லாஜபதியின் பிரலாபம்
கண்ணிகள்நாடிழந்து மக்களையும் நல்லாளையும் பிரிந்துவீடிழந்து இங்கு உற்றேன் விதியினை என் சொல்கேனே?வேதமுனி போன்றோர் விருத்தராம் எந்தையிருபாதமலர் கண்டு பரவப் பெறுவேனோ?ஆசைக் குமரன் அர்ச்சுனனைப் போல்வான் தன்மாசற்ற சோதி வதனம் இனிக் காண்பேனோ?அன்றிலைப் போன்று என்னை அரைக்கணமேனும் பிரிந்தால்குன்றி மனம் சோர்வாள் இக்கோலம் பொறுப்பாளோவீடும் உறவும் வெறுத்தாலும் என்னருமைநாடு பிரிந்த நலிவினுக்கு என் செய்கேனே?ஆதிமறை தோன்றிய நல்லாரியநாடு எந்நாளும்நீதிமறை வின்றி நிலைத்த திருநாடு.சிந்துவெனும் தெய்வத் திருநதியும் மற்றதிற் சேர்ஐந்துமணி யாறும் அளிக்கும் புனல்நாடு.ஐம்புலனை வென்ற அறவோர்க்கும், மாற்றலர் தம்வெம்புலனை வென்ற எண்ணில் வீரர்க்கும் தாய்நாடு.நல்லறத்தை நாட்டுதற்கு நம் பெருமான் கௌரவராம்புல்லியரைச் செற்று ஆழ்ந்த புனிதப் பெருநாடு.கல் நாணும் திண்டோள் களவீரன் பார்த்தன் ஒருவின்னாணொலி கேட்ட மேன்மைத் திருநாடு.கன்னன் இருந்த கருணை நிலம், தர்மனெனும்மன்னன் அறங்கள் வளர்த்த புகழ்நாடு.ஆரியர்தம் தர்மநிலை ஆதரிப்பான் வீட்டுமனார்நாரியர்தங் காதல் துறந்திருந்த நன்னாடு.வீமன் வளர்த்த விறல்நாடு, வில்லசுவத்தாமன்இருந்து சமர் புரிந்த வீரநிலம்.சீக்கரெனும் எங்கள் நற்சிங்கங்கள் வாழ்தரு நல்ஆக்கம் உயர் குன்றம் அடர்ந்திருக்கும் பொன்னாடு.ஆரியர் பாழாகத் தருமறையின் உண்மை தந்தசீரியர் மெய்ஞ்ஞான தயாநந்தர் திருநாடு.என்னருமைப் பாஞ்சாலம் என்றேனும் காண்பேனோ?பன்னரிய துன்பம் படர்ந்து இங்கே மாய்வேனோ?ஏதெல்லாம் பாரதத்தே இந்நாள் நடப்பனவோ?ஏதெல்லாம் யான் அறியாது என் மனிதர் பட்டனரோ?என்னை நினைத்தும் இரங்குவரோ? அல்லாதுபின்னைத் துயர்களில் என் பேரும் மறந்திட்டாரோ?தொண்டுபட்டு வாடும் என்றன் தூய பெருநாட்டில்கொண்டுவிட்டு அங்கு என்னையுடன் கொன்றாலும் இன்புறுவேன்.எத்தனை ஜன்மங்கள் இருட்சிறையில் இட்டாலும்தத்து புனற் பாஞ்சாலம் தனில் வைத்தால் வாடுகிலேன்.
kannikal naatizhanthu makkalaiyum nallaalaiyum pirinthu veetizhanthu ingku urraen vithiyinai en solkaenae? vaethamuni poanroar viruththaraam enthaiyiru paathamalar kantu paravap peruvaenoa? aasaik kumaran arssunanaip poalvaan than maasarra soathi vathanam inik kaanpaenoa? anrilaip poanru ennai araikkanamaenum pirinthaal kunri manam soarvaal ikkoalam poruppaaloa veetum uravum veruththaalum ennarumai naatu pirintha nalivinukku en seykaenae? aathimarai thoanriya nallaariyanaatu ennaalum neethimarai vinri nilaiththa thirunaatu. sinthuvenum theyvath thirunathiyum marrathir saer ainthumani yaarum alikkum punalnaatu. aimpulanai venra aravoarkkum, maarralar tham vempulanai venra ennil veerarkkum thaaynaatu. nallaraththai naattutharku nam perumaan kauravaraam pulliyarais serru aazhntha punithap perunaatu. kal naanum thintoal kalaveeran paarththan oru vinnaanoli kaetta maenmaith thirunaatu. kannan iruntha karunai nilam, tharmanenum mannan arangkal valarththa pukazhnaatu. aariyartham tharmanilai aatharippaan veettumanaar naariyarthang kaathal thuranthiruntha nannaatu. veeman valarththa viralnaatu, villasuvaththaaman irunthu samar purintha veeranilam. seekkarenum engkal narsingkangkal vaazhtharu nal aakkam uyar kunram atarnthirukkum ponnaatu. aariyar paazhaakath tharumaraiyin unmai thantha seeriyar meynjnjaana thayaananthar thirunaatu. ennarumaip paanjsaalam enraenum kaanpaenoa? pannariya thunpam patarnthu ingkae maayvaenoa? aethellaam paarathaththae innaal natappanavoa? aethellaam yaan ariyaathu en manithar pattanaroa? ennai ninaiththum irangkuvaroa? allaathu pinnaith thuyarkalil en paerum maranthittaaroa? thontupattu vaatum enran thooya perunaattil kontuvittu angku ennaiyutan konraalum inpuruvaen. eththanai janmangkal irutsiraiyil ittaalum thaththu punar paanjsaalam thanil vaiththaal vaatukilaen.
