Naladiyar 310 · பழமைகந் தாகப் பசைந்த வழியே
பழமைகந் தாகப் பசைந்த வழியேகிழமைதான் யாதானும் செய்க - கிழமைபொறார் அவரென்னின் பொத்தித்தம் நெஞ்சத்தறாஅச் சுடுவதோர் தீ.
Pazhamaikan thaakap pasaintha vazhiyae / Kizhamaithaan yaathaanum seyka - kizhamai / Poraar avarennin poththiththam nenjsath / Tharaaas sutuvathoar thee.
பொருள்
பழமையை விரும்பி, அதனோடு பிசைந்து வளர்ந்த வழியிலேயே உறவை எப்படியாவது காப்பார்கள்; ஆனால் உறவு அவர்களுக்குப் பொறுக்க முடியாததாகுமானால், அது தம் நெஞ்சில் அணையாது சுடும் தீயாக மாறும்.
Meaning
Loving what is old, people will keep the bond alive along whatever line it was kneaded in; but if that kinship becomes unbearable to them, it turns into a fire that burns in their own chest and will not go out.
சொற்பொருள் Word by word
- பழமை கந்தா
- taking the old as a support
- பசைந்த வழியே
- along the way it was kneaded
- கிழமைதான் யாதானும் செய்க
- let kinship do what it will
- பொறார் அவர் என்னின்
- if they cannot bear it
- பொத்தித் தம் நெஞ்சத்து
- smouldering in their own heart
- அறாச் சுடுவதோர் தீ
- a fire that will not be put out
- கிழமை
- kinship
விளக்கம்
பாடலின் முதல் பாதி உறவின் இயல்பைச் சொல்கிறது. பழைய பழக்கம் ஒரு துணை; அதனால் மக்கள் உறவை விடாமல் இழுத்துக்கொண்டு போகிறார்கள். அது நல்லது; ஆனால் அதற்கு ஒரு எல்லை உண்டு.
இரண்டாம் பாதியில் அந்த எல்லை வருகிறது. உறவு தாங்க முடியாததாகுமானால், அது வெளியில் எரியும் தீ அன்று; உள்ளே சுடும் தீ. அதாவது விடமுடியாத உறவு ஒருவரை விடுவதில்லை; அது நெஞ்சில் பொத்தி எரிகிறது. ஆகவே பழைய உறவைக் காக்க வேண்டுமானால் அது இனிப்பாக இருக்க வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் அதை விட்டுவிடுதலே அறிவு என்று பாடல் மெல்லச் சொல்கிறது.
Explanation
The first half describes how kinship works. Old familiarity is a support, and people drag the bond along rather than break it. That is good — up to a limit.
The second half reaches that limit. If the relationship becomes unbearable, it is not a fire that burns outside; it burns within. A bond that cannot be let go does not let you go either; it smoulders in the chest. So if an old tie is to be kept, it must stay sweet; where it cannot, the wiser course is to let it go. That is what the verse says, quietly.
சிந்தனைக்கு
விடமுடியாத உறவு வெளியில் எரியாது; நெஞ்சில் பொத்தி எரியும்.
To reflect on
A bond you cannot release does not burn outside; it smoulders in the chest.