பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்), வெள்ளானைச் சருக்கம்; தேவாரம் (சுந்தரர்), 'தானெனை முன்படைத்தான்' (திருநொடித்தான்மலைப் பதிகம்)வெள்ளை யானையில் கயிலைக்குச் சென்ற சுந்தரர்
சுந்தரரும் சேரமான் பெருமாள் நாயனாரும் ஆழ்ந்த நண்பர்கள். சேரமான், சேர நாட்டின் அரசனாக இருந்தும், சுந்தரரோடு தலயாத்திரை செய்து இறைவனைப் பாடினார். ஒரு நாள் சுந்தரர் சேர நாட்டில், திருவஞ்சைக்களத்தில் இருந்தபோது, இறைவன் அவரைக் கயிலைக்கு அழைக்க முடிவு செய்தான்.
தேவர்கள் ஒரு வெள்ளை யானையை அனுப்பினர். சுந்தரர் அதன் மேல் ஏறி வானில் எழுந்தார். அந்தச் செய்தி கேட்ட சேரமான், தன் நண்பனைப் பிரிய முடியாமல், தன் குதிரையின் காதில் 'நமசிவாய' என்ற ஐந்தெழுத்தை ஓதினார். அந்தக் குதிரை வானில் பாய்ந்து, யானைக்கு முன்னால் சென்றது. சேரமானின் படைவீரர்கள் தங்கள் அரசனைப் பிரிய முடியாமல், வாளால் தங்களை மாய்த்துக்கொண்டு, வீர உடல் பெற்று அவரைத் தொடர்ந்தனர் என்பது மரபு.
வழியில் சுந்தரர் 'தானெனை முன்படைத்தான்' என்ற தன் இறுதிப் பதிகத்தைப் பாடினார். அதை வருணன் கடல் வழியாகத் திருவஞ்சைக்களத்துக்குக் கொண்டு சேர்த்தான் என்பது மரபு. கயிலையின் வாயிலில் சேரமானுக்கு முதலில் அனுமதி கிடைக்கவில்லை; சுந்தரர் வேண்டியதும் இறைவன் இருவரையும் ஏற்றுக்கொண்டான்.
யாத்திரைப் பத்தில் மணிவாசகர் 'பெருஞ்சாத்தோடு உடன்போவதற்கே ஒருப்படுமின்' என்று அடியார்களை அழைக்கிறார். சுந்தரரும் சேரமானும் தனியாக அல்ல, நண்பர்களாக, ஒருவர் பின் ஒருவராக, சிவபுரத்தின் கதவை அடைந்தனர். அடியார் கூட்டமே அந்தப் பயணத்தின் பாதுகாப்பு.
Periya Puranam (Sekkizhar), the chapter of the white elephant; Thevaram (Sundarar), the Thirunodiththanmalai hymn 'Thaanenai munpadaiththaan'Sundarar's Journey to Kailasa on the White Elephant
Sundarar and Cheraman Perumal Nayanar were the closest of friends. Though Cheraman was king of the Chera land, he travelled from shrine to shrine with Sundarar, singing the Lord's praise. One day, while Sundarar was at Thiruvanjaikkalam in the Chera country, the Lord decided to call him to Kailasa.
The gods sent a white elephant. Sundarar climbed onto it and rose into the sky. When Cheraman heard the news, unable to bear being parted from his friend, he whispered the five syllables 'Namasivaya' into his horse's ear. The horse leapt into the sky and raced ahead of the elephant. Tradition says Cheraman's soldiers, unable to be parted from their king, gave up their lives with their own swords and, taking heroic forms, followed him.
On the way Sundarar sang his last hymn, 'Thaanenai munpadaiththaan'. Tradition says Varuna, lord of the waters, carried it across the sea back to Thiruvanjaikkalam. At the gate of Kailasa, Cheraman was at first not admitted; when Sundarar pleaded, the Lord received them both.
In the Yaththiraip Pathu Manikkavasagar calls the devotees: 'Get ready only to go along with the great caravan.' Sundarar and Cheraman reached the door of Sivapuram not alone but as friends, one after the other. The company of devotees is the safety of that journey.
