Kural 876 · தேறினும் தேறா விடினும் அழிவின்கண்

கர்ணனும் துரியோதனனும்

மகாபாரதத்தின் ஆதி பருவத்தில் ஹஸ்தினாபுரத்தில் கௌரவ, பாண்டவ இளவரசர்களின் போர்க்கலை அரங்கேற்றம் நடந்தது. அர்ஜுனன் வில் வித்தையில் தன் சிறப்பைக் காட்டி எல்லோரின் பாராட்டையும் பெற்றான். அந்த நேரத்தில் கர்ணன் அரங்கில் நுழைந்து, அர்ஜுனன் செய்த எல்லாவற்றையும் தானும் செய்து காட்டத் தயார் என்றும், அர்ஜுனனுடன் போரிடத் தயார் என்றும் சவால் விட்டான்.

கிருபாசாரியார் கர்ணனின் குலம் பற்றிக் கேட்டார். போரிடுபவன் அரச குலத்தவனாக இருக்க வேண்டும் என்றார். கர்ணன் தேரோட்டியின் வளர்ப்பு மகன் என்பதை அறிந்ததும் அர்ஜுனன் அவனை இகழ்ந்தான். அரங்கில் எல்லோரும் அவன் குலத்தைச் சுட்டிக் கேலி செய்தனர். கர்ணன் அவமானத்தில் தலை குனிந்தான்.

அந்த அவமானத்தின் துன்பத்தில் துரியோதனன் எழுந்து, கர்ணனை அங்கநாட்டு அரசனாக முடிசூட்டினான். "வீரத்துக்குக் குலம் தேவையில்லை" என்றான். கர்ணன் நன்றியால் கண் கலங்கி, துரியோதனனின் நட்பை முழுமையாக ஏற்றான். துரியோதனன் அவனிடம் "உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டபோது, "உன் நட்பு மட்டும்" என்றான்.

அந்த நட்பு கர்ணனின் வாழ்வின் மிகப் பெரிய முடிவாயிற்று. துயரத்தின் கணத்தில் ஏற்ற நட்பு அவனை வாழ்நாள் முழுவதும் பிணைத்தது. பின்னாளில் துரியோதனன் செய்த தவறுகளான சூதாட்டம், திரௌபதி அவமதிப்பு ஆகியவற்றிலும் கர்ணன் அவனுடன் நின்றான். கிருஷ்ணன் அவன் பிறப்பின் உண்மையைச் சொல்லி பாண்டவர் பக்கம் வரும்படி அழைத்தபோதும், கர்ணன் மறுத்தான். "துரியோதனன் எனக்கு அளித்த நட்பை நான் கைவிட முடியாது" என்றான்.

கர்ணன் மிகச் சிறந்த வீரன், வள்ளல். ஆனால் அவமானத்தின் நேரத்தில் எடுத்த அந்த முடிவு அவன் வாழ்வை அழிவுக்கு இட்டுச் சென்றது. அவனுடைய நட்பு அவனுக்கு உறுதியைத் தந்தாலும், அநீதியான ஒரு பக்கத்தில் அவனை நிறுத்தியது. இறுதியில் அவன் குருக்ஷேத்திரத்தில் தன் சகோதரர்களான பாண்டவர்களுக்கு எதிராகப் போரிட்டு மடிந்தான்.

'தேறினும் தேறா விடினும் அழிவின்கண் தேறான் பகாஅன் விடல்' என்ற குறளின் ஒரு நுட்பமான விளக்கமாக இக்கதை அமைகிறது. கர்ணனை இகழ்ந்த அர்ஜுனன் அவமானத்தின் நேரத்தில் ஒரு பகைவனை உருவாக்கினான்; அதே நேரத்தில் கர்ணன் துரியோதனனை மிக ஆழமாக நம்பிவிட்டான்.

மரபு கர்ணனின் நட்பை உயர்ந்த விசுவாசமாகவே போற்றுகிறது. ஆயினும் துயர நேரத்தில் எடுக்கும் முடிவுகள் வாழ்நாள் முழுவதையும் பாதிக்கலாம் என்பதற்கு இது சான்று.

Karna and Duryodhana

In the Adi Parva of the Mahabharata, the display of martial arts of the Kaurava and Pandava princes was held in Hastinapura. Arjuna showed his excellence in archery and won the praise of all. At that moment Karna entered the arena and challenged that he was ready to do all that Arjuna had done, and to fight Arjuna.

Kripacharya asked about Karna's lineage. He said that one who fights must be of royal lineage. When Arjuna learnt that Karna was the foster son of a charioteer, he disdained him. In the arena everyone pointed to his birth and mocked. Karna bowed his head in humiliation.

In the pain of that humiliation Duryodhana rose and crowned Karna king of Anga. 'Birth is not needed for valour,' he said. Karna, his eyes filled with gratitude, accepted Duryodhana's friendship fully. When Duryodhana asked, 'What do you want?' he said, 'Only your friendship.'

That friendship became the greatest decision of Karna's life. The friendship accepted in a moment of sorrow bound him for his whole life. Later in Duryodhana's wrongs such as the dice game and the humiliation of Draupadi, Karna stood with him. When Krishna told him the truth of his birth and invited him to the Pandava side, Karna refused. 'I cannot abandon the friendship Duryodhana gave me,' he said.

Karna was a very great warrior and donor. But the decision he took at the time of humiliation led his life to destruction. His friendship gave him firmness, but stationed him on an unjust side. In the end he fought at Kurukshetra against his own brothers, the Pandavas, and died.

This story is a subtle illustration of the verse 'therinum theraa vidinum azhivinkan theraan pagaaan vidal'. Arjuna, who disdained Karna, created an enemy at the time of humiliation; at the same time Karna trusted Duryodhana very deeply.