குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படிஅரசைத் துறந்து அரங்கம் சென்ற அரசன்
குலசேகர ஆழ்வார் சேர நாட்டின் அரசர்; திருவஞ்சிக்களம் அவருடைய தலைநகர். 'கொல்லி காவலன், கூடல் நாயகன், கோழிக்கோன்' என்று அவர் பாசுரங்களிலேயே அவரது பட்டங்கள் வருகின்றன. சேர, பாண்டிய, சோழ நாடுகள் மூன்றிலும் அவர் வெற்றி பெற்றவர் என்பதை இவை காட்டுகின்றன. பெரும் படையும் செல்வமும் உடைய அரசர் அவர்.
ஆனால் அவர் மனம் அரண்மனையில் இல்லை. நாள்தோறும் ராமாயணம் கேட்பதும், வைணவ அடியார்களோடு இருப்பதும், திருவரங்கத்துக்குப் போக வேண்டும் என்று ஏங்குவதுமாகவே அவர் வாழ்ந்தார். ஒவ்வொரு நாளும் 'இன்று அரங்கம் போகிறேன்' என்று அறிவிப்பாராம். அவர் அரசை விட்டுப் போய்விடுவாரோ என்று அஞ்சிய அமைச்சர்கள், அவர் புறப்படும் நேரத்தில் வைணவ அடியார்களை அரண்மனைக்கு அழைத்து வருவார்கள். அடியார்களைக் கண்டதும் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மூழ்கி, அரசர் அன்றைய பயணத்தை மறந்துவிடுவார்.
இறுதியில் அவர் தம் மகனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு, அரசைத் துறந்து, அடியார்களோடு திருவரங்கம் சென்று அங்கேயே வாழ்ந்தார். தம் மகளை அரங்கநாதனுக்கே மணம் செய்து கொடுத்தார் என்பது மரபு; அவள் 'சேரகுலவல்லி நாச்சியார்' என்று திருவரங்கத்தில் இன்றும் போற்றப்படுகிறாள். பெருமாள் திருமொழியின் முதல் பத்தில் 'என்றுகொலோ' என்று ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் ஒலிக்கும் ஏக்கம், அரண்மனையில் இருந்த அந்த அரசனின் உள்ளக் குரல்.
From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the AlvarsThe king who left his throne for Srirangam
Kulasekhara Alvar was a king of the Chera country, with his capital at Thiruvanchikkalam. His titles appear in his own pasurams: 'guardian of Kolli, lord of Koodal, king of Kozhi', showing that he held sway in the Chera, Pandya and Chola lands. He was a king with great armies and great wealth.
But his heart was not in the palace. He spent his days listening to the Ramayana, keeping the company of Vaishnava devotees, and longing to go to Srirangam. It is said that every day he would announce, 'Today I leave for Srirangam.' His ministers, afraid that he would abandon the kingdom, would bring Vaishnava devotees to the palace just as he was about to set out. On seeing the devotees he would become absorbed in serving them and forget that day's journey.
In the end he crowned his son, gave up the throne, and went to Srirangam with the devotees to live there. Tradition says he gave his own daughter in marriage to Ranganatha; she is still honoured in Srirangam as Cherakula Valli Nachiyar. The longing in the first decade of the Perumal Thirumozhi, 'when will that day come?', ringing through every pasuram, is the inner voice of that king in his palace.
