Kural 878 · வகையறிந்து தற்செய்து தற்காப்ப மாயும்

மறைத்து வைத்த ஆயுதங்கள்

மகாபாரதத்தின் விராட பருவத்தில் பாண்டவர்கள் அஞ்ஞாதவாசத்தின் தொடக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான செயலைச் செய்தனர். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசம் முடித்து, பதின்மூன்றாம் ஆண்டு மறைந்து வாழ வேண்டியிருந்தது. அந்த ஆண்டில் யாரேனும் அவர்களை அடையாளம் கண்டால் மீண்டும் பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசம் செல்ல வேண்டும் என்பது நிபந்தனை.

விராட நாட்டில் மறைந்து வாழத் தீர்மானித்த பாண்டவர்கள், தம் அருமையான ஆயுதங்களை எங்கே வைப்பது என்று சிந்தித்தனர். காண்டீபம், பீமனின் கதை, நகுல சகாதேவர்களின் வாள்கள் எல்லாம் தெய்வீக ஆற்றல் உடையவை. அவை வெளிப்பட்டால் அவர்கள் அடையாளம் தெரிந்துவிடும். அவற்றை அரண்மனைக்குள் கொண்டு செல்லவும் முடியாது.

யுதிஷ்டிரன் நகரின் புறத்தே இருந்த ஒரு பெரிய சமீ மரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அது மயானத்தின் அருகே இருந்தது; மரத்தில் ஒரு பிணம் தொங்குவது போன்று ஒரு வடிவம் கட்டி வைத்து மக்கள் அஞ்சும்படி செய்தனர். ஆயுதங்களை எல்லாம் துணியில் சுற்றி, மரக்கிளைகளில் மறைத்து வைத்தனர். "அவை யாருக்கும் தெரியக் கூடாது" என்பதே அவர்களின் திட்டம்.

அவர்கள் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் பணியாளர்களாக விராட அரண்மனையில் மறைந்து வாழ்ந்தனர். அவர்கள் தம் பலத்தை வெளிக்காட்டவில்லை. கௌரவர்கள் அவர்களைத் தேடினர்; ஆனால் அடையாளம் காண இயலவில்லை. ஆண்டின் இறுதியில் கௌரவர்கள் விராட நாட்டைத் தாக்கியபோது, அர்ஜுனன் சமீ மரத்திலிருந்து காண்டீபத்தை எடுத்து, தன் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி கௌரவர்களை வென்றான்.

பாண்டவர்களின் இந்தத் தயாரிப்பு 'வகையறிந்து தற்செய்து தற்காப்ப மாயும் பகைவர்கண் பட்ட செருக்கு' என்ற குறளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அவர்கள் வகை அறிந்தனர்: நிபந்தனைகளையும் ஆபத்துகளையும் அறிந்தனர். தற்செய்தனர்: ஆயுதங்களைப் பாதுகாத்து, தம் வலிமையை நிலைநிறுத்தினர். தற்காத்தனர்: தம் அடையாளத்தை மறைத்தனர். இதனால் கௌரவர்களின் செருக்கு தணிந்தது.

அந்த ஆண்டு கௌரவர்கள் பாண்டவர்கள் எங்கே என்று தெரியாமல் தவித்தனர். பாண்டவர்கள் வெளிப்பட்டபோது அவர்கள் தம் ஆற்றலுடன் முழுமையாகத் தயாராக இருந்தனர். அமைதியான தயாரிப்பு பகைவரின் செருக்கை அடக்கும் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

நமது வாழ்விலும் நாம் நமது திறன்களையும் வளங்களையும் அமைதியாக வளர்த்து, தேவையான நேரத்தில் வெளிப்படுத்தினால், நம்மைச் சிறுமைப்படுத்தியவர்களின் செருக்கு தானாகவே அடங்கும். இவ்வாறு காத்திருந்து ஆற்றலைப் பெருக்கியவர்களே இறுதியில் வெற்றி பெறுவர் என்பது கதையின் செய்தி.

The Hidden Weapons

In the Virata Parva of the Mahabharata, at the start of their incognito year, the Pandavas did an important act. After completing twelve years of forest exile, they had to live hidden in the thirteenth year. The condition was that if anyone recognised them in that year, they would have to go again into twelve years of exile.

The Pandavas, having decided to live hidden in Virata's kingdom, considered where to keep their precious weapons. The Gandiva, Bhima's mace, the swords of Nakula and Sahadeva were all of divine power. If they were revealed, the Pandavas would be identified. Nor could they be carried into the palace.

Yudhishthira chose a big shami tree outside the city. It stood near the cremation ground; they tied up a figure looking like a corpse hanging on the tree so that people would be afraid. They wrapped all the weapons in cloth and hid them in the branches. 'They must be known to no one' was their plan.

They lived the whole year hidden as servants in Virata's palace. They did not show their strength. The Kauravas searched for them but could not identify them. At the end of the year, when the Kauravas attacked Virata's kingdom, Arjuna took the Gandiva from the shami tree, revealed his power and defeated the Kauravas.

This preparation of the Pandavas exemplifies the verse 'vagaiyarindhu tharseydhu tharkaappa maayum pakaivarkan patta serukku'. They knew the way: they knew the conditions and dangers. They strengthened themselves: they preserved their weapons and kept their strength. They guarded themselves: they hid their identity. Thus the Kauravas' pride subsided.

That year the Kauravas wandered not knowing where the Pandavas were. When the Pandavas emerged they were fully ready with their power. It is evidence that quiet preparation tames the enemy's pride.