பொருள்
நாடிழந்து, மக்களையும் நல்லாளையும் பிரிந்து, வீடிழந்து இங்கு உற்றேன்; விதியினை என் சொல்கேனே? வேதமுனி போன்றோர் விருத்தராம் எந்தையிரு பாதமலர் கண்டு பரவப் பெறுவேனோ? ஆசைக் குமரன் அர்ச்சுனனைப் போல்வான் தன் மாசற்ற சோதி வதனம் இனிக் காண்பேனோ? அன்றிலைப் போன்று என்னை அரைக்கணமேனும் பிரிந்தால் குன்றி மனம் சோர்வாள் இக்கோலம் பொறுப்பாளோ. வீடும் உறவும் வெறுத்தாலும் என்னருமை நாடு பிரிந்த நலிவினுக்கு என் செய்கேனே? ஆதிமறை தோன்றிய நல்லாரியநாடு எந்நாளும் நீதிமறை வின்றி நிலைத்த திருநாடு. சிந்துவெனும் தெய்வத் திருநதியும் மற்றதிற் சேர் ஐந்துமணி ஆறும் அளிக்கும் புனல்நாடு. ஐம்புலனை வென்ற அறவோர்க்கும், மாற்றலர் தம் வெம்புலனை வென்ற எண்ணில் வீரர்க்கும் தாய்நாடு. நல்லறத்தை நாட்டுதற்கு நம் பெருமான் கௌரவராம் புல்லியரைச் செற்று ஆழ்ந்த புனிதப் பெருநாடு. கல் நாணும் திண்டோள் களவீரன் பார்த்தன் ஒரு வின்னாணொலி கேட்ட மேன்மைத் திருநாடு. கன்னன் இருந்த கருணை நிலம், தர்மனெனும் மன்னன் அறங்கள் வளர்த்த புகழ்நாடு. ஆரியர்தம் தர்மநிலை ஆதரிப்பான் வீட்டுமனார் நாரியர்தம் காதல் துறந்திருந்த நன்னாடு. வீமன் வளர்த்த விறல்நாடு, வில்லசுவத்தாமன் இருந்து சமர் புரிந்த வீரநிலம். சீக்கரெனும் எங்கள் நற்சிங்கங்கள் வாழ்தரு நல் ஆக்கம் உயர் குன்றம் அடர்ந்திருக்கும் பொன்னாடு. ஆரியர் பாழாகத் தருமறையின் உண்மை தந்த சீரியர் மெய்ஞ்ஞான தயாநந்தர் திருநாடு. என்னருமைப் பாஞ்சாலம் என்றேனும் காண்பேனோ? பன்னரிய துன்பம் படர்ந்து இங்கே மாய்வேனோ? ஏதெல்லாம் பாரதத்தே இந்நாள் நடப்பனவோ? ஏதெல்லாம் யான் அறியாது என் மனிதர் பட்டனரோ? என்னை நினைத்தும் இரங்குவரோ? அல்லாது பின்னைத் துயர்களில் என் பேரும் மறந்திட்டாரோ? தொண்டுபட்டு வாடும் என்றன் தூய பெருநாட்டில் கொண்டுவிட்டு அங்கு என்னையுடன் கொன்றாலும் இன்புறுவேன். எத்தனை ஜன்மங்கள் இருட்சிறையில் இட்டாலும் தத்து புனற் பாஞ்சாலம் தனில் வைத்தால் வாடுகிலேன்.
