பூனையும் எலியும்
பஞ்சதந்திரத்தின் மூன்றாம் தந்திரத்தில் 'பலிதன் என்ற எலியும் லோமசன் என்ற பூனையும்' கதை வருகிறது. ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் வேரில் பலிதன் என்ற எலி வளை தோண்டி வாழ்ந்தது. அதே மரத்தின் மேல் கிளையில் ஒரு ஆந்தை வாழ்ந்தது; அருகில் ஒரு கீரி வாழ்ந்தது. இரண்டும் எலியின் பகைவர்கள்.
ஒருநாள் வேடன் ஒருவன் வலை விரித்தான். அந்த வலையில் லோமசன் என்ற பூனை சிக்கிக்கொண்டது. எலி இதைக் கண்டு மகிழ்ந்தது; ஏனெனில் பூனை எலிக்குப் பகை. எலி வளையிலிருந்து வெளியே வந்து உணவு தேடியபோது, கீரி ஒரு பக்கமும் ஆந்தை மறு பக்கமும் அதைத் தாக்க வரும் ஆபத்தைக் கண்டது.
இரு பகைவர்கள் தாக்கும் நிலையில் எலி தனியாக இருந்தது. அது தன் அறிவைப் பயன்படுத்தியது. வலையில் சிக்கியிருந்த பூனையிடம் சென்று பேசியது: "லோமசா, நீ வலையில் சிக்கியிருக்கிறாய். நான் உன் வலையைக் கடித்து உன்னை விடுவிப்பேன். அதற்கு பதிலாக நீ என்னை கீரி, ஆந்தையிடமிருந்து காக்க வேண்டும்."
பூனை சிந்தித்தது: தான் வலையில் இருந்தால் வேடன் வருவான், தான் இறப்பான். எலி விடுவித்தால் உயிர் பிழைக்கலாம். பூனை ஒப்புக்கொண்டது. எலி பூனையின் மார்பில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டது; கீரியும் ஆந்தையும் அருகில் வர முடியாமல் பின்வாங்கின.
எலி மெதுவாக வலையைக் கடித்தது. ஆனால் மிகச் சிறிது சிறிதாக, வேடன் வரும் வரை ஒரு கண் வலையிலும் ஒரு கண் பூனையிலும் வைத்தது. வேடன் வரும் நேரத்துக்கு சற்று முன் எலி கடைசி இழையைக் கடித்துவிட்டு விரைந்து வளைக்குள் ஓடிப்போனது. பூனை விடுபட்டு ஓடியது; வேடன் வெறுங்கையுடன் திரும்பினான்.
இக்கதை 'தன் துணை இன்றால் பகை இரண்டால் தான் ஒருவன் இன்துணையாக் கொள்க அவற்றின் ஒன்று' என்ற குறளின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. எலி இரண்டு பகைவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அது தன் மற்றொரு பகைவனாகிய பூனையையே துணையாகக் கொண்டு தப்பியது.
எலி பூனையை முழுவதும் நம்பவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். வலையைக் கடித்து முடிக்கும் நேரத்தை அது தன் பாதுகாப்புக்கேற்ப நிர்ணயித்தது. எச்சரிக்கையுடன் கூடிய கூட்டு என்பதே இக்கதையின் நுட்பம். ஆகவே கூட்டு அமைக்கும் முன் அதன் நோக்கம், நம்பகம், எல்லை அனைத்தையும் எண்ணிப் பார்ப்பதே நல்லது.