மாசி மகத்தில் கடலாடல்
இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.
புதுச்சேரிக்கு அருகிலுள்ள கடற்கரைக் கிராமத்தில் அழகன் என்பவனும் அவன் மனைவி மீனாட்சியும் வாழ்ந்தனர். அழகன் நாகப்பட்டினத்துக்கு வேலை நிமித்தம் சென்றிருந்தான். மூன்று மாதங்கள் பிரிந்த பிறகு மாசி மகத் திருநாளுக்கு வந்து சேர்வதாகச் சொல்லியிருந்தான். மாசி மகத்தில் ஊர்த் தெய்வங்களை கடற்கரைக்கு எடுத்து வந்து தீர்த்தவாரி செய்வது அந்தக் கிராமத்தின் மரபு.
மீனாட்சிக்கு அவன்மீது சிறு வருத்தம் இருந்தது. தான் எழுதிய கடிதங்களுக்கு அவன் மிகத் தாமதமாகவே பதில் எழுதினான் என்பதே அது. 'அவர் வந்தவுடன் முதலில் இதைக் கேட்க வேண்டும்; சிறிது நேரம் பேசாமல் இருந்து காட்ட வேண்டும்' என்று அவள் தன் தோழி வள்ளியிடம் சொன்னாள். வள்ளி சிரித்தாள்: 'நீ சொல்லிக்கொள்; அவர் வரும்போது பார்ப்போம்.'
மாசி மகத்தன்று அதிகாலையில் கடற்கரையில் மக்கள் திரண்டனர். சுவாமி ஊர்வலமாக வந்து கடலில் தீர்த்தவாரி நடந்தது. மீனாட்சி கடற்கரை மணலில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது தொலைவில் அழகன் வருவது தெரிந்தது.
அவனைக் கண்டவுடன் அவளது எல்லா வருத்தமும் மறைந்துபோயின. அவள் முகத்தில் புன்னகை விரிந்தது. 'கடிதம்' என்ற சொல்லே அவள் நினைவிலிருந்து போய்விட்டது. வள்ளி அருகில் நின்று சிரித்தாள்: 'பனை அளவு ஆசை வந்துவிட்டால் தினை அளவு ஊடலும் தங்காது' என்று மெல்ல முணுமுணுத்தாள்.
அழகன் அருகில் வந்து, 'கடிதம் தாமதமானதற்கு மன்னித்துவிடு' என்றான். மீனாட்சி 'நீங்கள் வந்துவிட்டீர்கள்; அதுவே போதும்' என்றாள். இருவரும் இணைந்து கடலில் புனித நீராடி, கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட்டனர்.
கூடல் ஆவல் பெரிதாகும்போது, சிறிய குறைகள் தாமாகவே கரைந்துவிடும் என்பதை இக்கதை எளிமையாகக் காட்டுகிறது.
தமிழ்நாட்டுக் கடற்கரை ஊர்களில் மாசி மகம் மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. கும்பகோணம் மகாமகக் குளம், புதுச்சேரி வைத்திக்குப்பம் கடற்கரை போன்ற இடங்களில் தெய்வங்கள் தீர்த்தவாரிக்கு எழுந்தருளுவர் என்பது மரபு. கடலில் நீராடுவது பாவம் தீர்க்கும் என்ற நம்பிக்கையும் உண்டு. அந்த நாளில் பிரிந்த குடும்பங்கள் மீண்டும் ஒன்று கூடுவது வழக்கம்.
அழகனும் மீனாட்சியும் அந்தக் கடற்கரையில் மீண்டும் இணைந்தபோது, அவர்களுக்கு அது புனித நீராடலோடு கூடிய புதிய தொடக்கமாகவும் அமைந்தது. தோழி வள்ளி அவர்களைப் பார்த்துத் தனக்குள் மகிழ்ந்தாள்.