Meaning
Having lost my country, parted from my people and from my good lady, and lost my home, I have come to this state; what shall I say of fate? Shall I ever see the two lotus feet of my father, grown old like a Vedic sage, and bow before them? Shall I see again the stainless radiant face of my beloved son, who is like Arjuna? She who, like the anril bird, pines and loses heart if parted from me for half a moment - will she bear this state of mine? Though I scorn home and kin, what shall I do about the misery of being parted from my dear country? The good Aryan land where the ancient Veda appeared, the sacred land that stood without ever breaking the law of justice; the land of waters that the holy river Sindhu and the five jewelled rivers joining it give; motherland to the virtuous who have conquered the five senses, and to countless heroes who have conquered the fierce senses of their foes; the holy great land our lord the Gaurava trod, having destroyed the base; the lofty sacred land that heard the bowstring of Partha, the warrior whose mighty shoulders put rock to shame; the kind land where Karna dwelt, the famed land where the king called Dharma grew his virtues; the good land where Bhishma, upholding the law of the Aryans, lived having renounced the love of women; the land of strength Vima fostered, the heroic soil where Asvatthama with his bow stood and fought; the golden land where our good lions called Sikha live and where high hills of wealth thicken; the sacred land of the noble Dayananda of true wisdom, who gave the truth of the law of dharma even as the Aryans were being laid waste. Shall I ever see my dear Panchala? Or shall I perish here, worn by countless unfamiliar sorrows? What are all the things that happen in Bharata today? What are all the things my people have suffered that I do not know? Will they think of me and pity me? Or have they forgotten my name among their later sorrows? If they take me to my pure great land, which is wasting in servitude, and kill me there with it, I shall be happy. However many births they shut me in a prison of darkness, if they set me in Panchala of the leaping waters I shall not pine.
சொற்பொருள் Word by word
- நல்லாள்
- the good lady, Draupadi
- பிரலாபம்
- lamentation
- பரவுதல்
- to bow, to worship
- அன்றில்
- the anril bird, famed for its pair-bond
- குன்றுதல்
- to fail, to pine away
- ஆதிமறை
- the ancient Veda
- சிந்து
- the Sindhu, the Indus
- ஐம்புலன்
- the five senses
- வீட்டுமன்
- Bhishma
- தயாநந்தர்
- Dayananda Saraswati
- பாஞ்சாலம்
- Panchala, the land of Draupadi
விளக்கம்
இது திரௌபதியின் புலம்பலின் வடிவம்; லஜபதிராய் நாடு கடத்தப்பட்ட காலத்தில் அவரது குரலில் எழுதப்பட்டது. 'நல்லாள்' திரௌபதி, 'மக்கள்' பாண்டவர், 'ஆசைக் குமரன்' அபிமன்யு.
நடுப்பகுதி முழுவதும் பாரத நாட்டின் பெருமைப் பட்டியல் - சிந்து, ஐந்து ஆறுகள், கர்ணன், அர்ஜுனன், தர்மன், பீஷ்மர், வீமன், அஸ்வத்தாமன், தயானந்தர். இது புகழ்ச்சி அல்ல, பிரிவின் வலி; தொலைவிலிருந்து நினைவு கூர்வது ஒவ்வொரு பெயரையும் கூர்மையாக்குகிறது.
'என்னை நினைத்தும் இரங்குவரோ? அல்லது பின்னைத் துயர்களில் என் பேரும் மறந்திட்டாரோ?' - நாடு கடத்தப்பட்டவரின் மிக நேர்மையான கேள்வி.
கடைசி இரு வரிகள் பாட்டின் முடிவு: சொந்த நாட்டில் சிறையில் இருப்பதே இன்பம், அந்நிய நாட்டில் விடுதலையை விட. அதாவது இடம் என்பது வெறும் நிலம் அன்று.
Explanation
This takes the form of Draupadi's lament, written in Lajpat Rai's voice during his exile: 'the good lady' is Draupadi, 'my people' the Pandavas, 'my beloved son' Abhimanyu.
The middle is a whole roll of Bharat's glories - Sindhu, the five rivers, Karna, Arjuna, Dharma, Bhishma, Vima, Asvatthama, Dayananda. This is not praise but the pain of separation; remembering from far away sharpens every name.
'Will they think of me and pity me - or have they forgotten my name among their later sorrows?' is the most honest question an exile can ask.
The last two lines settle the poem: to be imprisoned in one's own land is better than freedom abroad, because a place is not merely ground.
சிந்தனைக்கு
நாடு கடத்தல் என்பது தண்டனையா, அல்லது நாட்டிற்கே அளிக்கும் தண்டனையா?
To reflect on
Is exile a punishment for the exiled, or for the country that loses them?