பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி நாயனார் புராணம்; தேவாரம், நல்லூர்ப் பெருமணப் பதிகம்திருமணப் பந்தலில் சோதியில் கலந்த சம்பந்தர்
மூன்று வயதில் உமையம்மையின் ஞானப்பால் உண்டு பாடத் தொடங்கிய திருஞானசம்பந்தர், தமிழ்நாடு முழுதும் தலம் தலமாகச் சென்று தேவாரப் பதிகங்களைப் பாடினார். பதினாறு வயது ஆனதும் பெரியோர்கள் அவருக்குத் திருமணம் செய்ய விரும்பினர். அவர் விருப்பமில்லாமல் இருந்தும் அவர்கள் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கினார்.
நல்லூர்ப் பெருமணம் என்ற தலத்தில் திருமணம் நடந்தது. மணமக்கள் கோயிலை வலம் வந்து வணங்கியபோது, சம்பந்தர் 'இந்த இல்வாழ்க்கை என்னைப் பிணிக்கும்; இறைவனின் திருவடியே எனக்குப் போதும்' என்று உணர்ந்தார். 'காதலாகிக் கசிந்து' என்று தொடங்கும் நமச்சிவாயப் பதிகத்தைப் பாடினார். அப்போது இறைவன் ஒரு பெரும் சோதியாகத் தோன்றினான். அதற்குள் ஒரு வாயில் திறந்தது. 'இந்தச் சோதியில் எல்லோரும் புகுங்கள்' என்று சம்பந்தர் அழைத்தார். மணமகளும், சுற்றத்தாரும், திருமணத்துக்கு வந்த அடியார்களும் எல்லோரும் அந்தச் சோதியில் புகுந்தனர். இறுதியில் சம்பந்தரும் புகுந்து இறைவனோடு கலந்தார்.
புணர்ச்சிப் பத்தில் மணிவாசகர் 'என் பொல்லா மணியைப் புணர்வது எந்நாளோ' என்று ஏங்குகிறார். சம்பந்தரின் கதை அந்த இணைவின் வடிவம்: ஒரு திருமணப் பந்தல், உலக இணைவின் இடம், இறைவனோடு இணையும் இடமாக மாறியது. அவர் தனியாகச் செல்லவில்லை; அடியார் கூட்டம் முழுவதையும் அழைத்துச் சென்றார்.
Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Thirugnanasambandar; Thevaram, the Nallur Perumanam hymnSambandar, Who Merged into the Light at His Wedding
Thirugnanasambandar began singing at the age of three after drinking the milk of wisdom from the Goddess, and he travelled from shrine to shrine across the Tamil land singing his Thevaram hymns. When he turned sixteen, the elders wished him to marry. He was unwilling, but he agreed to their request.
The wedding took place at Nallur Perumanam. As the couple walked around the temple in worship, Sambandar felt, 'this household life will bind me; the Lord's feet alone are enough for me.' He sang the Namasivaya hymn that begins 'kadhalagik kasindhu', melting with love. Then the Lord appeared as a vast blaze of light, and a doorway opened within it. 'Enter this light, all of you,' Sambandar called. The bride, the families and all the devotees who had come to the wedding entered the light, and at last Sambandar himself entered and merged with the Lord.
In Punarchippathu, Manikkavasagar longs, 'when will I be joined with my uncut jewel?' Sambandar's story is the shape of that union: a wedding canopy, the place of earthly union, became the place of union with the Lord. And he did not go alone; he took the whole company of devotees with him.
