தனியராய் நின்ற வணிகர்
ஒரு கோயில் நகரத்தின் சந்தைத் தெருவில் சுப்பிரமணியன் என்ற வணிகர் இருந்தார். அவர் தன் கடையில் நல்ல தரமான பொருள்களை விற்றவர். ஆனால் அவருக்கு எல்லோருடனும் வாதிடும் இயல்பு. சக வணிகர்களிடம், வாடிக்கையாளரிடம், கோயில் நிர்வாகத்தினரிடம், சந்தைச் சங்கத்தினரிடம் எல்லோரிடமும் அவர் சிறு காரணங்களுக்கும் சண்டையிட்டார்.
சந்தைச் சங்கம் புதிய வரிக் கட்டண முறையை அறிமுகப்படுத்தியபோது, மற்ற வணிகர்கள் அதில் சில மாற்றங்களைக் கோரிப் பேசி ஒப்புக்கொண்டனர். ஆனால் சுப்பிரமணியன் அந்த முறையை முழுமையாக மறுத்தார். "நான் ஒருவன் மட்டும் இதை ஏற்க மாட்டேன்" என்றார். சங்கத்தினரை இகழ்ந்து பேசினார். சக வணிகர்கள் அவருடன் சேர மறுத்தனர்.
அவர் கோயில் நிர்வாகத்தையும் எதிர்த்தார். வாடிக்கையாளர்களிடமும் மரியாதையின்றிப் பேசினார். ஒருவர் ஒன்று சொன்னால் அவர் எதிர்த்தார். சில மாதங்களில் அவருடன் பேசுவோர் குறைந்தனர். அவர் கடைக்கு வாடிக்கையாளர்கள் வருவது குறைந்தது. ஆனால் அவர் தம் பிடிவாதத்தை விடவில்லை.
இறுதியில் சந்தைச் சங்கம் அவரது கடைக்கு அனுமதிக் கட்டணத்தை உயர்த்தியது. கோயில் நிர்வாகம் அவரது கடையை சந்தையின் நடு வரிசையிலிருந்து ஓரத்துக்கு மாற்றியது. வாடிக்கையாளர்கள் வராததால் அவரது வருமானம் வீழ்ந்தது. அவர் தனியாக எல்லோரையும் பகைத்ததால் எவரும் அவர் பக்கம் நிற்கவில்லை.
ஊர் முதியவர் ஒருவர் அவரிடம், "ஏமுற்றவரினும் ஏழை தமியனாய்ப் பல்லார் பகை கொள்பவன் என்று வள்ளுவர் சொன்னதை நீ வாழ்ந்து காட்டுகிறாய். நியாயம் உன் பக்கம் இருந்தால் நண்பர்களைத் திரட்டு; எல்லோரையும் பகைக்காதே" என்றார்.
சுப்பிரமணியன் அந்த அறிவுரையை ஏற்றார். அவர் சங்கத்தினருடன் நேரடியாகப் பேசி, தன் கோரிக்கைகளை முறையாக முன்வைத்தார். சில கோரிக்கைகள் ஏற்கப்பட்டன. தன் இயல்பைச் சீர்செய்தபின் அவர் தொழில் மீண்டும் வளர்ந்தது.
தனித்து நின்று பலரைப் பகைப்பது பித்துக்குச் சமம்; நியாயமான கோரிக்கையுடன் கூட்டாக நிற்பதே அறிவு என்பதை அவர் கற்றார். அந்தப் பாடம் அவருக்கு வாழ்நாள் முழுதும் நினைவில் நின்றது; பின்னர் ஊரில் எந்தச் சிக்கல் வந்தாலும் அவர் முதலில் பிறரோடு பேசி ஆதரவு திரட்டினார், தனியே சீறவில்லை. அவ்வூர் மக்களும் அவரைப் பின்னர் மதித்தனர். அதன் பின் அவர் பேச்சிலும் செயலிலும் பொறுமை கூடியது. இது அவருக்குப் பெரிய பாடமாயிற்று.