தமயந்தியைப் பிரிந்து சென்ற நளன் தீயிடைப்பட்ட ஒருவன் துயரக்குரல் கேட்டது
கலிநீங்கு காண்டம் தொடங்குகிறது. காட்டில் அலைந்த நளன் காட்டுத்தீயின் நடுவே இருந்து வரும் ஒரு துயரக்குரலைக் கேட்கிறான்.
மன்னா வுனக்கபய மென்னா வனத்தீயில்பன்னாக வேந்தன் பதைத்துருகிச் - சொன்னமொழிவழியே சென்றான் முரட்கலியின் வஞ்சப்பழிவழியே செல்கின்றான் பார்த்து.
Mannaa vunakkapaya mennaa vanaththeeyil / Pannaaka vaenthan pathaiththurukis - sonna / Mozhivazhiyae senraan muratkaliyin vanjsap / Pazhivazhiyae selkinraan paarththu.
‘மன்னா! உனக்கு அடைக்கலம்!’ என்று காட்டுத்தீயில் சிக்கிப் பதைத்து உருகிய நாக அரசன் சொன்ன குரலின் வழியே, முரட்டுக் கலியின் வஞ்சகப் பழிவழியில் சென்றுகொண்டிருந்த நளன் பார்த்துக்கொண்டே சென்றான்.
‘King, I seek refuge with you!’ cried a king of serpents, writhing and melting in a forest fire; and Nalan, who was walking the path of shame laid down by rough Kali's deceit, looked about him and went towards the voice.
கலிநீங்கு காண்டம் தொடங்குகிறது. தமயந்தியை விட்டுச் சென்ற நளன் காட்டில் ஒரு நாகத்தின் அபயக் குரலைக் கேட்கிறான்.
தானே துன்பத்தில் இருந்தாலும், அடைக்கலம் கேட்டவரைக் காக்கச் செல்வது அவன் இயல்பான நற்பண்பு. கலியின் பிடியிலும் அது அழியவில்லை.
The Kalineengu Kandam, the part where Kali leaves Nalan, begins. After leaving Damayanthi, Nalan hears a serpent crying for refuge in the forest.
Though he is suffering himself, he goes to save the one who seeks refuge: his natural goodness, which Kali's grip has not destroyed.
கலிநீங்கு காண்டம் தொடங்குகிறது. காட்டில் அலைந்த நளன் காட்டுத்தீயின் நடுவே இருந்து வரும் ஒரு துயரக்குரலைக் கேட்கிறான்.
The Kalineengu Kandam begins. Wandering in the forest, Nala hears a cry for help from the midst of a forest fire.
நம் துன்பத்திலும் பிறர் அழைப்புக்குச் செவிசாய்ப்பதே மனிதநேயம்.
Hearing another's cry even in our own trouble is humanity.