கந்தபுராணம்; சிவமகாபுராணம்; திருக்கடவூர்த் தலபுராணம்; தேவாரம் (திருநாவுக்கரசர், திருஞானசம்பந்தர்)எமனை உதைத்துக் காத்த திருவடி
மிருகண்டு முனிவரும் அவர் மனைவி மருத்துவதியும் குழந்தை வேண்டிச் சிவனை வழிபட்டனர். 'நூறு ஆண்டு வாழும் அறிவில்லாத மகன் வேண்டுமா, பதினாறு ஆண்டு மட்டுமே வாழும் ஞானி வேண்டுமா?' என்று இறைவன் கேட்டான். அவர்கள் ஞானியைத் தேர்ந்தனர். அப்படிப் பிறந்தவர் மார்க்கண்டேயர்.
சிறுவயது முதலே மார்க்கண்டேயர் சிவனிடம் பேரன்பு கொண்டார். பதினாறாம் வயது வந்தபோது அவர் திருக்கடவூரில் இலிங்கத்தை வழிபட்டுக்கொண்டிருந்தார். எமன் வந்து பாசக்கயிற்றை வீசினான். மார்க்கண்டேயர் இலிங்கத்தை இறுகத் தழுவிக்கொண்டார். கயிறு இலிங்கத்தின் மேலும் விழுந்தது. அப்போது இறைவன் இலிங்கத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, எமனைத் தன் இடது காலால் உதைத்து வீழ்த்தினான். மார்க்கண்டேயர் என்றும் பதினாறு வயதினராக வாழும் வரம் பெற்றார். திருக்கடவூரில் இறைவன் காலசம்கார மூர்த்தியாக இன்றும் வழிபடப்படுகிறான்.
செத்திலாப் பத்தில் மணிவாசகர் 'காலன் ஆருயிர் கொண்ட பூங்கழலாய்' என்று இந்தத் திருவடியைப் போற்றுகிறார். அவர் 'இன்னும் சாகவில்லையே' என்று ஏங்கும்போதும், மரணத்தையே வென்ற அந்தத் திருவடியைத் தான் பற்றுகிறார். திருவடியைத் தழுவியவருக்கு மரணம் முடிவல்ல; இறைவனோடு வாழும் வாழ்வே உண்மையான 'செத்திலா' நிலை.
Kandha Puranam; Siva Mahapurana; temple tradition of Thirukkadavur; Thevaram (Appar, Sambandar)The Foot That Kicked Death Away from Markandeya
The sage Mrikandu and his wife Marudvati prayed to Siva for a child. The Lord asked them, 'Do you want a dull son who will live a hundred years, or a wise one who will live only sixteen?' They chose the wise one, and so Markandeya was born.
From childhood Markandeya loved Siva deeply. When he turned sixteen he was worshipping the linga at Thirukkadavur. Yama, the god of death, came and threw his noose. Markandeya clung tightly to the linga, and the noose fell over the linga as well. Then the Lord burst forth from the linga and struck Yama down with his left foot. Markandeya received the boon of remaining sixteen forever. At Thirukkadavur the Lord is still worshipped as Kalasamhara Murti, the destroyer of Death.
In Sethilappathu, Manikkavasagar praises this foot as 'the lovely foot that took the life of Death'. Even while he cries 'I have not yet died', it is this foot that conquered death that he holds on to. For one who clings to the Lord's feet, death is not the end. Life with the Lord is the true deathless state.
