Kural 107 · எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர் தங்கண் – Tamilone

Kural 107 · Gratitude · செய்ந்நன்றியறிதல்

எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர் தங்கண்விழுமந் துடைத்தவர் நட்பு.

Ezhumai Ezhupirappum Ulluvar Thangan / Vizhuman Thutaiththavar Natpu

He that hath relieved from affliction shall be remembered with gratitude in every birth.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தம் துன்பத்தைத் துடைத்தவரின் நட்பை, நல்லோர் ஏழேழு பிறப்பிலும் நினைப்பார்கள்.

Meaning

The good will remember, through all seven births, the friendship of those who wiped away their affliction.

சொற்பொருள் Word by word

எழுமை: the sevenfold
எழுபிறப்பும்: in all seven births
உள்ளுவர்: they will remember
தங்கண்: in their own case
விழுமம் துடைத்தவர்: those who wiped away the affliction
நட்பு: friendship

விளக்கம்

'விழுமம்' என்றால் துன்பம்; 'துடைத்தவர்' என்றால் துடைத்து நீக்கியவர். ஒருவர் நம் துன்பத்தை நீக்கினால், அவருடைய நட்பை நாம் ஏழு பிறப்பிலும் நினைப்போம் என்கிறார் வள்ளுவர். 'எழுமை' என்பது ஏழு என்ற எண்ணைக் கொண்டு எப்போதும் என்ற பொருளைக் காட்டும் மரபுத் தொடர்.

ஏழு பிறப்பு என்பது இந்திய மரபில் பிறவித் தொடரின் நீளத்தைக் குறிக்கும் சொல். ஒரு பிறவியில் பெற்ற உதவிக்கு அடுத்த பிறவியிலும் நன்றி செலுத்த வேண்டும் என்பது அதன் பொருள். இந்த மிகை நவிற்சி நன்றியின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது.

இங்கே 'தங்கண்' என்ற சொல் சிறப்பு. தங்கள் மீது வந்த துன்பம் என்பது தம்மைத் தாக்கிய துன்பம். ஒருவர் தாமே அனுபவித்த துன்பத்தை மற்றவர் நீக்கும்போது, அந்தத் துன்பத்தின் வலி நினைவில் இருக்கும் வரை, நீக்கியவரின் நினைவும் இருக்கும்.

இது முந்தைய குறளின் தொடர்ச்சி. 106ஆம் குறளில் துன்பத்தில் துணையானவரைக் கைவிடாதே என்றார். இங்கே அவர்களைப் பிறவிகள் தோறும் நினைக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். அதாவது நன்றி ஒரு நாள் அல்லது ஒரு வாழ்வின் விஷயம் அல்ல.

உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளை இந்தியச் சிந்தனையின் மறுபிறப்புக் கோட்பாட்டோடு இணைத்துப் பார்க்கின்றனர். சிலர் இது நேரடியாக மறுபிறப்பைக் குறிக்காமல், வாழ்நாள் முழுவதும் என்ற மிகை நவிற்சி என்றே கொள்கின்றனர். இரு பார்வைகளும் நன்றி என்றும் மறக்கப்படாது என்ற கருத்தையே அடைகின்றன.

இந்து மரபில் இராமனுக்கு சுக்ரீவன் செய்ய வேண்டிய நன்றி இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. இராமன் வாலியைக் கொன்று சுக்ரீவனுக்கு அரசையும் மனைவியையும் மீட்டுத் தந்தார். சுக்ரீவன் இராமனை எப்போதும் நினைக்க வேண்டியவன். ஆனால் இடையில் மறந்துவிட்டான் என்பதுதான் வால்மீகி காட்டும் மனித இயல்பு.

நன்றி மறதி நம் எல்லோருக்கும் ஏற்படும். பெரிய துன்பம் நீங்கியபின் அதை நீக்கியவரை மனம் மறக்க முயல்கிறது. இந்தக் குறள் அந்த மறதிக்கு எதிரான நினைவூட்டல். தினமும் ஒரு கணம் ஒதுக்கி, நமக்குக் கைகொடுத்த ஒருவரை நினைத்துப் பார்க்கலாம்.

Explanation

'Vizhumam' is affliction; 'thudaiththavar' is the one who wiped it away. If someone removes our affliction, we shall remember his friendship through seven births, says Valluvar. 'Ezhumai' is a customary phrase that uses the number seven to mean always.

Seven births in Indian thought is a phrase for the length of the chain of births. It means gratitude for help in one birth must be offered in the next as well. The exaggeration shows the depth of gratitude.

The word 'thangan' is special. The affliction was one that struck them themselves. When someone removes a sorrow we ourselves suffered, as long as the pain is remembered, so is the one who removed it.

This continues the previous verse. In 106 he said do not abandon those who stood by you in affliction. Here he stresses remembering them birth after birth. Gratitude is not a matter of a day or of a single life.

Commentators link the verse with the doctrine of rebirth. Others take it as a figure for the whole of life without literally meaning rebirth. Both reach the same idea: gratitude is never forgotten.

In the Hindu tradition, Sugriva's debt to Rama is an example. Rama killed Vali and restored kingdom and wife to Sugriva. Sugriva should have remembered Rama always. But he forgot for a while, and that is the human nature Valmiki shows.

Forgetting gratitude happens to all of us. Once a great trouble passes, the mind tries to forget who removed it. This verse is a reminder against that. We can set aside a moment each day to think of one who gave us a hand.

