Kural 880 · உயிர்ப்ப உளரல்லர் மன்ற செயிர்ப்பவர் – Tamilone

Kural 880 · Knowing the Quality of Hate · பகைத்திறம் தெரிதல்

உயிர்ப்ப உளரல்லர் மன்ற செயிர்ப்பவர்செம்மல் சிதைக்கலா தார்.

Uyirppa Ularallar Mandra Seyirppavar / Semmal Sidhaikkalaa Thaar

Verily they shall not last long, those who humble not the pride of men who defy them.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பகைத்துச் செருக்குடன் நிற்பவரின் செருக்கை அழிக்க இயலாதவர்கள் உயிர் வாழ மாட்டார்கள் என்பது உறுதி.

Meaning

Surely those who cannot destroy the pride of those who show enmity will not live on.

சொற்பொருள் Word by word

உயிர்ப்ப: to live
உளரல்லர்: they are not
மன்ற: certainly
செயிர்ப்பவர்: those who show enmity
செம்மல்: pride
சிதைக்கலாதார்: those who cannot destroy

விளக்கம்

இது இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள். 'செயிர்ப்பவர்' என்றால் சினந்து பகைப்பவர். 'செம்மல்' என்றால் செருக்கு, பெருமிதம். 'சிதைக்கலாதார்' என்றால் சிதைக்க இயலாதவர். 'உயிர்ப்ப உளரல்லர் மன்ற' என்றால் உயிர் வாழும் வரை இருக்க மாட்டார்கள், அதாவது நீண்டநாள் வாழ மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. அதாவது பகைவரின் செருக்கை அடக்கத் தவறியவர்கள் அவருடைய தாக்குதலால் அழிந்துவிடுவர் என்பது கருத்து.

இங்கே வள்ளுவர் பகையை எதிர்கொள்ளும் உறுதியைக் கோருகிறார். முந்தைய குறள் பகையை இளமையிலேயே களைய வேண்டும் என்றது; இக்குறள் பகைவன் செருக்குடன் நிற்கும்போது அவன் செருக்கை அடக்க வேண்டும் என்கிறது. செருக்கு வளர்ந்த பகைவனை அலட்சியம் செய்தால் அவன் மேலும் துணிந்து தாக்குவான். ஆகவே தக்க நேரத்தில் தக்க வகையில் அவன் செருக்கை அடக்குவது தற்காப்புக்கு இன்றியமையாதது.

இதை அநீதியான வன்முறை என்று கொள்ளக் கூடாது. பகைவரின் செருக்கை அடக்குவது என்பது தண்டனை மட்டும் அல்ல; தற்காப்பு, எச்சரிக்கை, வலிமை காட்டுதல் என்ற பல வடிவங்களில் இருக்கலாம். நேர்மையான வழிகளில் அவன் தீங்கை நிறுத்துவதே குறிக்கோள்.

இந்த அதிகாரத்தின் முதல் குறள் பகையை விளையாட்டுக்குக் கூட விரும்பாதே என்றது; இறுதிக் குறள் பகை வந்தால் அதன் செருக்கை அடக்கு என்கிறது. இரண்டையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் வள்ளுவரின் சமநிலை தெரிகிறது: அமைதியை நாடு; ஆனால் அமைதி மறுக்கப்படும்போது உறுதி காட்டு.

நடைமுறையில் இது தேவையற்ற அச்சுறுத்தல்களுக்கு அஞ்சாமல், நம் எல்லைகளைத் தெளிவாக வகுத்து, அவை மீறப்படும்போது உறுதியாக நடப்பதை நினைவூட்டுகிறது.

பகைவரின் செருக்கை அடக்க இயலாதவன் நீடித்து வாழ முடியாது என்பது குறளின் கடுமையான எச்சரிக்கை. இது வன்முறையைத் தூண்டுவது அல்ல; தீங்கு செய்பவரிடம் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் நிற்கும் மன வலிமையை வலியுறுத்துவதாகும்.

இக்குறளை வாழ்வில் பயன்படுத்தும்போது, உணர்ச்சி மிகும் வேளையில் நிதானமாக எண்ணி, நம் சொல்லும் செயலும் பிறருக்கும் நமக்கும் நன்மை தருமா என்று சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும். இதுவே நீடித்த அமைதிக்கு வழி.

Explanation

This is the closing verse of the chapter. 'Seyirppavar' are those who show enmity in anger. 'Semmal' is pride. 'Sidhaikkalaadhaar' are those who cannot destroy. 'Uyirppa ularallar manra' means that they will not live long; it is certain. That is, those who fail to curb the pride of the enemy will perish by his attack.

Here Valluvar asks for firmness in facing enmity. The previous verse said to remove enmity in youth; this verse says that when the enemy stands in pride, his pride must be curbed. If one ignores an enemy whose pride has grown, he will attack with more daring. So curbing his pride at the right time in a right way is essential for self-defence.

We must not take this as unjust violence. Curbing the enemy's pride is not merely punishment; it can take many forms such as defence, warning and showing strength. The aim is to stop his harm by honest means.

The first verse of the chapter said not to desire enmity even in jest; the last verse says that if enmity comes, curb its pride. Taken together they show Valluvar's balance: seek peace, but when peace is denied, show firmness.

In practice this reminds us not to fear needless threats, to draw our boundaries clearly and to act firmly when they are crossed.

