பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்), சாக்கிய நாயனார் புராணம்; திருத்தொண்டத் தொகை (சுந்தரர்)கல்லால் வழிபட்ட சாக்கிய நாயனார்
திருச்சங்கமங்கையில் பிறந்த ஒருவர், உண்மையைத் தேடி பல சமயங்களை ஆராய்ந்தார். பௌத்தத் துறவியாக (சாக்கியராக) வாழ்ந்தபோதும், அவரது உள்ளம் 'சிவனே மெய்ப்பொருள்' என்று உணர்ந்தது. ஆனால் துறவு உடையைக் களையாமல், தன் நிலையிலேயே இருந்து சிவனை வழிபட முடிவு செய்தார்.
ஒரு நாள் ஒரு வெட்டவெளியில் சிவலிங்கத்தைக் கண்டார். என்ன செய்வது என்று தெரியாத மகிழ்ச்சியில், அருகில் கிடந்த ஒரு சிறு கல்லை எடுத்து லிங்கத்தின் மேல் எறிந்தார். அதுவே தன் வழிபாடு என்று உணர்ந்தார். அன்று முதல் நாள்தோறும் லிங்கத்தின் மேல் ஒரு கல் எறிந்த பிறகே உணவு உண்டார். மற்றவர்களுக்கு அது அவமதிப்பாகத் தோன்றியது; இறைவனுக்கோ அது அன்பின் மலராகத் தெரிந்தது.
ஒரு நாள் அவர் அதை மறந்து உண்ண அமர்ந்தார். திடீரென நினைவு வந்ததும், உணவை விட்டு ஓடிச் சென்று கல்லை எறிந்தார். அந்தக் கணமே இறைவன் உமையோடு விடைமேல் தோன்றி, அவரைச் சிவலோகத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான். சுந்தரர் 'கல்லெறிந்த சாக்கியர்க்கும் அடியேன்' என்று பாடினார்.
சாக்கியர் கல்வியால் அல்ல, முறையான பூசையால் அல்ல, தவத்தால் அல்ல, தூய அன்பால் இறைவனை அடைந்தார். திருவேசறவில் மணிவாசகர் 'கற்றறியேன் கலைஞானம்', 'நானேயோ தவம் செய்தேன்' என்கிறார். அருள் தகுதியைப் பார்த்து வருவதில்லை; அன்பைப் பார்த்து வருகிறது.
Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Sakkiya Nayanar; Thiruthondaththogai (Sundarar)Sakkiya Nayanar, Who Worshipped with a Stone
A man born at Thiruchangamangai searched for truth by studying many faiths. Even while he lived as a Buddhist monk, a Sakkiya, his heart came to know that Siva is the true Reality. But he decided to worship Siva without giving up his monk's robe, just as he was.
One day he saw a Siva linga in an open field. In a joy he did not know how to express, he picked up a small stone lying nearby and threw it on the linga, and he felt that this was his worship. From that day on, he ate only after throwing a stone on the linga. To others it looked like an insult; to the Lord it was a flower of love.
One day he forgot and sat down to eat. Suddenly remembering, he left his food, ran to the linga and threw his stone. At that very moment the Lord appeared with Uma on the bull and took him to Sivaloka. Sundarar sang, 'I am the servant of Sakkiyar, who threw the stone.'
Sakkiyar reached the Lord not by learning, not by proper ritual, not by penance, but by pure love. In the Thiruvesaravu Manikkavasagar says, 'I never learned the knowledge of the arts' and 'Was it I who did penance?' Grace does not come because of merit; it comes because of love.
