Kural 871 · பகைஎன்னும் பண்பி லதனை ஒருவன்

மயன் சபையில் திரௌபதியின் சிரிப்பு

மகாபாரதத்தின் சபா பருவத்தில் ஒரு புகழ்பெற்ற நிகழ்ச்சி வருகிறது. இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் பாண்டவர்கள் மயனால் ஒரு அற்புதமான சபா மண்டபத்தைக் கட்டினர். அந்த மண்டபம் மாயத் தோற்றங்கள் நிறைந்தது: நீர் போலத் தோன்றும் தரை, தரை போலத் தோன்றும் நீர், கதவு போலத் தோன்றும் சுவர். அரசர்கள் அதன் அழகைக் காண வந்தனர்.

துரியோதனன் யுதிஷ்டிரனின் இராஜசூய யாகத்துக்குப் பின் அந்த மண்டபத்துக்கு வந்தான். பாண்டவர்களின் செல்வத்தையும் புகழையும் கண்டு ஏற்கனவே பொறாமையால் எரிந்துகொண்டிருந்தான். மண்டபத்தில் நடந்து செல்லும்போது அவன் தரை என்று நினைத்த ஓர் இடத்தில் காலை வைத்து நீரில் விழுந்தான். மற்றோர் இடத்தில் நீர் என்று நினைத்து ஆடையைத் தூக்கிக்கொண்டு நடந்தான்; அது தெளிந்த தரை. அவனது இந்தத் தடுமாற்றங்களைக் கண்ட வேலையாட்கள் சிரித்தனர்.

மாடியிலிருந்து திரௌபதியும் அவளது தோழியரும் இதைப் பார்த்துச் சிரித்தனர். சில மரபுகள் திரௌபதி "குருடனின் மகன் குருடன்" என்று கேலி செய்ததாகச் சொல்கின்றன; வேறு சில மரபுகள் அவ்வாறு அவள் சொல்லவில்லை, அவள் சிரிப்பு மட்டுமே இருந்தது என்று கூறுகின்றன. எவ்வாறாயினும் அது ஒரு விளையாட்டுச் சிரிப்பு என்பது எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்ளும் ஒன்று.

துரியோதனன் அவமானத்தால் கொதித்தான். அவன் ஏற்கனவே கொண்டிருந்த பொறாமை அந்தச் சிரிப்பால் தீயாகப் பற்றியது. அவன் தன் மாமன் சகுனியிடம் சென்று, "அந்த அவமானத்துக்குப் பழிவாங்க வேண்டும்" என்றான். அதன்பின் சூதாட்டத் திட்டம் உருவாகி, அது திரௌபதியின் அவமதிப்பு, பாண்டவர்களின் வனவாசம், குருக்ஷேத்திரப் போர் என நீண்டு சென்றது.

இக்கதையின் பாடம், ஒரு விளையாட்டுச் சிரிப்பு எவ்வாறு பெரும் பகையாக வளரும் என்பதே. திரௌபதியோ தோழியரோ பகையை விரும்பவில்லை; ஆனால் அவர்களின் சிரிப்பு துரியோதனனின் மனத்தில் வடுவாகப் பதிந்தது. 'பகை என்னும் பண்பிலதனை ஒருவன் நகையேயும் வேண்டற்பாற்று அன்று' என்ற குறளின் உண்மை இங்கே தெளிவாகிறது.

மரபு இதனை முழுவதும் திரௌபதியின் பழி என்று காட்டுவதில்லை. துரியோதனனின் பொறாமையும் சகுனியின் சூழ்ச்சியும் அதில் பெரும் பங்கு வகித்தன. ஆயினும் ஒரு கணத்தின் கேலி பெரும் அழிவின் சிறு பொறியாக அமைந்தது என்பது நினைவுக்குரிய பாடம்.

நாமும் நம் அன்றாட வாழ்வில் பிறரை எள்ளி நகைக்கும் முன், அது யாருடைய உள்ளத்தில் எத்தகைய வடுவை ஏற்படுத்தும் என்று எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

Draupadi's Laughter in the Hall of Illusions

A famous incident occurs in the Sabha Parva of the Mahabharata. At Indraprastha the Pandavas had a wondrous assembly hall built by Maya. The hall was full of illusions: a floor that looked like water, water that looked like floor, a wall that looked like a door. Kings came to see its beauty.

Duryodhana came to that hall after Yudhishthira's Rajasuya sacrifice. He was already burning with envy on seeing the Pandavas' wealth and fame. Walking in the hall, he stepped on what he thought was floor and fell into water. In another place he lifted his garment to walk through what he thought was water; it was clear floor. Seeing these stumbles, the servants laughed.

From an upper balcony Draupadi and her companions saw this and laughed. Some traditions say Draupadi taunted, 'A blind man's son is blind'; some other traditions say she did not say so and there was only her laughter. In any case, all agree that it was a laugh of play.

Duryodhana boiled with humiliation. The envy he already had caught fire with that laughter. He went to his uncle Shakuni and said, 'I must take revenge for that insult.' After that the plan of the dice game formed, and it extended to Draupadi's humiliation, the Pandavas' exile and the Kurukshetra war.

The lesson of this tale is how a laugh in play can grow into great enmity. Neither Draupadi nor her companions wanted enmity; but their laughter was fixed in Duryodhana's mind as a scar. The truth of the verse 'pakai ennum panbilathanai oruvan nagaiyeyum vendarpaatru andru' becomes clear here.

Tradition does not show this as wholly Draupadi's fault. Duryodhana's envy and Shakuni's scheming played a large role. Yet it is a memorable lesson that one moment's mockery became the small spark of a great destruction.