Kural 1250 · துன்னாத் துறந்தாரை நெஞ்சத்து உடையேமா – Tamilone

Kural 1250 · Soliloquy · நெஞ்சொடு கிளத்தல்

துன்னாத் துறந்தாரை நெஞ்சத்து உடையேமாஇன்னும் இழத்தும் கவின்.

Thunnaath Thurandhaarai Nenjaththu Utaiyemaa / Innum Izhaththum Kavin

SheIf we entertain any longer within our hearts the beloved that hath abandoned us, we shall only waste ourselves away yet further.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நம்மை அணுகாமல் கைவிட்டுச் சென்றவரை இன்னும் நெஞ்சில் வைத்துக்கொண்டிருந்தால், நாம் மேலும் நம் அழகை இழந்துவிடுவோம்.

Meaning

If we keep in our heart the one who abandoned us without drawing near, we shall lose still more of our beauty.

சொற்பொருள் Word by word

துன்னாத்: not befriending, not coming near
துறந்தாரை: the one who abandoned
நெஞ்சத்து உடையேமா: if we keep him in our heart
இன்னும்: still more
இழத்தும்: we shall lose
கவின்: beauty

விளக்கம்

அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறளில் தலைவி தன் நெஞ்சுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையைச் சொல்கிறாள். 'நம்மைக் கைவிட்டவரை இன்னும் உள்ளத்தில் வைத்திருந்தால் நாம் மேலும் அழகை இழப்போம்.' இது முந்தைய குறளோடு ஒரு நுட்பமான உரையாடலைக் கொண்டிருக்கிறது. அங்கே அவர் உள்ளத்துக்குள்ளேயே இருக்கிறார் என்று நினைவூட்டிய அவளே, இங்கே அவரை உள்ளத்தில் வைத்திருப்பதன் விலையைப் பற்றி எச்சரிக்கிறாள். அன்பு ஆறுதலாகவும் இருக்கும், சுமையாகவும் ஆகும். எது ஆறுதல், எது சுமை என்பதைப் பிரித்து அறியும் அறிவையே இந்த இரு குறள்களும் சேர்ந்து நமக்குக் கற்றுத் தருகின்றன.

'துன்னாத் துறந்தாரை' என்னும் தொடரில் இரு சொற்கள் உள்ளன. துன்னுதல் என்றால் நெருங்குதல். துறத்தல் என்றால் கைவிடுதல். அதாவது நம்மை நெருங்காமல் கைவிட்டவர். அத்தகையவரை 'நெஞ்சத்து உடையேமா' என்று கேட்கும் கேள்வி, அவரை இன்னும் நெஞ்சில் வைத்திருக்கிறோமா என்ற பொருளோடு, வைத்திருக்கத் தகுமா என்ற கேள்வியையும் தருகிறது. 'கவின்' என்பது அழகு; துயரத்தால் மெலியும் உடலின் அழகும், வாடிய முகத்தின் ஒளியும் இதில் அடங்கும். உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளைத் தலைவியின் தன்மான விழிப்பாகவே பார்ப்பர்.

இன்றைய வாழ்வில் இது ஒரு மனநல ஆலோசனைபோல ஒலிக்கிறது. நம்மைக் கைவிட்டவர்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் நம் உடலும் மனமும் மேலும் தேய்கின்றன. அது அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்வதில்லை; நமக்கு மட்டுமே தீங்கு செய்கிறது. எனவே இழப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்மை நாமே பேணிக்கொள்ளும் தெளிவு வேண்டும். அன்பின் நினைவை முற்றிலும் அழிக்க வேண்டியதில்லை; ஆனால் அதை நம்மை அழிக்கும் நிலைக்கு விடக்கூடாது. இதுவே இந்த அதிகாரம் நிறைவில் கூறும் முதிர்ந்த அறிவுரை. அன்பின் நினைவையும் தன்னைப் பேணும் அறிவையும் ஒருசேர ஏற்கும் பக்குவமே முதிர்ச்சி. இதனால் அதிகாரம் தொடங்கிய பணிவான கேள்வியிலிருந்து தெளிவான எச்சரிக்கை வரை நெஞ்சோடு நடந்த பயணம் நிறைவடைகிறது.

Explanation

In the last verse of the chapter the heroine gives her heart a warning: 'If we still keep in our heart one who has abandoned us, we shall lose still more of our beauty.' This has a subtle conversation with the previous verse. The same woman who there reminded the heart that he is within it now warns of the price of keeping him in the heart. Love can be a comfort and can become a burden. These two verses together teach us the wisdom to tell which is comfort and which is burden.

In the phrase 'thunnaath thurandhaarai' there are two words. 'Thunnudhal' is to draw near; 'thuradhal' is to abandon. So it means one who abandoned us without drawing near. The question 'nenjaththu udaiyemaa', whether we shall hold him in our heart, carries the sense of 'do we still hold him?' and also 'is it fitting to hold him?' 'Kavin' is beauty; it includes the beauty of a body worn thin by sorrow and the glow of a faded face. The commentators see this verse as the heroine's awakening of self-respect.

In present life it sounds like mental-health advice. If we keep thinking again and again of those who have abandoned us, our body and mind wear down further. That does no harm to them; it harms only us. So we need the clarity to accept the loss and care for ourselves. It is not necessary to wipe out the memory of love completely, but we must not let it reach the state in which it destroys us. This is the mature advice with which the chapter closes.

