குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படிவிப்ரநாராயணர் தொண்டரடிப்பொடி ஆன கதை
சோழநாட்டில் கும்பகோணத்திற்கு அருகிலுள்ள திருமண்டங்குடியில் விப்ரநாராயணர் என்ற அந்தணர் பிறந்தார். இளமையிலேயே திருவரங்கம் வந்து, அரங்கநாதனுக்குத் தினமும் மாலை தொடுத்துச் சாத்துவதையே வாழ்க்கையாகக் கொண்டார். தாமே ஒரு நந்தவனம் அமைத்து, பூச்செடிகளை வளர்த்து, திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் அந்தத் தொண்டிலேயே மூழ்கியிருந்தார்.
ஒருநாள் உறையூரைச் சேர்ந்த தேவதேவி என்ற ஆடல்மகள் தன் சகோதரியோடு அந்த நந்தவனத்தின் வழியே சென்றாள். அழகிய பெண்கள் கடந்து சென்றதைக்கூட விப்ரநாராயணர் கவனிக்கவில்லை. அவர் பார்வை செடிகளின் மேலேயே இருந்தது. தன் அழகைப் பொருட்படுத்தாத இந்த மனிதரை வென்று காட்டுவேன் என்று தேவதேவி சகோதரியிடம் பந்தயம் கட்டினாள். எளிய உடையில் வந்து, தொண்டு செய்ய விரும்பும் அடியாளாகப் பணிவோடு நின்று, நந்தவனத்தில் வேலை செய்யத் தொடங்கினாள். ஒரு மழை நாளில் நனைந்து நின்ற அவளுக்கு விப்ரநாராயணர் தம் மேலாடையைக் கொடுத்தார். அன்றிலிருந்து அவர் மனம் அவள் பக்கம் சாய்ந்தது. அவளோடு உறையூருக்குச் சென்று, தம் செல்வம் எல்லாவற்றையும் இழந்தார். பணம் தீர்ந்ததும் தேவதேவியின் வீட்டார் அவரை வெளியே தள்ளினார்கள்.
அப்போது அரங்கநாதனே ஒரு ஏவலாளனின் வடிவில், 'அழகிய மணவாளன்' என்ற பெயரோடு, கோயிலின் பொன் வட்டிலை எடுத்துச் சென்று தேவதேவியின் வீட்டில் கொடுத்தான்: 'விப்ரநாராயணர் அனுப்பினார்.' மறுநாள் கோயிலில் வட்டில் காணவில்லை. தேடியபோது அது தேவதேவியின் வீட்டில் கிடைத்தது. விப்ரநாராயணர் திருடன் என்று பிடிக்கப்பட்டார். அன்றிரவு இறைவன் அரசனின் கனவில் தோன்றி உண்மையைச் சொன்னான். விப்ரநாராயணர் விடுவிக்கப்பட்டார்.
தம்மை விட்டுவிடாமல் தேடி வந்து மீட்ட இறைவனின் கருணை அவரை உடைத்தது. அன்றிலிருந்து அவர் தம்மை அடியார்களின் பாதத்தில் படிந்த தூசு என்று கருதி, 'தொண்டரடிப்பொடி' என்ற பெயரை ஏற்றார். அடியார்களின் திருவடிகளைக் கழுவிய நீரையே தீர்த்தமாக ஏற்றார் என்பது மரபு. அந்த நன்றியிலிருந்தும் பணிவிலிருந்தும் பிறந்ததே திருமாலை. 'சூதனாய்க் கள்வனாகி' (887) என்ற பாசுரத்தில் தம் கடந்த காலத்தை அவரே மறைக்காமல் சொல்கிறார்.
From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the AlvarsHow Vipranarayana became the dust of the devotees' feet
Vipranarayana was born a brahmin in Thirumandangudi, near Kumbakonam in the Chola country. As a young man he came to Srirangam and made it his life to weave garlands for Ranganatha every day. He planted a flower garden himself, tended the plants, and stayed unmarried, absorbed in that one service.
One day a dancer named Devadevi from Uraiyur walked past the garden with her sister. Vipranarayana did not even notice them; his eyes stayed on his plants. Stung that this man ignored her beauty, Devadevi wagered with her sister that she would win him. She came back in plain clothes, stood humbly as a woman wishing to serve, and began working in the garden. One rainy day, seeing her standing drenched, Vipranarayana gave her his upper cloth. From that day his heart leaned towards her. He went with her to Uraiyur and lost all his wealth. When the money ran out, her household threw him out.
Then Ranganatha himself, taking the form of a servant named 'Azhagiya Manavalan', took a golden vessel from the temple to Devadevi's house and said, 'Vipranarayana sent this.' Next day the vessel was missed at the temple and found at Devadevi's house. Vipranarayana was seized as a thief. That night the Lord appeared to the king in a dream and told him the truth, and Vipranarayana was released.
The mercy of a Lord who would not let him go, who came looking for him and brought him back, broke him open. From then on he thought of himself as the dust on the feet of devotees and took the name 'Thondaradippodi'. Tradition says he would accept as holy water only the water that had washed devotees' feet. The Thirumalai was born from that gratitude and humility. In the pasuram 'Soodhanai kalvanagi' (887) he tells his own past without hiding it.
