திருவாசகம் 460 · எங்கள்நாயகனே என்னுயிர்த் தலைவா

பாடல் 460 · திருவாசகம் · மாணிக்கவாசகர்

அருட் பத்து · பாடல் 3 / 10

எங்கள்நாயகனே என்னுயிர்த் தலைவாஏலவார் குழலிமார் இருவர்தங்கள் நாயகனே தக்கநற்காமன்தனதுடல் தழலெழ விழித்தசெங்கண்நாயகனே திருப்பெருந்துறையில்செழுமலர்க் குருந்தமே வியசீர்அங்கணா அடியேன் ஆதரித் தழைத்தால்அதெந்துவே என்றருளாயே.

Engkalnaayakanae ennuyirth thalaivaa / Aelavaar kuzhalimaar iruvar / Thangkal naayakanae thakkanarkaaman / Thanathutal thazhalezha vizhiththa / Sengkannaayakanae thirupperunthuraiyil / Sezhumalark kurunthamae viyaseer / Angkanaa atiyaen aatharith thazhaiththaal / Athenthuvae enrarulaayae.

பொருள்

எங்கள் தலைவனே! என் உயிருக்குத் தலைவனே! மணம் கமழும் நீண்ட கூந்தலுடைய இரு தேவியரின் தலைவனே! தகுதியான நல்ல காமனின் உடல் நெருப்பில் எரியும்படி விழித்த சிவந்த கண்ணுடைய தலைவனே! திருப்பெருந்துறையில் செழுமையான மலர்கள் நிறைந்த குருந்த மரத்தடியில் வீற்றிருந்த சிறப்புடைய அருட்கண்ணனே! அடியேன் ஆசையோடு அழைத்தால், 'அது என்ன?' என்று கேட்டு அருள்வாயாக.

Meaning

Our Lord! Lord of my life! Lord of the two Ladies with long, fragrant tresses! Red-eyed Lord who opened his eye so that the body of handsome Kama burst into flame! Gracious-eyed one, glorious, seated beneath the kurundha tree rich with flowers at Perunthurai! When I, your servant, call you with longing, graciously answer, 'what is it?'

சொற்பொருள் Word by word

நாயகனே: தலைவனே
உயிர்த் தலைவா: உயிருக்குத் தலைவனே
ஏல வார் குழலிமார்: மணம் கமழும் நீண்ட கூந்தலுடைய பெண்கள்
இருவர்: உமையும் கங்கையும்
தக்க நற்காமன்: அழகிய மன்மதன்
தழல் எழ: நெருப்பு எழ
விழித்த: நெற்றிக்கண் திறந்த
செங்கண்: சிவந்த கண்
அங்கணா: அருட்கண்ணனே
குருந்தம் மேவிய சீர்: குருந்த மரத்தடியில் வீற்றிருந்த சிறப்புடைய
ஆதரித்து அழைத்தால்: ஆசையோடு அழைத்தால்
அது எந்துவே: 'அது என்ன?' (ஏன் அழைத்தாய்?)

விளக்கம்

'இருவர் தங்கள் நாயகன்' என்பது உமையையும் கங்கையையும் குறிக்கிறது: ஒருத்தி பாகத்தில், மற்றவள் சடையில். இரண்டும் இறைவனின் சக்தியின் வெளிப்பாடுகள்.

காமனை எரித்த கதை: தாருகாசுரனை வெல்ல சிவனுக்கு ஒரு மகன் பிறக்க வேண்டும் என்று தேவர்கள் விரும்பினர். தவத்தில் இருந்த சிவன் மேல் காமன் மலர்க்கணை எய்தான். சிவன் நெற்றிக்கண்ணைத் திறந்தான்; காமன் சாம்பலானான். குறுக்கை என்ற தலத்தில் இது நடந்ததாக மரபு சொல்கிறது. இறைவனை ஆசையால் வசப்படுத்த முடியாது; அவனை அடைவது அன்பால் மட்டுமே.

ஆனால் அதே 'செங்கண்' இங்கே 'அங்கணா' (அருட்கண்ணனே) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. காமத்தை எரிக்கும் கண்ணே அடியாரை அருளோடு பார்க்கிறது.