கதை

சுக்ரீவனின் மறதியும் மனமாற்றமும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் சுக்ரீவன் கதை வருகிறது. தன் அண்ணன் வாலியால் நாட்டை விட்டுத் துரத்தப்பட்டு, மனைவியையும் இழந்து, ஒரு மலையில் அச்சத்துடன் வாழ்ந்தவன் சுக்ரீவன். அவன் அனுமனின் வழியாக இராமனைச் சந்தித்தான். இராமன் அவனுடன் அக்னி சாட்சியாக நட்புக் கொண்டு, வாலியைக் கொன்று, அவனுக்கு அரசையும் மனைவியையும் மீட்டுத் தந்தார்.

அவன் தான் எதிர்கொண்ட பெரும் துன்பம் முழுவதும் அன்று தீர்ந்தது. அதைத் தீர்த்தவர் இராமன். சுக்ரீவன் இராமனுக்குச் சீதையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துத் தருவதாக வாக்குறுதி கொடுத்திருந்தான். இராமன் மழைக்காலம் முடியும் வரை பிரஸ்ரவண மலையில் தங்கினார்.

ஆனால் அரசு கிடைத்த சுக்ரீவன் அரண்மனை இன்பங்களில் மூழ்கினான். மழைக்காலம் முடிந்து சரத்காலம் வந்தது. அவன் தன் வாக்குறுதியை மறந்தான். இராமன் துயரத்துடன் காத்திருந்தார்.

அனுமன் சுக்ரீவனுக்கு அவன் கடமையை நினைவூட்டினான். அதே நேரம் இராமன் இலக்குவனை அனுப்பினார். இலக்குவன் கோபத்துடன் கிஷ்கிந்தைக்கு வந்து வில்லின் நாணை ஒலிக்கச் செய்தான். சுக்ரீவன் நடுங்கினான். தாரை இலக்குவனிடம் மென்மையாகப் பேசி அவன் கோபத்தைத் தணித்தாள்.

சுக்ரீவன் இலக்குவனிடம், 'நான் இராமனுக்குச் செய்யவேண்டிய கடமையை மறந்த குற்றவாளி; என்னை மன்னியுங்கள்' என்ற பொருளில் பணிவுடன் பேசினான் என்று காண்டம் சொல்கிறது. அவன் உடனே வானரங்களை நான்கு திசைகளிலும் தேடச் சொல்லி அனுப்பினான்.

இந்தக் கதை 107ஆம் குறளின் இரு பக்கங்களையும் காட்டுகிறது. துன்பத்தைத் துடைத்தவரின் நட்பை நினைக்க வேண்டும். ஆனால் மனிதன் எளிதில் மறக்கிறான். சுக்ரீவன் மறந்தாலும், நினைவூட்டப்பட்டதும் திருந்தினான். அதுவே அவனுக்குப் பெருமை.

அனுமன் போன்ற நண்பர்கள் நம் நன்றியை நினைவூட்டுபவர்கள். நம் வாழ்வில் அத்தகையவர்களின் சொல்லைக் கேட்டுத் திருத்திக்கொள்வது நல்லது.

இங்கே இராமன் தன் கோபத்தை வெளிக்காட்டாமல் காத்திருந்தது, அவருடைய பொறுமைக்கும் அடையாளம். நாம் உதவி செய்தவரிடம் நன்றியை எதிர்பார்ப்பது இயல்பு; ஆனால் அவர் மறந்துவிட்டால் அவரை நினைவூட்டவும் மன்னிக்கவும் முடிய வேண்டும்.

நன்றியை நினைக்கும் பழக்கத்துக்கு ஏழு பிறவியும் கூட போதாது என்று வள்ளுவர் கூறுவது இதனால்தான்.

சுக்ரீவனின் வருத்தம் உண்மையானது என்பதால் இராமன் அவனை மன்னித்துத் தம் நட்பில் ஏற்றார். மனமாற்றம் உண்மையாக இருக்கும்போது பழைய தவறு நட்பைக் கெடுக்காது.

A story

Sugriva Forgets and Repents

Sugriva's story comes in the Kishkindha Kanda of Valmiki's Ramayana. Driven out of his kingdom by his brother Vali, robbed of his wife, Sugriva lived in fear on a hill. Through Hanuman he met Rama. Rama made friendship with him with fire as witness, killed Vali, and restored to him the kingdom and his wife.

His whole great affliction ended that day. It was Rama who ended it. Sugriva had promised to find Sita for Rama. Rama stayed on Mount Prasravana until the rains were over.

But Sugriva, now king, sank in palace pleasures. The rains ended and autumn came. He forgot his promise. Rama waited in sorrow.

Hanuman reminded Sugriva of his duty. At the same time Rama sent Lakshmana. Lakshmana came to Kishkindha in anger and twanged his bowstring. Sugriva trembled. Tara spoke gently to Lakshmana and calmed his rage.

The Kanda says Sugriva spoke humbly to Lakshmana, to the effect that he had been at fault in forgetting his duty to Rama and begged pardon. He at once sent the vanaras to search in all four directions.

This story shows both sides of verse 107. The friendship of one who wiped away our affliction should be remembered. But humans forget easily. Though Sugriva forgot, he mended when reminded. That is his credit.

Friends like Hanuman remind us of our gratitude. In our lives it is good to listen to such voices and set ourselves right.

Rama's waiting without showing anger is a sign of his patience too. It is natural to expect thanks from those we helped; but if they forget we should be able to remind and forgive them.

சிந்தனைக்கு

என் துன்பத்தைத் துடைத்த நண்பர் யார்? என் வசதியில் அவர் நினைவு மங்கிவிட்டதா?

To reflect on

Which friend wiped away my trouble, and have I let their memory fade in my comfort?