Kural 879 · இளைதாக முள்மரம் கொல்க களையுநர்

துரியோதனனின் பிறப்பு

மகாபாரதத்தின் ஆதி பருவத்தில் துரியோதனன் பிறந்த தருணத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி வருகிறது. திருதராஷ்டிரனும் காந்தாரியும் நீண்ட நாள் மகப்பேறு பெறவில்லை. வியாசரின் அருளால் காந்தாரி நூறு மகன்களையும் ஒரு மகளையும் பெற்றாள். அவர்களுள் மூத்தவன் துரியோதனன்.

துரியோதனன் பிறந்தவுடன் ஒரு விசித்திர நிகழ்வு நடந்தது. அந்தக் குழந்தை கழுதை போல் கத்தியது. அதைக் கேட்டு கழுதைகள், நரிகள், பருந்துகள், காகங்கள் எல்லாம் கூவின. பெரும் புயல் வீசியது; எல்லாத் திசைகளிலும் தீ எழுந்தது. இவை எல்லாம் கெட்ட சகுனங்கள்.

திருதராஷ்டிரன் அஞ்சி அரண்மனை அறிஞர்களையும் விதுரனையும் பீஷ்மரையும் அழைத்து ஆலோசனை கேட்டான். விதுரனும் அறிஞர்களும் கூறினர்: "அரசே, இந்தக் குழந்தை உங்கள் குலத்தை அழிக்கும் என்பதற்கான அறிகுறிகள் தெளிவாக உள்ளன. குலத்தின் நன்மைக்காக இந்தக் குழந்தையைக் கைவிடுங்கள். ஒரு குலத்தின் நன்மைக்காக ஒரு உயிரை விடுவது அறமே. இல்லாவிட்டால் இவன் முழுக் குலத்தையும் அழிப்பான்."

விதுரன் இதைத் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் சொன்னான். 'குலத்துக்காக ஒருவரை விடலாம்; கிராமத்துக்காக ஒரு குலத்தை விடலாம்; நாட்டுக்காக ஒரு கிராமத்தை விடலாம்; ஆன்மாவுக்காக உலகத்தையே விடலாம்' என்ற நீதியை அவன் மேற்கோள் காட்டினான். ஆனால் திருதராஷ்டிரனுக்கும் காந்தாரிக்கும் மகனின் மீதான பாசம் இந்த ஆலோசனையை ஏற்கவிடவில்லை.

அவர்கள் குழந்தையை வளர்த்தனர். துரியோதனன் வளர வளர அவன் பொறாமையும் பகையும் வளர்ந்தன. பாண்டவர்களை சிறுவயதிலேயே அழிக்க முயன்றான்: பீமனுக்கு நஞ்சு கலந்த உணவு தந்தான்; அவனைக் கங்கையில் தள்ளினான்; அரக்கு மாளிகையில் தீ வைத்தான்; சூதாட்டத்தால் அவர்களின் செல்வத்தைப் பறித்தான். இறுதியில் குருக்ஷேத்திரப் போரில் நூறு மகன்களும் இறந்தனர்; முழுக் குலமும் அழிந்தது.

இக்கதை 'இளைதாக முள்மரம் கொல்க களையுநர் கைகொல்லும் காழ்த்த இடத்து' என்ற குறளின் நேரடி எடுத்துக்காட்டு. இளமையிலேயே களைந்திருக்க வேண்டிய முள்மரத்தை வளரவிட்டதால், அது முற்றி குலத்தையே அழித்தது. விதுரனின் அறிவுரை சரியானதாக இருந்தது; ஆனால் அதை ஏற்கும் துணிவு திருதராஷ்டிரனுக்கு இல்லை.

மரபு இதனை ஒரு துயரமான முடிவாகவே பார்க்கிறது. ஒரு பிள்ளையைக் கைவிடுவது என்பது ஒருவகையில் கொடூரமான ஆலோசனை. ஆயினும் தொடக்கத்தில் காணப்படும் குறைகளை அன்பு காரணமாக அலட்சியம் செய்தால், பின்னர் பெரும் விலை கொடுக்க நேரும் என்பதையே இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது. இது குழந்தையைக் கைவிடுவதற்கான பாடம் அல்ல; தொடக்கத்திலேயே திருத்தும் பொறுப்பை உணரவே.

பெற்றோர் தம் பிள்ளையின் தவறுகளை இளமையிலேயே அன்புடனும் உறுதியுடனும் திருத்தினால், முட்கள் வளர்வதற்கு முன்பே மரம் வளைந்துவிடும்.

The Birth of Duryodhana

In the Adi Parva of the Mahabharata comes an incident at the moment of Duryodhana's birth. Dhritarashtra and Gandhari had for long no children. By the grace of Vyasa Gandhari bore a hundred sons and a daughter. The eldest of them was Duryodhana.

As soon as Duryodhana was born, a strange event occurred. The child brayed like a donkey. Hearing it, donkeys, jackals, vultures and crows all cried out. A great storm blew; fires arose in all directions. These were all bad omens.

Dhritarashtra, frightened, called the palace scholars, Vidura and Bhishma, and asked counsel. Vidura and the scholars said, 'King, the signs are clear that this child will destroy your clan. For the good of the clan, abandon this child. To give up one life for the good of a clan is dharma. Otherwise he will destroy the whole clan.'

Vidura said this clearly and firmly. He cited the maxim 'One may give up an individual for the sake of the family; a family for the sake of a village; a village for the sake of a country; the whole world for the sake of the soul.' But Dhritarashtra's and Gandhari's affection for their son did not let them accept this counsel.

They raised the child. As Duryodhana grew, his envy and enmity grew. He tried to destroy the Pandavas from their childhood: he gave Bhima poisoned food, pushed him into the Ganga, set fire to the house of lac, and took away their wealth by dice. At last in the Kurukshetra war the hundred sons died and the whole clan was destroyed.

This tale is a direct example of the verse 'ilaidhaaka mulmaram kolka kalaiyunar kaikollum kaazhththa idaththu'. Because a thorn tree that should have been removed in youth was allowed to grow, it hardened and destroyed the clan. Vidura's counsel was right; but Dhritarashtra lacked the courage to accept it.