Explanation

'Lord of the two Ladies' means Uma and Ganga: one in his body, the other in his matted hair. Both are expressions of the Lord's power.

The story of the burning of Kama: the gods wanted a son born to Siva to defeat a demon. While Siva sat in penance, Kama shot his flower-arrow at him. Siva opened his third eye, and Kama was burned to ash. Tradition places this at Thirukkurukkai. The Lord cannot be won over by desire; he is reached only through love.

Yet that same 'red eye' is called here 'gracious eye'. The eye that burns desire looks on the devotee with grace.

பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), பூசலார் நாயனார் புராணம்

மனத்தில் கோயில் கட்டிய பூசலார்

திருநின்றவூரில் வாழ்ந்த பூசலார் ஏழை அந்தணர். இறைவனுக்கு ஒரு கோயில் கட்ட வேண்டும் என்று பேராசை கொண்டார். ஆனால் கையில் பொருள் இல்லை. அதனால் அவர் தம் மனத்துக்குள்ளேயே கோயில் கட்டத் தொடங்கினார். அடிக்கல் நாட்டுவது முதல், சுவர் எழுப்புவது, விமானம், கோபுரம், கிணறு, மண்டபம் என்று ஒவ்வொரு கல்லையும் பல ஆண்டுகள் மனத்தால் வைத்துக் கட்டினார். இறுதியில் குடமுழுக்குக்கு ஒரு நல்ல நாளையும் குறித்தார்.

அதே காலத்தில் காஞ்சியில் பல்லவ மன்னன் கல்லால் பெரும் கோயிலைக் கட்டி, அதே நாளில் குடமுழுக்குக்கு ஏற்பாடு செய்தான். முந்தைய இரவு இறைவன் மன்னனின் கனவில் தோன்றி, 'நாளை திருநின்றவூரில் பூசலார் கட்டிய கோயிலில் நான் எழுந்தருளப் போகிறேன்; உன் குடமுழுக்கை வேறு நாளில் வைத்துக்கொள்' என்றான். வியந்த மன்னன் திருநின்றவூருக்குச் சென்று அந்தக் கோயிலைத் தேடினான். ஊரில் கோயில் எதுவும் இல்லை. பூசலாரைக் கண்டு கேட்டபோது, அவர் 'என் மனத்தில் தான் கட்டினேன்' என்றார். மன்னன் அவர் அடி பணிந்தான்.

அருட்பத்தின் இறுதிப் பாடலில் மணிவாசகர், இறைவனை ஓயாமல் நினைப்பதையே 'அருந்தவம்' என்கிறார்; பிறவிக் கடலின் நடுவிலேயே கயிலைக்கான வழி இருக்கிறது என்கிறார். பூசலாரின் கதை அதன் சான்று. பொருளோ இடமோ இல்லாவிட்டாலும், அன்போடு நினைக்கும் மனமே இறைவன் விரும்பி எழுந்தருளும் கோயில்.

Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Poosalar Nayanar

Poosalar, Who Built a Temple in His Mind

Poosalar of Thiruninravur was a poor brahmin who longed with all his heart to build a temple for the Lord. But he had no money. So he began to build the temple inside his own mind. From laying the foundation stone to raising the walls, the tower over the shrine, the gateway, the well and the halls, he set every stone in place with his mind over many years. At last he fixed an auspicious day for its consecration.

At the same time, in Kanchi, the Pallava king had built a great temple of stone and arranged to consecrate it on that very day. The night before, the Lord appeared in the king's dream and said, 'Tomorrow I am going to take my place in the temple Poosalar has built at Thiruninravur. Hold your consecration on another day.' Astonished, the king went to Thiruninravur to look for that temple, but found no temple in the town. When he found Poosalar and asked him, Poosalar said, 'I built it in my mind.' The king bowed at his feet.

In the last verse of Arutpathu, Manikkavasagar calls the unceasing remembrance of the Lord a 'rare penance', and says the way to Kailasa lies in the very middle of the sea of births. Poosalar's story proves it. Without wealth or land, a mind that remembers with love is the temple the Lord most gladly enters.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்க்கையில் எந்த ஆசை அன்பாக மாற வேண்டியிருக்கிறது?

To reflect on

Which of your desires needs to be transformed into love?