திருவாசகம் 120 · என்னை அப்பா அஞ்சல் என்பவர் இன்றி நின்று எய்த்து அலைந்தேன்

பாடல் 120 · திருவாசகம் · மாணிக்கவாசகர்

நீத்தல் விண்ணப்பம் · பாடல் 16 / 50

என்னை அப்பா அஞ்சல் என்பவர் இன்றி நின்று எய்த்து அலைந்தேன்மின்னை ஒப்பாய் விட்டிடுதி கண்டாய் உவமிக்கின் மெய்யேஉன்னை ஒப்பாய் மன்னும் உத்தரகோச மங்கைக்கு அரசேஅன்னை ஒப்பாய் எனக்கு அத்தன் ஒப்பாய் என் அரும் பொருளே.

Ennai appaa anjsal enpavar inri ninru eyththu alainthaen / Minnai oppaay vittituthi kantaay uvamikkin meyyae / Unnai oppaay mannum uththarakoasa mangkaikku arasae / Annai oppaay enakku aththan oppaay en arum porulae.

பொருள்

'அப்பா, அஞ்சாதே' என்று சொல்ல யாரும் இல்லாமல் நின்று சோர்ந்து அலைந்தேன். மின்னல் போன்றவனே! என்னைக் கைவிடாதே, பார்! உன்னை ஒப்பிட வேண்டுமானால், உண்மையில் உனக்கு நீயே ஒப்பு. நிலைபெற்ற உத்தரகோசமங்கையின் அரசே! எனக்குத் தாயைப் போன்றவனே! தந்தையைப் போன்றவனே! என் அரிய செல்வமே!

Meaning

With no one to say to me, 'My child, do not be afraid', I stood worn out and wandered. O you who are like lightning, do not forsake me, see! If you must be compared, truly you are like no one but yourself. O King of Uthirakosamangai that stands for ever! You are like a mother to me, like a father, O my rare treasure!

சொற்பொருள் Word by word

அப்பா: அன்புடன் அழைக்கும் சொல்
அஞ்சல்: அஞ்சாதே
எய்த்து: சோர்ந்து
அலைந்தேன்: திரிந்தேன்
மின்னை ஒப்பாய்: மின்னல் போன்றவனே
உவமிக்கின்: ஒப்பிட்டால்
உன்னை ஒப்பாய்: உனக்கு நீயே ஒப்பு
அன்னை: தாய்
அத்தன்: தந்தை
அரும்பொருள்: அரிய செல்வம்

விளக்கம்

'அஞ்சல் என்பவர் இன்றி' என்பது மனித வாழ்வின் ஆழமான தனிமை. எல்லோருக்கும் ஒருநாள் 'பயப்படாதே' என்று சொல்ல யாரும் இல்லாத கணம் வரும். அப்போது இறைவனே தாயும் தந்தையும் ஆகிறான். நடராசரின் 'அபய ஹஸ்தம்' (அஞ்சேல் என்னும் கை) இதையே காட்டுகிறது.

'உவமிக்கின் உன்னை ஒப்பாய்' என்பது இறைவனுக்கு உவமை இல்லை என்ற சைவக் கொள்கை. திருக்குறளின் 'தனக்கு உவமை இல்லாதான்' என்ற தொடரும் இதையே சொல்கிறது.

Explanation

'With no one to say, do not be afraid' is the deepest human loneliness. For everyone there comes a moment with no one to say it. Then the Lord becomes mother and father. Nataraja's raised hand, the abhaya hasta, says exactly this: fear not.

'You are like no one but yourself' is the Saiva teaching that God has no equal. The Thirukkural says the same: 'he who has no likeness'.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); உத்தரகோசமங்கைத் தலமரபு

உத்தரகோசமங்கையில் மீண்ட குரு

பெருந்துறையில் குருவும் அடியார்களும் மறைந்தபின், மாணிக்கவாசகர் தனியாக ஊர் ஊராக அலைந்தார். அவர் உள்ளத்தில் ஒரே கேள்வி: 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' அந்த அலைச்சலில் அவர் பாண்டி நாட்டின் தென்கிழக்கில் உள்ள உத்தரகோசமங்கை என்ற பழம்பெரும் தலத்தை அடைந்தார்.

உத்தரகோசமங்கை மிகப் பழமையான தலம். இங்கே இறைவன் உமைக்கு வேதங்களின் மறைபொருளை உபதேசித்தான் என்பது தலமரபு; 'உத்தரம்' என்றால் உபதேசம், 'கோசம்' என்றால் மறைபொருள். ஆயிரம் முனிவர்கள் தவம் செய்த இடம் என்றும், மரகதக் கல்லால் ஆன நடராசர் திருமேனி இங்கே உள்ளது என்றும் போற்றப்படுகிறது. 'ஆதி சிதம்பரம்' என்றும் இது அழைக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கோயிலில் அடிகள் நெஞ்சுருகி நின்று, 'கைவிடாதே, கைவிடாதே' என்று ஐம்பது பாடல்களால் கதறினார். அவர் கண்ணீரைக் கண்டு இரங்கிய இறைவன், பெருந்துறையில் காட்டிய அதே குரு வடிவில் மீண்டும் அவருக்குக் காட்சி தந்தான் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. 'நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; தில்லைக்கு வா' என்ற அந்த அருளே அடிகளை மீண்டும் நடக்கச் செய்தது. ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசே' என்று அவர் அழைப்பது, அந்த மீண்டும் வந்த அருளுக்கான நன்றி.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; temple tradition of Uthirakosamangai

The Guru Who Returned at Uthirakosamangai

After the guru and his devotees vanished at Perunthurai, Manikkavasagar wandered alone from town to town with a single question in his heart: 'Why did you leave me behind?' His wandering brought him to Uthirakosamangai, an ancient shrine in the south-east of the Pandya land.

Uthirakosamangai is very old. Temple tradition says that here the Lord taught Uma the secret meaning of the Vedas; 'uthiram' means teaching and 'kosam' a hidden treasure. It is honoured as a place where a thousand sages did penance, and as the home of a Nataraja carved from emerald. It is also called 'the first Chidambaram'.

Standing in that temple with a breaking heart, the poet cried out in fifty verses, 'Do not forsake me, do not forsake me.' The Thiruvathavurar Puranam says the Lord, moved by his tears, appeared to him again in the very guru form he had shown at Perunthurai. That grace, 'I have not abandoned you; come to Thillai', set him walking once more. In every verse he calls on the 'King of Uthirakosamangai', in thanks for that returning grace.

சிந்தனைக்கு

யாருக்கு நீங்கள் 'அஞ்சாதே' என்று சொல்ல முடியும்?

To reflect on

To whom could you say today, 'Do not be afraid'?