திருவாசகம் 160 · மானே நீ நென்னலை நாளை வந்துங்களை

பாடல் 160 · திருவாசகம் · மாணிக்கவாசகர்

திருவெம்பாவை · பாடல் 6 / 20

மானே நீ நென்னலை நாளை வந்துங்களைநானே எழுப்புவன் என்றலும் நாணாமேபோன திசைபகராய் இன்னம் புலர்ந்தின்றோவானே நிலனே பிறவே அறிவரியான்தானேவந் தெம்மைத் தலையளித்து ஆட்கொண்டருளும்வான்வார் கழல்பாடி வந்தோர்க்குன் வாய்திறவாய்ஊனே உருகாய் உனக்கே உறும் எமக்கும்ஏனோர்க்குந் தங்கோனைப் பாடேலோ ரெம்பாவாய்.

Maanae nee nennalai naalai vanthungkalai / Naanae ezhuppuvan enralum naanaamae / Poana thisaipakaraay innam pularnthinroa / Vaanae nilanae piravae arivariyaan / Thaanaevan themmaith thalaiyaliththu aatkontarulum / Vaanvaar kazhalpaati vanthoarkkun vaaythiravaay / Oonae urukaay unakkae urum emakkum / Aenoarkkun thangkoanaip paataeloa rempaavaay.

பொருள்

மான் போன்றவளே! நேற்று நீ 'நாளை நானே வந்து உங்களை எழுப்புவேன்' என்று சொன்னாய்; வெட்கமின்றி அந்தச் சொல் போன திசையைச் சொல்! இன்னும் விடியவில்லையோ? வானும் நிலமும் பிறவும் அறிய முடியாதவன் தானே வந்து நம்மைத் தலையளித்து ஆட்கொண்டருளும் அந்த உயர்ந்த நீண்ட கழலைப் பாடி வந்த எங்களுக்கு உன் வாயைத் திற! உடல் உருகமாட்டாயோ? இது உனக்கே பொருந்தும். எங்களுக்கும் மற்ற எல்லோருக்கும் தலைவனான அவனைப் பாடு! எம் பாவையே!

Meaning

Girl like a deer! Yesterday you said, 'Tomorrow I myself will come and wake you all.' Without any shame, tell us, which way did that promise go? Has it not dawned yet? We have come singing of the high, long anklet-bound feet of the one whom sky and earth and all else cannot know, who comes himself, raises us up and takes us. Open your mouth for us! Does your body not melt? This suits only you. Sing of him, the King of us and of all others! O our maiden!

சொற்பொருள் Word by word

மானே: மான் போன்றவளே
நென்னலை: நேற்று
நாணாமே: வெட்கமின்றி
போன திசை: சென்ற திசை
பகராய்: சொல்
தலையளித்து: தலைமேல் வைத்துச் சிறப்பித்து
வான் வார் கழல்: உயர்ந்த நீண்ட கழல்
ஊனே உருகாய்: உடல் உருகமாட்டாயோ
உறும்: பொருந்தும்
தங்கோன்: தங்கள் தலைவன்

விளக்கம்

நேற்று 'நானே எழுப்புவேன்' என்று வாக்களித்தவள் இன்று தூங்குகிறாள். நல்ல எண்ணத்தோடு எடுக்கும் உறுதிமொழிகள் காலையில் மறைந்துவிடும் மனித இயல்பை இது சொல்கிறது. 'போன திசை பகராய்': அந்த வாக்கு எந்தத் திசையில் போனது?

'தானே வந்து எம்மைத் தலையளித்து ஆட்கொண்டருளும்' என்பது திருவாசகத்தின் மையக் கருத்து: அறிய முடியாதவன் தானே தேடி வருகிறான். நாம் வாக்கை மறந்தாலும் அவன் வாக்கு மறப்பதில்லை.

Explanation

Yesterday she promised, 'I'll wake you all'; today she sleeps. It captures how good resolutions made at night vanish by morning. 'Which way did that promise go?'

'He comes himself, raises us and takes us' is the heart of Thiruvasagam: the unknowable one comes searching for us. Even when we forget our promises, he does not forget his.

