் நையும்' என்று காதலி பாடுவது இந்தப் பிச்சாடனர் கோலத்தையே: அவனைக் கண்டவர் மனம் அவனோடு போய்விடுகிறது.
Kandha Puranam (Kachiyappa Sivacharyar); Koyil Puranam (Umapathi Sivacharyar)The Divine Beggar in the Darukavanam
In the Darukavanam forest lived many sages with their wives. They valued only sacrifices and rituals, proud in the belief that ritual action alone yields every result and that God is unnecessary. To humble their pride, the Lord entered the forest as a beautiful young beggar, unclothed, carrying a skull-bowl and a drum and singing sweetly. Vishnu went with him as the enchantress Mohini.
Seeing the beggar's beauty, the sages' wives forgot themselves. They left their household work and followed him with whatever they held in their hands, their bangles slipping from their wrists. The sages, seeing Mohini, forgot their penance too. Then, enraged that their wives had been bewitched, the sages performed a sorcerous sacrifice and sent against him a tiger, a serpent, a deer, an axe and the dwarf Muyalakan.
The Lord flayed the tiger and wore its skin, wore the serpent as an ornament, held the deer and the axe in his hands, and danced with the dwarf pinned beneath his foot. Defeated, the sages recognised their pride and bowed down. They understood that ritual alone is not enough; love and grace are needed. When the girl in Annai Pathu sings 'he wears an ascetic's guise and comes to beg' and 'when he who came begging went away, my heart ached', it is this form of the divine beggar she means: whoever sees him finds that their heart has gone with him.
