திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); உத்தரகோசமங்கைத் தலமரபுஉத்தரகோசமங்கையில் மீண்ட குரு
பெருந்துறையில் குருவும் அடியார்களும் மறைந்தபின், மாணிக்கவாசகர் தனியாக ஊர் ஊராக அலைந்தார். அவர் உள்ளத்தில் ஒரே கேள்வி: 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' அந்த அலைச்சலில் அவர் பாண்டி நாட்டின் தென்கிழக்கில் உள்ள உத்தரகோசமங்கை என்ற பழம்பெரும் தலத்தை அடைந்தார்.
உத்தரகோசமங்கை மிகப் பழமையான தலம். இங்கே இறைவன் உமைக்கு வேதங்களின் மறைபொருளை உபதேசித்தான் என்பது தலமரபு; 'உத்தரம்' என்றால் உபதேசம், 'கோசம்' என்றால் மறைபொருள். ஆயிரம் முனிவர்கள் தவம் செய்த இடம் என்றும், மரகதக் கல்லால் ஆன நடராசர் திருமேனி இங்கே உள்ளது என்றும் போற்றப்படுகிறது. 'ஆதி சிதம்பரம்' என்றும் இது அழைக்கப்படுகிறது.
அந்தக் கோயிலில் அடிகள் நெஞ்சுருகி நின்று, 'கைவிடாதே, கைவிடாதே' என்று ஐம்பது பாடல்களால் கதறினார். அவர் கண்ணீரைக் கண்டு இரங்கிய இறைவன், பெருந்துறையில் காட்டிய அதே குரு வடிவில் மீண்டும் அவருக்குக் காட்சி தந்தான் என்று திருவாதவூரர் புராணம் சொல்கிறது. 'நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; தில்லைக்கு வா' என்ற அந்த அருளே அடிகளை மீண்டும் நடக்கச் செய்தது. ஒவ்வொரு பாடலிலும் 'உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசே' என்று அவர் அழைப்பது, அந்த மீண்டும் வந்த அருளுக்கான நன்றி.
Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; temple tradition of UthirakosamangaiThe Guru Who Returned at Uthirakosamangai
After the guru and his devotees vanished at Perunthurai, Manikkavasagar wandered alone from town to town with a single question in his heart: 'Why did you leave me behind?' His wandering brought him to Uthirakosamangai, an ancient shrine in the south-east of the Pandya land.
Uthirakosamangai is very old. Temple tradition says that here the Lord taught Uma the secret meaning of the Vedas; 'uthiram' means teaching and 'kosam' a hidden treasure. It is honoured as a place where a thousand sages did penance, and as the home of a Nataraja carved from emerald. It is also called 'the first Chidambaram'.
Standing in that temple with a breaking heart, the poet cried out in fifty verses, 'Do not forsake me, do not forsake me.' The Thiruvathavurar Puranam says the Lord, moved by his tears, appeared to him again in the very guru form he had shown at Perunthurai. That grace, 'I have not abandoned you; come to Thillai', set him walking once more. In every verse he calls on the 'King of Uthirakosamangai', in thanks for that returning grace.
