Kural 1287 · உய்த்தல் அறிந்து புனல்பாய் பவரேபோல்

சித்திரைப் பௌர்ணமியில் ஆற்றங்கரை

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

தாமிரபரணிக் கரையில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் ஈஸ்வரி என்ற இளம்பெண்ணும் அவளது கணவன் குமாரும் வாழ்ந்தனர். சித்திரைப் பௌர்ணமியன்று ஆற்றங்கரையில் குடும்பங்கள் கூடி நிலவொளியில் அன்னம் உண்டு மகிழ்வது அவ்வூர் வழக்கம். அந்த நாளுக்கு முன்பு குமார் ஒரு வாரம் வெளியூர் சென்றிருந்தான். அவன் திரும்பி வரும்போது தனக்குப் பிடித்த புடவை வாங்கி வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான்; ஆனால் வெறும் கையோடு வந்தான் என்பது ஈஸ்வரிக்கு வருத்தமாக இருந்தது.

அவள் தன் தோழி தங்கத்திடம், 'இன்று ஆற்றங்கரையில் அவரிடம் பேசவே மாட்டேன்' என்று சொன்னாள். தங்கம் சிரித்தாள்: 'நீ சொல்வது எனக்குப் புதியதல்ல. ஆற்றில் வெள்ளம் வருவது தெரிந்தும் அதில் இறங்குகிறவர் போலத் தான் நீயும். ஊடலும் நிலைக்காது என்பதும் உனக்குத் தெரியும்.' ஈஸ்வரி 'இல்லை, இம்முறை நிச்சயம்' என்றாள்.

நிலவொளியில் ஆற்றங்கரையில் குடும்பங்கள் அமர்ந்தன. குமார் அருகில் வந்து அவள் அருகே அமர்ந்தான். ஈஸ்வரி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். குமார் தன் துணிமூட்டையைப் பிரித்து ஒரு சிறிய பொட்டலத்தை எடுத்தான்; அதில் அவள் விரும்பிய மல்லிகைப் பூ இருந்தது. 'புடவை வாங்கப் பணம் போதவில்லை; ஆனால் பூ வாங்கினேன்' என்று மெல்லச் சொன்னான்.

ஈஸ்வரியின் உறுதி நிலவொளியில் உருகியது. அவள் அவனை நோக்கித் திரும்பிப் புன்னகைத்தாள். 'புடவை அடுத்த முறை' என்றாள். தங்கம் தொலைவில் இருந்து கைகளைத் தட்டிச் சிரித்தாள்.

ஊடல் தோற்கும் என்று அறிந்தும் ஊடிப் பார்க்கும் மனித இயல்பையும், அதில் உள்ள இனிமையையும் இக்கதை எளிமையாகக் காட்டுகிறது.

சித்திரைப் பௌர்ணமி நாளில் தாமிரபரணி, வைகை, காவிரி போன்ற ஆறுகளின் கரைகளில் மக்கள் கூடுவது தமிழ்நாட்டின் பழைய வழக்கங்களுள் ஒன்று. மதுரையில் அன்றுதான் கள்ளழகர் வைகையில் இறங்குகிறார் என்பதும் மரபு. நிலவொளியில் குடும்பங்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து உண்பது அன்பையும் ஒற்றுமையையும் வளர்க்கிறது.

அந்த நாளில் சிறு பிணக்குகள் தாமாகவே கரைந்துவிடும் என்று பெரியவர்கள் சொல்வர். நிலவின் குளிர்ச்சியும் ஆற்றின் ஓசையும் உள்ளத்தை மென்மையாக்குகின்றன. ஈஸ்வரியின் ஊடலும் அத்தகைய ஓர் இரவில் எளிதில் கரைந்ததில் வியப்பில்லை.

குமார் அவளுக்குப் பூவைக் கொடுத்தது ஒரு சிறிய செயல்; ஆனால் அதில் இருந்த அன்பு பெரிய புடவைக்கும் மேலானது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

The Riverbank on Chithra Pournami

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a village on the bank of the Thamirabarani lived a young woman named Eswari and her husband Kumar. It was the custom of that village that on Chithra Pournami families gathered on the riverbank and ate rice together in the moonlight. Before that day Kumar had been away for a week in another town. He had said that on returning he would bring a sari she liked; but he came empty-handed, and Eswari was hurt.

She told her friend Thangam, 'Today on the riverbank I shall not speak to him at all.' Thangam laughed: 'What you say is nothing new to me. You are like one who steps into a river knowing a flood is coming. And you know that the sulking will not last.' Eswari said, 'No, this time I shall surely hold.'

In the moonlight families sat on the riverbank. Kumar came near and sat beside her. Eswari turned her face away. Kumar opened his bundle and took out a small packet; in it were the jasmine flowers she loved. 'I had not enough money for the sari; but I bought flowers,' he said softly.

Eswari's resolve melted in the moonlight. She turned to him and smiled. 'The sari next time,' she said. Thangam clapped her hands from a distance and laughed.

The story simply shows the human trait of trying to sulk even when one knows it will fail, and the sweetness in it.