கதை

காளிங்க மர்த்தனம்

பாகவத புராணத்தில் கிருஷ்ணனின் இளமைப் பருவத்தில் நடந்த காளிங்க மர்த்தனம் புகழ்பெற்றது. யமுனை ஆற்றில் காளிங்கன் என்ற ஆயிரம் தலை நாகம் தன் குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தது. அதன் நஞ்சால் யமுனை நீர் நச்சாகி, கரையிலுள்ள மரங்கள் பட்டன, பறவைகள் இறந்தன, ஆடு மாடுகள் அந்த நீரைக் குடித்தால் இறந்தன. கோகுல மக்கள் அச்சத்தில் வாழ்ந்தனர்.

காளிங்கன் கருடனுக்கு அஞ்சி ரமணக தீவிலிருந்து யமுனைக்கு வந்தவன். அவன் வலிமையும் நஞ்சும் மிகுந்தவை. அவன் தன் செருக்கால் அந்த ஆற்றை முழுவதும் தன் எல்லையாக்கிக் கொண்டிருந்தான். எந்த ஆயனும் அதன் அருகே செல்ல அஞ்சினர்.

ஒருநாள் கிருஷ்ணன் தன் நண்பர்களான ஆயர் சிறுவர்களுடன் ஆற்றங்கரையில் விளையாடினார். சிறுவர்கள் நஞ்சு நீரைக் குடித்து மயங்கி விழுந்தனர். இதைக் கண்ட கிருஷ்ணன் கடம்ப மரத்தின் மேல் ஏறி ஆற்றுக்குள் குதித்தார். காளிங்கன் அவரைத் தாக்கி, தன் உடலால் சுற்றி வளைத்தான்.

கிருஷ்ணன் தன் உருவத்தைப் பெருக்கி, காளிங்கனின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, அவன் தலைகளின் மேல் ஏறி நடனமாடினார். அவர் ஒவ்வொரு அடியும் காளிங்கனின் செருக்கை நொறுக்கியது. காளிங்கனின் மனைவியர் கிருஷ்ணனிடம் வேண்டி, தம் கணவனின் உயிரைக் காக்கும்படி கெஞ்சினர். காளிங்கன் தன் தவறை உணர்ந்து பணிந்தான்.

கிருஷ்ணன் அவனைக் கொல்லவில்லை. "நீ குடும்பத்துடன் ரமணக தீவுக்குச் செல். கருடன் உன்னைத் தீண்ட மாட்டான். யமுனையை நச்சாக்காதே" என்றார். காளிங்கன் அவ்வாறே சென்றான். யமுனை மீண்டும் தூய்மையானது; கோகுல மக்கள் மகிழ்ந்தனர்.

இக்கதை 'உயிர்ப்ப உளரல்லர் மன்ற செயிர்ப்பவர் செம்மல் சிதைக்கலா தார்' என்ற குறளை விளக்குகிறது. காளிங்கனின் செருக்கை அடக்காமல் இருந்திருந்தால் கோகுல மக்கள் தொடர்ந்து துன்பப்பட்டிருப்பர். கிருஷ்ணன் அந்தச் செருக்கை அடக்கியதால் மக்கள் வாழ முடிந்தது.

முக்கியமாக, கிருஷ்ணன் காளிங்கனை அழிக்கவில்லை; அவன் செருக்கை மட்டுமே அழித்தார். பகைவனின் தீங்கை நீக்குவதே நோக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே இது காட்டுகிறது.

மரபு இந்தக் கதையை ஆன்மிகத்தில் ஆணவத்தை அடக்கும் உருவகமாகவும் காண்கிறது. எனினும் குறளின் பார்வையில், செருக்குடன் தீங்கு செய்பவனை அடக்குவது ஒரு சமூகக் கடமையாகும். இத்தகைய உறுதி அவர் மக்களிடம் அச்சமின்றி நீதியை நிலைநாட்டும் ஆற்றலைத் தந்தது.

A story

Kaliya Mardana

In the Bhagavata Purana, the Kaliya Mardana, which took place in Krishna's boyhood, is famous. In the river Yamuna lived a thousand-hooded serpent named Kaliya with his family. Because of his poison the Yamuna water became poisonous, trees on the banks withered, birds died, and cattle that drank that water died. The people of Gokula lived in fear.

Kaliya had come to the Yamuna from the island of Ramanaka in fear of Garuda. His strength and poison were great. In his pride he had made the entire river his domain. No cowherd dared go near it.

One day Krishna played on the river bank with his cowherd friends. The boys drank the poisoned water and fell unconscious. Seeing this, Krishna climbed a kadamba tree and jumped into the river. Kaliya attacked him and coiled around him.

Krishna enlarged his form, freed himself from Kaliya's grip, and danced on his heads. Each step of his shattered Kaliya's pride. Kaliya's wives pleaded with Krishna and begged to save their husband's life. Kaliya realised his fault and bowed.

Krishna did not kill him. 'Go with your family to Ramanaka island. Garuda will not touch you. Do not poison the Yamuna,' he said. Kaliya went so. The Yamuna became pure again; the people of Gokula rejoiced.

This tale illustrates the verse 'uyirppa ularallar manra seyirppavar semmal sidhaikkalaa thaar'. Had Kaliya's pride not been curbed, the people of Gokula would have continued to suffer. Because Krishna curbed that pride, the people could live.

Importantly, Krishna did not destroy Kaliya; he destroyed only his pride. It shows that the aim should be to remove the enemy's harm.

Tradition also sees this story as a metaphor for curbing ego in spirituality. In the view of the verse, however, curbing one who harms in pride is a social duty.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் மதிக்கும் ஒன்றைக் காக்க, பகை இல்லாமல் உறுதியாக எந்த எல்லையை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்?

To reflect on

What boundary do you need to state firmly, without hostility, to protect something you care about?