ஸ்ரீமத் பாகவதம் 1.8குந்தி கேட்ட வரம்: துன்பங்கள் வரட்டும்
குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்து, தருமன் அரியணை ஏறிய பின், கண்ணன் துவாரகைக்குப் புறப்படத் தயாரானான். அப்போது பாண்டவர்களின் தாய் குந்தி அவன் முன் வந்து நின்று ஒரு நீண்ட துதி செய்தாள். பாண்டவர்களின் வாழ்வில் வந்த ஒவ்வொரு ஆபத்தையும் அவள் நினைவுகூர்ந்தாள்: நஞ்சு கலந்த உணவு, அரக்கு மாளிகையின் தீ, காட்டு வாழ்க்கை, சபையில் திரௌபதிக்கு நேர்ந்த அவமானம், போர். ஒவ்வொன்றிலும் கண்ணனே அவர்களைக் காத்தான்.
பிறகு அவள் ஒரு வியப்பான வரம் கேட்டாள்: 'ஜகத்குருவே, எங்களுக்கு எப்போதும் துன்பங்கள் வரட்டும். ஏனெனில் துன்பத்தில்தான் உன்னைக் காண்கிறோம்; உன்னைக் கண்டால் மீண்டும் பிறவி இல்லை.' செல்வமும் அரசும் வந்தபின் கண்ணனை மறந்துவிடுவோமோ என்று அவள் அஞ்சினாள். துன்பம் அவனை நினைவூட்டும் என்றால், அந்தத் துன்பமே அருள்.
குலசேகர ஆழ்வாரின் ஐந்தாம் பத்தும் இதே உணர்வைப் பாடுகிறது. இது கேரளத்தில் பட்டாம்பிக்கு அருகிலுள்ள திருவித்துவக்கோடு (விற்றுவக்கோடு) பெருமாள் மீது பாடப்பட்டது. 'நீ தரும் துயரைத் தடுக்காவிட்டாலும் உன் சரணல்லால் சரணில்லை.' கோபித்துத் தள்ளும் தாயையே நினைந்து அழும் குழந்தை, கணவனையன்றி அறியாத மனைவி, அரசனின் செங்கோலை நம்பும் குடிகள், அறுத்துச் சுடும் மருத்துவனை நேசிக்கும் நோயாளி, கரை காணாமல் கப்பலின் கொடிமரத்துக்கே திரும்பும் பறவை. ஒவ்வொரு உவமையும் 'என்ன நேர்ந்தாலும் உன்னை விட மாட்டேன்' என்ற ஒரே உறுதியைச் சொல்கிறது.
Srimad Bhagavatam, Book 1, Chapter 8Kunti's boon: let sorrows come
After the Kurukshetra war, when Yudhishthira had taken the throne, Krishna made ready to leave for Dwaraka. Then Kunti, mother of the Pandavas, stood before him and offered a long prayer. She recalled every danger in the Pandavas' lives: the poisoned food, the fire in the lac house, the years in the forest, Draupadi's humiliation in the assembly, the war. In each one Krishna had protected them.
Then she asked for a surprising boon: 'Teacher of the world, let sorrows always come to us. For it is in sorrow that we see you, and once we see you there is no more rebirth.' She feared that with wealth and a kingdom they might forget Krishna. If sorrow keeps him in mind, then that sorrow itself is grace.
Kulasekhara Alvar's fifth decade sings the same feeling. It was sung to the Lord of Thiruvithuvakkodu (Vitruvakodu), near Pattambi in Kerala. 'Even if you do not stop the sorrow you send, I have no refuge but your feet.' A baby who cries for the very mother who pushed it away in anger; a wife who knows no one but her husband; subjects who trust the king's sceptre; a patient who loves the surgeon who cuts and cauterises; a bird that, finding no shore, returns to the ship's mast. Every image says one thing: whatever happens, I will not let go of you.
