நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 651 · இணையில்லா வின்னிசையாழ் கெழுமி யின்பத்

பாடல் 651 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

இணையில்லா வின்னிசையாழ் கெழுமி யின்பத்தும்புருவும் நாரதனு மிறைஞ்சி யேத்ததுணியில்லாத் தொன்மறைநூல் தோத்தி ரத்தால்தொன்மலர்க்க ணயன்வணங்கி யோவா தேத்தமணிமாட மாளிகைகள் மல்கு செல்வமதிளரங்கத் தரவணையில் பள்ளி கொள்ளும்மணிவண்ண னம்மானைக் கண்டு கொண்டென்மலர்சென்னி யென்றுகொலோ வணங்கும் நாளே

Inaiyillaa vinnisaiyaazh kezhumi yinpath / Thumpuruvum naarathanu mirainjsi yaeththa / Thuniyillaath thonmarainool thoaththi raththaal / Thonmalarkka nayanvanangki yoavaa thaeththa / Manimaata maalikaikal malku selva / Mathilarangkath tharavanaiyil palli kollum / Manivanna nammaanaik kantu konten / Malarsenni yenrukoloa vanangkum naalae

பொருள்

இணையில்லாத இன்னிசை யாழோடு கூடி, இன்பம் தரும் தும்புருவும் நாரதனும் வணங்கிப் போற்ற, குற்றமற்ற தொன்மையான வேத நூல்களின் தோத்திரங்களால் பழைய தாமரை மலரில் இருக்கும் பிரமன் ஓயாமல் வணங்கிப் போற்ற, மணிமாடங்களும் மாளிகைகளும் நிறைந்த செல்வமுடைய மதில் சூழ்ந்த அரங்கத்தில் அரவணையில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் நீலமணி வண்ணனான தலைவனைக் கண்டு, என் தலை வணங்கும் நாள் என்றைக்கோ?

Meaning

Tumburu and Narada, with their matchless sweet-toned lutes, bow and praise him; Brahma on his ancient lotus worships him without pause with hymns from the flawless ancient Vedas. In walled Arangam, rich with jewelled towers and mansions, he lies on the serpent bed, the sapphire-coloured Lord. When will the day come when I see him and bow my head?

சொற்பொருள் Word by word

இணையில்லா இன்னிசை யாழ்: lute of matchless sweet music
தும்புரு: Tumburu, the celestial musician
நாரதன்: Narada
துணியில்லாத் தொன்மறை: the flawless ancient Vedas
தோத்திரம்: hymns of praise
ஓவாது: without pause
மணிமாட மாளிகைகள்: jewelled towers and mansions
மணிவண்ணன்: the sapphire-coloured one
சென்னி வணங்கும்: the head bows

விளக்கம்

தேவலோக இசைக்கலைஞர்களான தும்புருவும் நாரதரும் யாழிசைத்துப் போற்றுகிறார்கள்; பிரமன் வேதங்களால் போற்றுகிறான். இசையும் வேதமும் சேர்ந்து அரங்கனைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன. அந்தப் பெருங்கூட்டத்தின் நடுவில் தானும் ஒருவனாகத் தலைவணங்க ஆழ்வார் விரும்புகிறார்.

ஒரு அரசனுக்குத் தலைவணங்குவது எளிதல்ல. மற்றவர்கள் அவன் முன் தலைவணங்கும் நிலையில் இருப்பவன் அவன். அந்த அரசன் தன் தலை அரங்கன் முன் தாழும் நாளுக்காக ஏங்குகிறான்.

Explanation

Tumburu and Narada, musicians of the heavens, praise him with their lutes; Brahma praises him with the Vedas. Music and scripture together surround Arangan. The Alvar wants to be one among that great company and bow his head.

Bowing the head does not come easily to a king; he is the one before whom others bow. That king longs for the day his head will bow before Arangan.

குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படி

அரசைத் துறந்து அரங்கம் சென்ற அரசன்

குலசேகர ஆழ்வார் சேர நாட்டின் அரசர்; திருவஞ்சிக்களம் அவருடைய தலைநகர். 'கொல்லி காவலன், கூடல் நாயகன், கோழிக்கோன்' என்று அவர் பாசுரங்களிலேயே அவரது பட்டங்கள் வருகின்றன. சேர, பாண்டிய, சோழ நாடுகள் மூன்றிலும் அவர் வெற்றி பெற்றவர் என்பதை இவை காட்டுகின்றன. பெரும் படையும் செல்வமும் உடைய அரசர் அவர்.

ஆனால் அவர் மனம் அரண்மனையில் இல்லை. நாள்தோறும் ராமாயணம் கேட்பதும், வைணவ அடியார்களோடு இருப்பதும், திருவரங்கத்துக்குப் போக வேண்டும் என்று ஏங்குவதுமாகவே அவர் வாழ்ந்தார். ஒவ்வொரு நாளும் 'இன்று அரங்கம் போகிறேன்' என்று அறிவிப்பாராம். அவர் அரசை விட்டுப் போய்விடுவாரோ என்று அஞ்சிய அமைச்சர்கள், அவர் புறப்படும் நேரத்தில் வைணவ அடியார்களை அரண்மனைக்கு அழைத்து வருவார்கள். அடியார்களைக் கண்டதும் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மூழ்கி, அரசர் அன்றைய பயணத்தை மறந்துவிடுவார்.

இறுதியில் அவர் தம் மகனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு, அரசைத் துறந்து, அடியார்களோடு திருவரங்கம் சென்று அங்கேயே வாழ்ந்தார். தம் மகளை அரங்கநாதனுக்கே மணம் செய்து கொடுத்தார் என்பது மரபு; அவள் 'சேரகுலவல்லி நாச்சியார்' என்று திருவரங்கத்தில் இன்றும் போற்றப்படுகிறாள். பெருமாள் திருமொழியின் முதல் பத்தில் 'என்றுகொலோ' என்று ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் ஒலிக்கும் ஏக்கம், அரண்மனையில் இருந்த அந்த அரசனின் உள்ளக் குரல்.

From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the Alvars

The king who left his throne for Srirangam

Kulasekhara Alvar was a king of the Chera country, with his capital at Thiruvanchikkalam. His titles appear in his own pasurams: 'guardian of Kolli, lord of Koodal, king of Kozhi', showing that he held sway in the Chera, Pandya and Chola lands. He was a king with great armies and great wealth.

But his heart was not in the palace. He spent his days listening to the Ramayana, keeping the company of Vaishnava devotees, and longing to go to Srirangam. It is said that every day he would announce, 'Today I leave for Srirangam.' His ministers, afraid that he would abandon the kingdom, would bring Vaishnava devotees to the palace just as he was about to set out. On seeing the devotees he would become absorbed in serving them and forget that day's journey.

In the end he crowned his son, gave up the throne, and went to Srirangam with the devotees to live there. Tradition says he gave his own daughter in marriage to Ranganatha; she is still honoured in Srirangam as Cherakula Valli Nachiyar. The longing in the first decade of the Perumal Thirumozhi, 'when will that day come?', ringing through every pasuram, is the inner voice of that king in his palace.

சிந்தனைக்கு

யாரிடம் தலைவணங்குவது நமக்குப் பெருமையாகத் தோன்றும்?

To reflect on

Before whom would bowing our head feel like an honour?