திருவாசகம் 173 · உங்கையிற் பிள்ளை உனக்கே அடைக்கலம்என்று

பாடல் 173 · திருவாசகம் · மாணிக்கவாசகர்

திருவெம்பாவை · பாடல் 19 / 20

உங்கையிற் பிள்ளை உனக்கே அடைக்கலம்என்றுஅங்கப் பழஞ்சொல் புதுக்கும் எம் அச்சத்தால்எங்கள் பெருமான் உனக்கென்று உரைப்போம் கேள்எங்கொங்கை நின்னன்பர் அல்லார்தோள் சேரற்கஎங்கை உனக்கல்லாது எப்பணியும் செய்யற்ககங்குல் பகல்எங்கண் மற்றொன்றும் காணற்கஇங்கிப் பரிசே எமக்கெங்கோன் நல்குதியேல்எங்கெழிலென் ஞாயிறு எமக்கேலோர் எம்பாவாய்.

Ungkaiyir pillai unakkae ataikkalamenru / Angkap pazhanjsol puthukkum em assaththaal / Engkal perumaan unakkenru uraippoam kael / Engkongkai ninnanpar allaarthoal saerarka / Engkai unakkallaathu eppaniyum seyyarka / Kangkul pakalengkan marronrum kaanarka / Ingkip parisae emakkengkoan nalkuthiyael / Engkezhilen njaayiru emakkaeloar empaavaay.

பொருள்

'உன் கையில் உள்ள குழந்தை உனக்கே அடைக்கலம்' என்ற அந்தப் பழமொழியைப் புதுப்பித்துச் சொல்லும் அளவுக்கு எங்களுக்கு அச்சம் உண்டு. அதனால் எங்கள் பெருமானே, உனக்கு ஒன்று சொல்கிறோம், கேள்: எங்கள் கொங்கைகள் உன் அன்பர் அல்லாதவர்களின் தோள்களைச் சேராதிருக்கட்டும்; எங்கள் கைகள் உனக்கு அல்லாமல் எந்தப் பணியும் செய்யாதிருக்கட்டும்; இரவும் பகலும் எங்கள் கண்கள் வேறு எதையும் காணாதிருக்கட்டும். எங்கள் அரசே, இந்த வரத்தை நீ எங்களுக்குத் தந்தால், சூரியன் எங்கே உதித்தாலும் எங்களுக்கு என்ன? எம் பாவையே!

Meaning

There is an old saying, 'the child in your arms is under your protection', and our fear makes us say it anew. So, our Lord, we tell you this; listen: let our breasts never rest against the shoulders of any who are not your lovers; let our hands do no work that is not for you; night and day let our eyes see nothing else. Our King, if you grant us this, what does it matter to us where the sun rises? O our maiden!

சொற்பொருள் Word by word

உங்கையில் பிள்ளை: உன் கையில் உள்ள குழந்தை
அடைக்கலம்: பாதுகாப்பு
பழஞ்சொல்: பழமொழி
புதுக்கும்: புதுப்பிக்கும்
அன்பர் அல்லார்: அன்பர் அல்லாதவர்
சேரற்க: சேராதிருக்கட்டும்
கங்குல்: இரவு
பரிசே: வகையே
எங்கு எழில் என் ஞாயிறு: சூரியன் எங்கே உதித்தால் என்ன

விளக்கம்

இது திருவெம்பாவையின் உச்சப் பாடல். பெண்கள் நல்ல கணவனுக்காக நோன்பு நோற்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் வேண்டுவது: 'சிவனடியார் அல்லாதவரைச் சேரக்கூடாது; கைகள் சிவப்பணி மட்டுமே செய்ய வேண்டும்; கண்கள் சிவனை மட்டுமே காண வேண்டும்.' உடல், கை, கண் மூன்றும் இறைவனுக்கே.

'எங்கு எழில் என் ஞாயிறு' என்ற இறுதி வரி அழகானது: இந்த வரம் கிடைத்தால், சூரியன் கிழக்கில் உதித்தால் என்ன, மேற்கில் உதித்தால் என்ன? உலகம் தலைகீழானாலும் கவலையில்லை. இறைவனைச் சார்ந்தவனுக்கு உலக மாற்றங்கள் அச்சம் தருவதில்லை.

Explanation

This is the high point of Thiruvembavai. The girls keep a vow for good husbands, but what they ask is: let us never join anyone who is not your devotee; let our hands do only your work; let our eyes see only you. Body, hands and eyes, all for the Lord.

