பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), காரைக்கால் அம்மையார் புராணம்; அற்புதத் திருவந்தாதி, திருவாலங்காட்டு மூத்த திருப்பதிகம் (காரைக்கால் அம்மையார்)திருவாலங்காட்டில் ஆடலைக் கண்ட காரைக்கால் அம்மையார்
காரைக்காலில் வாழ்ந்த புனிதவதியார் சிவனடியாரிடம் பேரன்பு கொண்டவர். ஒருநாள் கணவன் அனுப்பிய இரண்டு மாம்பழங்களில் ஒன்றை, பசியோடு வந்த சிவனடியாருக்குக் கொடுத்தார். கணவன் உணவுக்கு வந்து மற்றொரு பழத்தையும் கேட்டபோது, அவர் இறைவனை வேண்டினார்; அவர் கையில் ஒரு மாம்பழம் தோன்றியது. அதன் சுவையின் இரகசியத்தைக் கணவன் கேட்க, அவர் நடந்ததைச் சொன்னார். மீண்டும் ஒரு பழம் வேண்டினார்; அதுவும் வந்தது. அந்த அதிசயத்தைக் கண்டு அஞ்சிய கணவன் அவரைத் தெய்வமாகக் கருதி விலகிச் சென்றான்.
புனிதவதியார் இறைவனிடம் 'எனக்கு இந்த அழகிய உடல் வேண்டாம், பேய் வடிவம் தா' என்று வேண்டினார். எலும்பு உருவாக மாறி, கயிலைக்குத் தலையால் நடந்து சென்றார். இறைவன் அவரை 'அம்மையே' என்று அழைத்தான். 'உன் ஆடலை உன் திருவடிக் கீழிருந்து என்றும் காண வேண்டும்' என்று அவர் வேண்டினார். திருவாலங்காட்டில் இறைவன் ஆடும் கூத்தை அவர் என்றும் கண்டு பாடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று மரபு சொல்கிறது. அவர் பாடியது 'அற்புதத் திருவந்தாதி', அதிசயத்தின் பாடல்.
அதிசயப் பத்தில் மணிவாசகர் 'இரவு நின்று எரியாடிய எம்மிறை' என்று சுடுகாட்டுக் கூத்தைப் பாடுகிறார்; உலகம் தன்னைப் 'பித்தன்' என்று சொல்வதை ஏற்கிறார். காரைக்கால் அம்மையாரும் உலகம் அஞ்சும் உருவை ஏற்று அந்தக் கூத்தைக் கண்டார். உலகம் வியப்போடும் அச்சத்தோடும் பார்த்தவர்களை இறைவன் 'அம்மையே' என்று அழைத்துத் தன் அருகில் வைத்துக்கொண்டான். அதுவே அதிசயம்.
Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Karaikkal Ammaiyar; her Arputha Thiruvandhadhi and Thiruvalangadu hymnsKaraikkal Ammaiyar, Who Saw the Dance at Thiruvalangadu
Punithavathiyar of Karaikkal loved the devotees of Siva deeply. One day her husband sent home two mangoes, and she gave one to a hungry devotee of Siva who came to the door. When her husband came to eat and asked for the second mango, she prayed to the Lord, and a mango appeared in her hand. Struck by its wondrous taste, her husband asked its secret, and she told him what had happened. At his request she prayed for another, and that too came. Frightened by the wonder, her husband came to regard her as divine and left her.
Punithavathiyar prayed to the Lord, 'I do not want this beautiful body. Give me the form of a ghoul.' She became a figure of bones and went to Kailasa walking on her head. The Lord called her 'Mother'. She asked to watch his dance forever from beneath his feet, and tradition says she still watches and sings the dance at Thiruvalangadu. Her poem is called the Arputha Thiruvandhadhi, the hymn of wonder.
In Athisayappathu, Manikkavasagar sings of the Lord 'who danced at night holding fire' in the cremation ground, and accepts that the world calls him mad. Karaikkal Ammaiyar too took a form the world feared in order to see that dance. Those the world looked on with wonder and fear, the Lord called 'Mother' and kept close to himself. That is the wonder.