சிவபுராணம், இலிங்கபுராணம்; அருணாசல மகாத்மியம்; திருவண்ணாமலைத் தலமரபு

அடிமுடி காணா அண்ணாமலை

ஒருமுறை படைக்கும் கடவுளான பிரமனுக்கும் காக்கும் கடவுளான திருமாலுக்கும் 'நம்மில் யார் பெரியவர்?' என்ற வாதம் எழுந்தது. வாதம் சண்டையாக வளர்ந்தபோது, அவர்கள் நடுவே அடியும் முடியும் தெரியாத ஒரு பெரும் சோதித் தூண் எழுந்தது. 'இதன் அடியையோ முடியையோ முதலில் கண்டவரே பெரியவர்' என்று ஒரு குரல் ஒலித்தது.

திருமால் வராகமாக (பன்றியாக) மாறி மண்ணைக் குடைந்து கீழே கீழே சென்றார்; பல யுகங்கள் தேடியும் அடியைக் காணவில்லை. பிரமன் அன்னமாக மாறி மேலே மேலே பறந்தார்; முடியைக் காணவில்லை. வழியில் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்த ஒரு தாழம்பூவை 'நான் முடியைக் கண்டேன் என்று சாட்சி சொல்' என்று கேட்டார். திருமால் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு பணிந்தார். பிரமன் பொய் சொன்னார். அப்போது தூணின் நடுவிலிருந்து சிவன் தோன்றி, பொய் சொன்ன பிரமனுக்குக் கோயில் இல்லாமல் போகும் என்றும், தாழம்பூ தமக்கு உகந்ததல்ல என்றும் சொன்னார்; பணிந்த திருமாலை அருளோடு ஏற்றார்.

அந்தச் சோதியே பின்னர் தணிந்து மலையாகி அண்ணாமலை ஆனது. அதன் நினைவாகவே கார்த்திகை தீபத்தன்று மலை உச்சியில் பெருந்தீபம் ஏற்றப்படுகிறது. மாணிக்கவாசகர் அந்த மலையின் அடிவாரத்தில் தங்கியிருந்தபோது, மார்கழி விடியலில் பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்பிப் பாடிக்கொண்டு நீராடச் செல்வதைக் கேட்டார். அந்தக் குரல்களில் அடியார்கள் ஒருவரை ஒருவர் இறையன்புக்கு எழுப்புவதைக் கண்டு, திருவெம்பாவையைப் பாடினார். அதனால்தான் 'மாலறியா நான்முகனும் காணா மலை' என்றும், 'அண்ணாமலையான் அடிக்கமலம்' என்றும் அந்தப் பாடல்களில் இந்த வரலாறு ஒலிக்கிறது.

Siva Purana and Linga Purana; Arunachala Mahatmya; temple tradition of Thiruvannamalai

The Column of Fire at Annamalai

Once Brahma, the creator, and Vishnu, the protector, argued over which of them was greater. As the argument turned into a fight, a vast column of fire rose between them, its base and its top beyond sight. A voice said, 'Whoever first finds its base or its top is the greater.'

Vishnu became a boar and dug down through the earth, deeper and deeper, searching for ages, and never found the base. Brahma became a swan and flew up and up, and never found the top. On the way he met a thazhai flower drifting down and asked it to bear witness that he had reached the summit. Vishnu admitted defeat and bowed; Brahma lied. Then Siva appeared from the heart of the column. He declared that Brahma would have no temples for his lie and that the thazhai flower would not be offered to him, and he received the humble Vishnu with grace.

That fire later cooled into a mountain, Annamalai, and in its memory a great flame is lit on the summit every Karthigai Deepam. Manikkavasagar was staying at the foot of that mountain when, in the Margazhi dawn, he heard girls waking one another and singing on their way to bathe. In their voices he heard devotees waking each other to the love of God, and he sang Thiruvembavai. That is why the verses speak of 'the Mountain whom Vishnu could not know and Brahma could not see' and of 'the lotus feet of the Lord of Annamalai'.

சிந்தனைக்கு

நேற்று நீங்கள் எடுத்த எந்த உறுதிமொழி இன்று 'திசை தெரியாமல்' போனது?

To reflect on

Which promise you made yesterday has gone missing today?