The last line is lovely: if we have this, what does it matter whether the sun rises in the east or the west? Let the world turn upside down; one who rests in the Lord is not shaken by the world's changes.

சிவபுராணம், இலிங்கபுராணம்; அருணாசல மகாத்மியம்; திருவண்ணாமலைத் தலமரபு

அடிமுடி காணா அண்ணாமலை

ஒருமுறை படைக்கும் கடவுளான பிரமனுக்கும் காக்கும் கடவுளான திருமாலுக்கும் 'நம்மில் யார் பெரியவர்?' என்ற வாதம் எழுந்தது. வாதம் சண்டையாக வளர்ந்தபோது, அவர்கள் நடுவே அடியும் முடியும் தெரியாத ஒரு பெரும் சோதித் தூண் எழுந்தது. 'இதன் அடியையோ முடியையோ முதலில் கண்டவரே பெரியவர்' என்று ஒரு குரல் ஒலித்தது.

திருமால் வராகமாக (பன்றியாக) மாறி மண்ணைக் குடைந்து கீழே கீழே சென்றார்; பல யுகங்கள் தேடியும் அடியைக் காணவில்லை. பிரமன் அன்னமாக மாறி மேலே மேலே பறந்தார்; முடியைக் காணவில்லை. வழியில் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்த ஒரு தாழம்பூவை 'நான் முடியைக் கண்டேன் என்று சாட்சி சொல்' என்று கேட்டார். திருமால் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு பணிந்தார். பிரமன் பொய் சொன்னார். அப்போது தூணின் நடுவிலிருந்து சிவன் தோன்றி, பொய் சொன்ன பிரமனுக்குக் கோயில் இல்லாமல் போகும் என்றும், தாழம்பூ தமக்கு உகந்ததல்ல என்றும் சொன்னார்; பணிந்த திருமாலை அருளோடு ஏற்றார்.

அந்தச் சோதியே பின்னர் தணிந்து மலையாகி அண்ணாமலை ஆனது. அதன் நினைவாகவே கார்த்திகை தீபத்தன்று மலை உச்சியில் பெருந்தீபம் ஏற்றப்படுகிறது. மாணிக்கவாசகர் அந்த மலையின் அடிவாரத்தில் தங்கியிருந்தபோது, மார்கழி விடியலில் பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்பிப் பாடிக்கொண்டு நீராடச் செல்வதைக் கேட்டார். அந்தக் குரல்களில் அடியார்கள் ஒருவரை ஒருவர் இறையன்புக்கு எழுப்புவதைக் கண்டு, திருவெம்பாவையைப் பாடினார். அதனால்தான் 'மாலறியா நான்முகனும் காணா மலை' என்றும், 'அண்ணாமலையான் அடிக்கமலம்' என்றும் அந்தப் பாடல்களில் இந்த வரலாறு ஒலிக்கிறது.

Siva Purana and Linga Purana; Arunachala Mahatmya; temple tradition of Thiruvannamalai

The Column of Fire at Annamalai

Once Brahma, the creator, and Vishnu, the protector, argued over which of them was greater. As the argument turned into a fight, a vast column of fire rose between them, its base and its top beyond sight. A voice said, 'Whoever first finds its base or its top is the greater.'

Vishnu became a boar and dug down through the earth, deeper and deeper, searching for ages, and never found the base. Brahma became a swan and flew up and up, and never found the top. On the way he met a thazhai flower drifting down and asked it to bear witness that he had reached the summit. Vishnu admitted defeat and bowed; Brahma lied. Then Siva appeared from the heart of the column. He declared that Brahma would have no temples for his lie and that the thazhai flower would not be offered to him, and he received the humble Vishnu with grace.

That fire later cooled into a mountain, Annamalai, and in its memory a great flame is lit on the summit every Karthigai Deepam. Manikkavasagar was staying at the foot of that mountain when, in the Margazhi dawn, he heard girls waking one another and singing on their way to bathe. In their voices he heard devotees waking each other to the love of God, and he sang Thiruvembavai. That is why the verses speak of 'the Mountain whom Vishnu could not know and Brahma could not see' and of 'the lotus feet of the Lord of Annamalai'.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் கைகள் இன்று யாருக்காகப் பணி செய்தன?

To reflect on

For whom did your hands work today?