கதை

தமயந்தியின் திட்டம்

மகாபாரதத்தின் நளோபாக்கியானத்தில் தமயந்தி எடுத்த ஒரு முடிவின் கதை இது.

காட்டில் நளனால் கைவிடப்பட்ட தமயந்தி, பல துன்பங்களுக்குப் பிறகு சேதி நாட்டு அரண்மனையில் தங்கினாள். அங்கே அரசியின் தாய் அவளுக்கு அன்புடன் இடம் தந்தாள். ஒரு பிராமணர் சுதேவர் அவளைக் கண்டு அடையாளம் கண்டு, அவளை விதர்ப்ப நாட்டில் உள்ள அவள் தந்தையின் வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார். தந்தையின் வீட்டை அடைந்த தமயந்தி ஒவ்வொரு நாளும் நளனை நினைத்து மெலிந்து வாடினாள். அவளது முகத்தில் ஒளி குன்றியது; கவின் குறைந்தது.

அவளுடைய தாய் அவளது நிலையைக் கண்டு கலங்கினாள். ஒருநாள் தமயந்தி தன் நெஞ்சோடு பேசிக்கொண்டாள்: 'நளனை நினைத்து இப்படியே வருந்திக்கொண்டிருந்தால் என் உடலும் உள்ளமும் இன்னும் தேய்ந்துவிடும். ஆனால் அவரை மறக்கவும் என்னால் முடியாது. எனவே நினைவோடு வாழ்ந்தபடி செயல்பட வேண்டும். அவரைக் கண்டுபிடிக்க வழி தேட வேண்டும்.'

அவள் தன் தந்தையிடம் வேண்டி, பல திசைகளுக்கும் அந்தணர்களை அனுப்பினாள். அவர்களிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட செய்தியைச் சொல்லி அனுப்பினாள். 'நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் அரசவைகளில் இந்தச் சொற்களைச் சொல்லுங்கள். யாராவது இதற்குப் பதில் சொன்னால் அவர் முகத்தையும் குரலையும் கவனித்து வாருங்கள்.' இந்தத் திட்டத்தின் வழியாக நளன் இருக்குமிடம் தெரியவந்தது என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது.

பின்னர் தமயந்தி தன் இரண்டாம் சுயம்வரம் என்னும் ஒரு சூழ்ச்சியைத் திட்டமிட்டாள். அதனால் நளன் மீண்டும் வந்து சேர்ந்தான் என்பதும் கதையின் தொடர்ச்சி. அவளுடைய உறுதியும் அறிவும் இறுதியில் வெற்றி பெற்றன. தமயந்தியின் இந்த முடிவில் காதலும் அறிவும் ஒன்றாக நடந்தன. அவள் அழுததோடு நிற்கவில்லை; திட்டமிட்டாள். தன் தந்தையின் அரசவையின் துணையைப் பெற்றாள். அந்தணர்களின் பயணங்களுக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தாள். ஒவ்வொரு நாளும் செய்தி வருகிறதா என்று பார்த்தாள். துயரத்தின் நடுவில் நம்பிக்கையோடு செயல்படுவதன் வலிமையை அவளது நடை காட்டுகிறது.

தமயந்தி நினைவை விடவில்லை; ஆனால் அது அவளை அழிக்க விடவில்லை. தன் கவினைக் காக்கும் வழியாகச் செயலை நாடினாள். வள்ளுவரின் தலைவி நெஞ்சுக்குச் சொல்லும் எச்சரிக்கையும் அதைத்தான் உணர்த்துகிறது. தன்னைப் பேணுவதும் ஒருவகை அன்பே என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள். இதுவே அவள் காட்டிய ஞானம்.

A story

Damayanti's Plan

This is the story of a decision taken by Damayanti in the Nalopakhyana of the Mahabharata.

Abandoned by Nala in the forest, Damayanti, after many hardships, stayed in the palace of Chedi. There the queen mother gave her a place with kindness. A brahmin named Sudeva saw and recognised her, and had her sent to her father's house in Vidarbha. Reaching her father's house, Damayanti wasted away day after day thinking of Nala. The light on her face dimmed; her beauty lessened.

Her mother was distressed at her state. One day Damayanti spoke to her heart: 'If I go on grieving like this for Nala, my body and mind will wear down further. But I cannot forget him either. So I must live with the memory and yet act. I must find a way to find him.'

She asked her father and sent brahmins in many directions. She gave them a particular message to carry. 'Wherever you go, say these words in the royal courts. If anyone answers, watch his face and voice and report.' Through this plan, the Mahabharata says, news of where Nala was came to light.

Then Damayanti planned a ruse of a second swayamvara, and by it Nala came back; that is the continuation of the tale. Her firmness and wisdom prevailed in the end.

Damayanti did not give up the memory, but she did not let it destroy her. She turned to action as the way to guard her beauty. The warning that Valluvar's heroine gives her heart says the same.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் நினைவில் போற்றுவதை உங்களைத் தேய்க்க விடாமல் எவ்வாறு காத்துக்கொள்ளலாம்?

To reflect on

How can you keep what you cherish in memory without letting it wear you down?