Kural 16 · விசும்பின் துளிவீழின் அல்லால்மற் றாங்கே

பிரசிரவண மலையில் இராமனின் மழைக்காலம்

இராமாயணம் ஒரு போர்க்காவியம் மட்டும் அல்ல; இயற்கையை அழகாக வருணிக்கும் காவியமும் ஆகும். கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் மழைக்கால வருணனை மிக நயமானது. அங்கே மழை ஒருபுறம் அழகாகவும், மறுபுறம் பிரிவின் துயராகவும் தோன்றுகிறது.

இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலிருந்து. வாலியை வீழ்த்தி, சுக்கிரீவனுக்கு அரசை வழங்கியபின், மழைக்காலம் தொடங்கியது. அக்காலத்தில் சீதையைத் தேடிப் புறப்படுவது இயலாது என்பதால் இராமனும் இலக்குவனும் பிரசிரவணம் என்னும் மலையின் குகையில் தங்கினர். வால்மீகி அங்கே இராமன் மழையைப் பார்த்துப் பேசும் காட்சியை அழகாக எழுதியுள்ளார்.

கருத்த மேகங்கள் வானத்தை நிரப்பின. இடி முழங்கியது. மின்னல் வானைக் கீறியது. வறண்டிருந்த நிலம் முதல் மழையைக் குடித்தது. மண்ணின் மணம் எழுந்தது. சில நாள்களில் கரிந்து கிடந்த நிலம் பசுமைப் போர்வை போர்த்தியது. தவளைகள் பாடின; மயில்கள் ஆடின; மலைச்சரிவுகளில் புதிய புல் முளைத்துப் பளபளத்தது.

பிரசிரவண மலையில் வசித்த அந்த நாள்களில் இலக்குவன் ஒவ்வொரு நாளும் அண்ணனுக்கான பணிகளைச் செய்தான். காட்டில் கிடைத்த கனிகளையும் கிழங்குகளையும் கொண்டுவந்து சமைத்தான். இராமன் மழையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்; பிரிவின் வருத்தத்தை அடக்கிக்கொண்டு தம்பிக்காகப் புன்னகைக்க முயன்றார். மலைக்குகையின் அமைதியில் அன்பு, பொறுமை, நம்பிக்கை ஆகிய மூன்றும் அவ்விருவரையும் தாங்கி நின்றன.

இலக்குவனிடம் இராமன் இவற்றை எடுத்துச் சொன்னார் என்கிறது காப்பியம். "இலக்குவா, பார்; வானம் தன் நீரை உலகுக்கு வழங்கிவிட்டு, ஆறுகளை நிறைத்து, புல்லுக்கு உயிர் தருகிறது" என்ற பொருளில் அவர் மழையைப் போற்றினார். ஆனால் அவரது மனதில் சீதையின் பிரிவு இருந்தது. மழையின் அழகு அவர் துயரத்தை ஆழமாக்கினாலும், இயற்கையின் புதுப்பிப்பு அவருக்கு ஒரு நம்பிக்கையையும் தந்தது: உலர்ந்து கிடந்த நிலம் மீண்டும் பசுமை பெறுவதுபோல், துன்பமும் ஒருநாள் தணியும்.

மழை ஓய்ந்து வானம் தெளிந்தபோது, குகை வாசலுக்கு வெளியே பசும்புல் முழங்கால் அளவுக்கு வளர்ந்து காற்றில் அசைந்தது. இராமன் அதைக் கண்டு, சிறிது நேரம் மௌனமாக நின்றார். சிறு புல்லுக்கும் வானம் கைவிடாமல் உயிர் தந்ததைப்போல தமக்கும் ஒரு நல்ல நாள் வரும் என்று அவர் நம்பியிருக்கலாம்.

மழைக்காலம் முடிந்ததும் வானரப் படைகள் தேடலுக்குப் புறப்பட்டன. ஒரு சிறு புல்லின் முளைப்பு கூட வானத்தின் துளிக்காகக் காத்திருந்தது போல, இராமனும் தன் காலத்துக்காகப் பொறுமையாகக் காத்திருந்தார்.

அந்த மலைக்குகையில் கழிந்த மழைநாள்கள் இராமனுக்குப் பொறுமையின் பாடமாயின. மழை பெய்து புல் முளைக்கக் காலம் வேண்டுவது போல, வாழ்வின் சில நற்செயல்களும் தம் பருவத்திற்காகக் காத்திருக்க வேண்டும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

Rama's Rainy Season on Mount Prasravana

From the Kishkindha Kanda of the Ramayana. After Vali's fall, when Sugriva was given the kingdom, the rainy season began. Since the search for Sita could not start in that season, Rama and Lakshmana stayed in a cave on a mountain called Prasravana. Valmiki writes a lovely scene there, with Rama speaking as he watches the rain.

Dark clouds filled the sky. Thunder rolled. Lightning scratched the heavens. The parched land drank the first rain. The scent of earth rose. In a few days the burnt ground put on a green blanket. Frogs sang, peacocks danced, and fresh grass sprang up and shone on the hillsides.

The epic says Rama spoke of these things to Lakshmana. In the sense of the passage, he said, "Look, Lakshmana, the sky gives its water to the world, fills the rivers and gives life to the grass." But the separation from Sita was in his heart. The beauty of the rain deepened his sorrow, and yet the renewal of nature gave him some hope: as dry land turns green again, sorrow too will one day ease.

When the rain stopped and the sky cleared, green grass stood knee-high outside the cave mouth and swayed in the wind. Rama looked at it and stood silent for a while. As the sky had not abandoned even the small blade of grass, perhaps he trusted that a good day would come for him too.

When the season ended, the monkey armies set out on the search. As a single blade of grass waits for a drop from the sky, Rama waited patiently for his time.