பெரிய புராணம், திருஞானசம்பந்தர் புராணம்சாம்பலிலிருந்து எழுந்த பூம்பாவை
பெரிய புராணத்திலிருந்து. மயிலாப்பூரில் வாழ்ந்த சிவநேசச் செட்டியார் தம் மகள் பூம்பாவையை திருஞானசம்பந்தருக்கு மணம் முடிக்க நினைத்திருந்தார். ஆனால் அவள் பாம்பு கடித்து இளமையிலேயே இறந்தாள். உடைந்த மனத்தோடும் உறுதியான நம்பிக்கையோடும் அவர் அவள் எலும்பையும் சாம்பலையும் ஒரு குடத்தில் வைத்துக் காத்து வந்தார்.
சம்பந்தர் மயிலாப்பூர் வந்தபோது அந்தக் குடத்தைக் கபாலீசுவரர் கோயில் முன் வைத்தனர். சம்பந்தர் "மட்டிட்ட புன்னையங் கானல்" என்று தொடங்கும் பதிகத்தைப் பாடினார். பாடல் முடிந்ததும் குடத்திலிருந்து பூம்பாவை உயிரோடு எழுந்தாள். மரணமே இறுதிச் சொல் அல்ல; இறைவன் அருள் அதை மீறும் என்பதற்கு அடியார்கள் இந்தக் கதையை நினைவுகூர்கிறார்கள். சம்பந்தரை முருகனின் அவதாரமாகவே போற்றுவது தமிழ் மரபு; அருணகிரிநாதரும் திருப்புகழில் அப்படிப் பாடுகிறார்.
Periya Puranam, life of ThirugnanasambandarPoompavai Rises From Her Ashes
From the Periya Puranam. Sivanesa Chettiar of Mylapore had hoped to give his daughter Poompavai in marriage to the child saint Thirugnanasambandar. But she died young of a snakebite. Heartbroken yet unshaken in faith, her father kept her bones and ashes in an urn.
When Sambandar came to Mylapore, the urn was placed before the Kapaleeswarar temple. Sambandar sang a hymn beginning 'Mattitta punnaiyang kaanal', and as the hymn ended, Poompavai rose from the urn alive.
Devotees remember this story as proof that death is not the final word; grace can overrule it. Tamil tradition also honours Sambandar as an incarnation of Murugan, and Arunagirinathar sings of him that way in the Thiruppugazh. So this is a story of Murugan himself, in Sambandar's form, keeping someone safe when Death had come.
