குருபரம்பரா பிரபாவம் · திவ்யசூரி சரிதம்திருமழிசையில் பிறந்த பக்திசாரர்
சென்னைக்கு அருகிலுள்ள திருமழிசை என்னும் ஊரில் பார்க்கவ முனிவர் பெரிய வேள்வி ஒன்றைச் செய்துகொண்டிருந்தார். அவருக்கும் கனகாங்கி என்னும் தெய்வமகளுக்கும் ஒரு குழந்தை பிறந்தது. ஆனால் அது கை கால் இல்லாத ஒரு சதைப் பிண்டமாகப் பிறந்தது. வருந்திய பெற்றோர் அதை ஒரு பிரம்புப் புதரின் அடியில் விட்டுவிட்டுச் சென்றனர்.
கைவிடப்பட்ட அந்தப் பிண்டத்தை எம்பெருமான் கைவிடவில்லை. திருமகளோடு அவன் அங்கே எழுந்தருளித் தன் திருக்கண்ணால் நோக்கினான். அந்தக் கணமே அது அழகிய குழந்தையாக உருப்பெற்றது. இறைவனின் திருமேனியைக் கண்ட குழந்தை, அவன் மறைந்ததும் அந்தக் காட்சிக்காக அழத் தொடங்கியது. இவர் சுதர்சனச் சக்கரத்தின் அம்சம் என்பது மரபு.
பிரம்பு அறுக்க வந்த திருவாளன் என்ற விறகுவெட்டியும் அவன் மனைவியும் குழந்தையைக் கண்டு எடுத்துச் சென்று வளர்த்தனர். குழந்தை பால் குடிக்கவில்லை; அழவில்லை; ஆனாலும் வளர்ந்தது. இறைவனின் அருளே அதற்கு உணவாக இருந்தது என்று பெரியோர் சொல்வர். பின்னர் ஒரு முதிய வேளாளத் தம்பதி கொண்டுவந்த பாலை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டது; அதன் மிச்சத்தை உண்ட அவர்களுக்குப் பிறந்த மகனே பின்னாளில் அவருடைய சீடர் கணிகண்ணன்.
இப்படி வேதம் ஓதும் குலத்தில் பிறந்தும் கைவிடப்பட்டு, எளியவர் கையில் வளர்ந்த இவரே திருமழிசை ஆழ்வார். ஐம்பூதங்களும் அவற்றின் குணங்களும் இறைவனின் உடல் என்று திருச்சந்த விருத்தம் தொடங்குவது, உலகம் முழுவதையும் அவனுடைய கையாகவே கண்ட இந்த அனுபவத்திலிருந்துதான்.
From the Guruparampara Prabhavam and the Divya Suri CharithamThe child born at Thirumazhisai
At Thirumazhisai, near present-day Chennai, the sage Bhargava was performing a long sacrifice. A child was born to him and to Kanakangi, a celestial woman. But it was born as a lump of flesh with no hands or feet. Grieving, the parents left it beneath a clump of cane and went away.
The Lord did not abandon what had been abandoned. He came there with Sri Devi and looked at it with his gracious eyes. At that moment it took the form of a beautiful child. The child saw the Lord's form, and when he vanished it began to cry for that sight. Tradition holds that this child was an amsa of the Sudarshana discus.
A woodcutter named Thiruvalan, who had come to cut cane, found the child with his wife and took it home to raise. The child would not drink milk and did not cry, yet it grew. The elders say that the Lord's grace itself was its food. Later it accepted milk from an old couple of the Vellala community, and the son born to them after they ate what it left became Kanikannan, the Azhvar's devoted disciple.
Thus the one born in a family of Vedic scholars, abandoned and raised by humble hands, became Thirumazhisai Azhvar. Thiruchanda Viruttam opens by saying that the five elements and their qualities are the Lord's own body. That vision grew from a life in which the whole world had been the Lord's hand holding him.
