பாகவத புராணம், பதினொன்றாம் கந்தம்அவந்தியின் கஞ்சன்
பாகவத புராணத்திலிருந்து. அவந்தியில் வாழ்ந்த ஒரு செல்வ அந்தணன் ஒவ்வொரு காசையும் பதுக்கினான். குடும்பத்துக்கோ விருந்தினருக்கோ தெய்வத்துக்கோ எதுவும் கொடுக்கவில்லை; தானும் அனுபவிக்கவில்லை. உறவினர் அவனை வெறுத்தனர்.
உறவினர், கள்வர், ஊழ், அரசன் என ஒவ்வொருவராக அவன் செல்வத்தை எல்லாம் பறித்தனர். எல்லாம் இழந்த பின்தான், பேராசை, செருக்கு, அச்சம், பகை முதலிய பதினைந்து தீமைகளுக்கு மூலமாக, யாருக்கும் பயன்படாமல் இருந்ததே தன் செல்வம் என்று கண்டான். துறவியாகித் திரிந்தான்; மக்கள் இகழ்ந்து அடித்தபோதும், "என் இன்ப துன்பத்துக்குக் காரணம் பிறர் அல்லர்; என் மனமே" என்று பிக்ஷு கீதை பாடினான். யாருக்கும் உதவாத செல்வமே மிகக் கனமான சுமை.
The Bhagavata Purana, Book 11The Miser of Avanti
From the Bhagavata Purana. In Avanti lived a rich brahmin who hoarded every coin. He gave nothing to his family, to guests or to the gods, and he did not even enjoy his wealth himself. His relatives grew to hate him.
One by one, kinsmen, thieves, fate and the king took everything he had. Left with nothing, he finally saw what his wealth had been: a source of fifteen evils, from greed and pride to fear and enmity, and of no good to anyone. He took up the life of a wandering monk, and when people insulted and beat him, he sang the Bhikshu Gita: "No one else is the cause of my joy or sorrow; it is my own mind." Wealth that does no good to anyone is the heaviest of burdens.
