குருபரம்பரை · மதுரகவி ஆழ்வார் வரலாறுதெற்கே தெரிந்த ஒளி
பாண்டி நாட்டுத் திருக்கோளூரில் பிறந்த மதுரகவி வேதமும் தமிழும் கற்றுத் தேர்ந்தவர். அயோத்தி முதலிய வடநாட்டுத் தலங்களுக்கு யாத்திரை சென்றிருந்தார். ஓர் இரவு தெற்கு வானில் ஒரு பேரொளி தோன்றியது. அடுத்த இரவும், அதற்கடுத்த இரவும் அதே ஒளி. அது தம்மை அழைப்பதாக உணர்ந்த மதுரகவி, அந்த ஒளியை நோக்கியே தெற்கே நடக்கத் தொடங்கினார். பல நாள் நடந்து தாமிரபரணிக் கரையில் திருக்குருகூரை அடைந்தபோது ஒளி அங்கேயே நின்றது.
ஊரார் சொன்னார்கள்: காரி என்ற தலைவனுக்கும் உடையநங்கைக்கும் பிறந்த குழந்தை பிறந்தது முதல் அழவில்லை, பால் குடிக்கவில்லை, கண் திறக்கவில்லை. பெற்றோர் அதை ஆதிநாதர் கோயிலில் கொண்டுவந்து வைக்க, அது தவழ்ந்து சென்று ஒரு புளியமரப் பொந்தில் அமர்ந்தது. பதினாறு ஆண்டுகளாக அங்கேயே யோகத்தில் இருக்கிறது. அந்தப் புளியமரம் ஆதிசேடனின் அவதாரம் என்பதால் அதை 'உறங்காப் புளி' என்கிறார்கள்.
மதுரகவி அருகில் சென்று ஒரு கல்லை எடுத்துப் போட்டார்; இளைஞர் கண் திறந்தார். 'செத்ததன் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால், எத்தைத் தின்று எங்கே கிடக்கும்?' என்று கேட்டார். உயிரற்ற உடலில் நுண்ணிய ஆன்மா புகுந்தால் அது எதை அனுபவித்து எங்கே நிலைக்கும் என்பது பொருள். 'அத்தைத் தின்று அங்கே கிடக்கும்' என்று இளைஞர் முதல் முறையாக வாய் திறந்தார்: உடலோடு தன்னை ஒன்றாக நினைத்தால் அதன் இன்ப துன்பங்களையே அனுபவித்து அதிலேயே கிடக்கும்; இறைவனை அறிந்தால் அவனையே அனுபவித்து அவனிடமே நிலைக்கும்.
அந்த ஒரு பதிலிலேயே மதுரகவி தம்மைக் கொடுத்துவிட்டார். அந்த இளைஞரே நம்மாழ்வார், சடகோபர், காரிமாறன். அவர் அருளிய திருவாய்மொழி, திருவிருத்தம் முதலியவற்றை மதுரகவியே எழுதிக் காத்தார். ஆழ்வார் பரமபதம் அடைந்த பின், அவருடைய திருவுருவை நிறுவி, அவர் புகழைப் பாடியே வாழ்ந்தார். 'தேவு மற்றறியேன்' என்று அவர் பாடியது இந்த வாழ்க்கையின் சுருக்கம்.
From the Guruparamparai · the life of Madhurakavi AzhvarThe light in the southern sky
Madhurakavi was born at Thirukkolur in the Pandya country and was learned in the Vedas and in Tamil. He had gone north on pilgrimage to Ayodhya and other holy places when, one night, a great light appeared in the southern sky. It was there the next night, and the next. Feeling that it was calling him, he began to walk south toward it. After many days he reached Thirukkurugur on the bank of the Thamirabarani, and there the light stood still.
The townspeople told him a story. A child born to the chieftain Kari and his wife Udaiyanangai had never cried, never taken milk, never opened its eyes. The parents laid it in the temple of Adinatha, and the child crawled to a tamarind tree and sat in its hollow. It had stayed there in yoga for sixteen years. The tree, they said, was Adisesha himself, and they called it the tamarind that never sleeps.
Madhurakavi went close and dropped a stone; the young man opened his eyes. Madhurakavi asked: 'If the small is born in the belly of the dead, what will it eat, and where will it lie?' He meant: when the subtle soul enters a lifeless body, what will it enjoy and where will it rest? For the first time, the young man spoke: 'It will eat that, and lie there.' If the soul takes itself to be the body, it will feed on the body's pleasures and pains and lie in them; if it knows the Lord, it will feed on him and rest in him.
With that one answer Madhurakavi gave himself away. The young man was Nammazhvar, also called Sadagopan and Kari Maran. Madhurakavi wrote down and kept the Thiruvaimozhi and his other works. After the Azhvar left this world, Madhurakavi installed his sacred image and spent his life singing his praise. 'I know no other god' is the whole of that life in four words.
