திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்), மதுரைக் காண்டம்: தடாதகைப் பிராட்டியார் திருமணப் படலம், சுந்தர பாண்டியன் முடிசூட்டு படலம்பாண்டிய நாட்டை ஆண்ட சுந்தர பாண்டியன்
மலயத்துவச பாண்டியனும் காஞ்சனமாலையும் குழந்தை வேண்டி வேள்வி செய்தனர். வேள்வித் தீயிலிருந்து மூன்று வயதுப் பெண் குழந்தையாகத் தடாதகை தோன்றினாள். அவளே உமையம்மை. வளர்ந்து அவள் பாண்டிய நாட்டின் அரசியாக முடிசூடி, திசைகள் எல்லாம் வென்றாள். கைலாசத்தில் இறைவனைக் கண்டதும் அவள் தன் மணாளனை அடையாளம் கண்டாள்.
இறைவன் சுந்தரேசுவரராக மதுரைக்கு வந்து தடாதகையை மணந்தான். பின்னர் சுந்தர பாண்டியன் என்ற பெயரில் தானே பாண்டிய நாட்டின் அரசனாக முடிசூடினான். வேப்பமாலை அணிந்து, மீன் கொடி ஏந்தி, செங்கோல் செலுத்தி, மக்களைக் காத்தான். திருவிளையாடல் புராணம் சொல்லும் அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல்களும் இந்த மதுரையில் தான் நிகழ்ந்தன.
அதனால் தான் மணிவாசகர் இறைவனைத் 'தென்பாண்டி நாட்டான்' என்று உரிமையோடு அழைக்கிறார். திருத்தசாங்கத்தில் அரசனின் பத்து அங்கங்களைக் கேட்கும்போது, அவர் கற்பனையில் ஒரு அரசனைப் பாடவில்லை. உண்மையிலேயே பாண்டிய நாட்டை ஆண்ட அரசனையே பாடுகிறார். அந்த அரசன் இப்போது அடியார்களின் உள்ளங்களை ஆள்கிறான்.
Thiruvilaiyadal Puranam (Paranjothi Munivar), Madurai Kandam: the marriage of Thadathagai and the crowning of Sundara PandiyanWhen the Lord Ruled as the Pandya King
King Malayadhvaja Pandya and Queen Kanchanamalai performed a sacrifice for a child. From the sacred fire rose a three-year-old girl, Thadathagai, who was Uma herself. She grew up, was crowned queen of the Pandya land and conquered every direction. When she reached Kailasa and saw the Lord, she recognised her bridegroom.
The Lord came to Madurai as Sundaresvara and married Thadathagai. Then, under the name Sundara Pandiyan, he himself was crowned king of the Pandya land. Wearing the neem garland, raising the fish banner and holding the sceptre of justice, he protected the people. All sixty-four sacred plays told in the Thiruvilaiyadal Puranam took place in this Madurai.
That is why Manikkavasagar calls the Lord, with such fondness, 'the one of the southern Pandya land'. When he asks about the ten insignia of a king in Thiruthasangam, he is not singing of an imaginary ruler. He sings of the King who truly ruled the Pandya country, and who now rules the hearts of his devotees.
