Kural 1289 · மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலர்அதன் – Tamilone

Kural 1289 · Desire for Reunion · புணர்ச்சி விதும்பல்

மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலர்அதன்செவ்வி தலைப்படு வார்.

Malarinum Mellidhu Kaamam Silaradhan / Sevvi Thalaippatu Vaar

HeEven tenderer than a flower is love: and few there be who know its delicacy and deal with it gently.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

காமம் மலரைவிடவும் மென்மையானது; அதன் மலரும் தருணத்தை அறிந்து நடப்பவர் சிலரே.

Meaning

Love is more tender than a flower; only a few understand its moment of bloom and act accordingly.

சொற்பொருள் Word by word

மலரினும்: even more than a flower
மெல்லிது காமம்: love is tender
சிலர்: only a few
அதன் செவ்வி: its proper time, its moment of bloom
தலைப்படுவார்: those who attain, those who understand

விளக்கம்

அதிகாரத்தின் இறுதி இரண்டு குறள்களில் தலைவனின் குரல் வருகிறது. இந்தக் குறளில் அவன் காமத்தின் இயல்பை ஒரு தத்துவமாகச் சொல்கிறான்: காமம் மலரினும் மெல்லியது. மலர் சிறிய தொடுதலிலும் வாடிவிடக்கூடியது. மலரின் நுட்பத்தைவிடக் காமத்தின் நுட்பம் அதிகம். எனவே அதைக் கையாள்வதில் மிகுந்த கவனமும் மென்மையும் வேண்டும் என்பது அவனது கருத்து.

'செவ்வி' என்றால் பக்குவம், தருணம், மலரும் நேரம் என்ற பொருள். ஒவ்வொரு மலரும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மலர்கிறது; அதற்கு முன்னரோ பின்னரோ அதைத் தொட்டால் அது கெட்டுவிடும். அவ்வாறே அன்பின் உணர்வுக்கும் ஒரு தருணம் உண்டு. அந்தத் தருணத்தை அறிந்து நடப்பவர்கள் சிலரே என்று அவன் சொல்கிறான். 'சிலர்' என்ற சொல்லில் அவனது பணிவு தெரிகிறது; தானும் அந்தச் சிலருள் ஒருவராக இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பமும் இருக்கலாம்.

உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளுக்குப் பொருள் கூறுவதில் இருவகையாகச் செல்கின்றனர். ஒன்று, அன்பின் மென்மையைச் சுட்டும் பொது உண்மை. மற்றொன்று, தலைவனின் தன் தவற்றை உணர்ந்து கூறும் ஒப்புதல்: 'அன்பின் மலரும் தருணத்தை உணராமல் நான் நடந்துவிட்டேன்.' இரண்டும் நயமானவை.

நம் வாழ்வில் ஒரு உறவு மலரும்போது அதன் வேகத்தையும் பக்குவத்தையும் மதிப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இக்குறள் நினைவூட்டுகிறது. அவசரப்படுத்துவதும், தாமதப்படுத்துவதும் இரண்டும் மலரைக் கெடுக்கும். மென்மையாகவும் கவனத்தோடும் நடப்பதே அன்பைக் காக்கும்.

வள்ளுவர் இங்கே அன்பின் மென்மையை ஒரு மலரின் வாயிலாகவே மென்மையாகச் சொல்கிறார்.

இக்குறளில் தலைவனின் கருத்து பணிவான ஒரு வியப்பாகவும் ஒலிக்கிறது. தன் தவற்றையும் கவனிக்கும் பணிவு அவனிடம் உள்ளது. இது பிற குறள்களில் வரும் தலைவனின் குரலை விட மென்மையானது. அதனால் இந்தக் குறள் அதிகாரத்தை அமைதியான ஒரு திருப்பமாக நிறைவு செய்கிறது.

மலரைக் கையாள்வது போல அன்பையும் கையாள வேண்டும் என்ற உவமையை நாம் இன்று உறவுகளில் பின்பற்றலாம்: பிறரின் உள்ளத்தைத் தொடும்போது மென்மையாக இருக்கலாம்; சொற்களைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்; தருணத்தைப் பார்க்கலாம்.

Explanation

In the last two verses of the chapter the hero's voice comes. In this verse he states the nature of love as a truth: love is more tender than a flower. A flower can fade at the slightest touch. The delicacy of love exceeds the delicacy of a flower. So, he holds, great care and gentleness are needed in handling it.

'Sevvi' means ripeness, a moment, the time of blooming. Each flower blooms at a particular time; touched before or after, it is spoiled. So too the feeling of love has its moment. Only a few, he says, understand that moment and act accordingly. In the word 'few' his humility appears; there may also be a wish to be one of those few.

Commentators go in two ways in giving the sense. One is a general truth pointing to the tenderness of love. The other is the hero's own admission, realising his fault: 'I acted without recognising the moment of love's blooming.' Both are fine.

This verse reminds us how important it is, when a relationship is blooming, to honour its speed and its ripeness. Hurrying and delaying both spoil the flower. To act gently and attentively is what protects love.

Valluvar here says the gentleness of love gently, through the image of a flower. He teaches by the very softness of his comparison, and the reader finds the verse itself behaving like what it describes: delicate, brief, and easily bruised by too much handling.

கதை

திருவரங்கத்து மாலைக்கட்டிகள்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

ஸ்ரீரங்கத்தில் ரங்கநாதர் கோயிலுக்கு மாலை தொடுக்கும் மல்லி என்ற பெண்ணும் அவளது கணவன் பூவன் என்பவனும் வாழ்ந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொரு விடியலிலும் மல்லிகை, துளசி, செண்பகம் போன்ற மலர்களைக் கொண்டு மாலை கட்டுவார்கள். மலர்கள் எவ்வளவு மென்மையானவை என்பதை அவர்கள் அன்றாடம் அறிவார்கள்.

பூவன் மலரைப் பறிக்க ஒவ்வொரு முறையும் பொழுதைப் பார்ப்பான். 'மொட்டு இன்னும் முழுக் கனியாத போது பறிக்கக் கூடாது; மலர்ந்து வாடத் தொடங்கும்போதும் பறிக்கக் கூடாது. அதன் செவ்வி அறிந்து பறிக்க வேண்டும்' என்று அவன் மல்லிக்குக் கற்றுக்கொடுத்தான். இந்த அறிவே அவர்களது தொழிலின் உயிர்.

அவர்களது இல்வாழ்க்கையிலும் இதே பண்பு நிலவியது. பூவன் மல்லியின் மனநிலையை அறிந்து, அவள் ஊடிய நேரத்தில் வலியுறுத்திப் பேசமாட்டான்; அவள் சோர்ந்த நேரத்தில் சிறிய உதவிகளால் அவளை மகிழ்விப்பான். மல்லியும் பூவனின் பொறுமையை உணர்ந்து அவனை மதித்தாள்.

ஒருநாள் இளம் தம்பதியர் ஒருவர் அவர்களிடம் மாலை வாங்க வந்தனர். அவர்கள் சிறு பிணக்கில் இருந்தனர். பூவன் அவர்களிடம் புன்னகையுடன், 'மலர் போலவே அன்பும் மென்மையானது; பொறுமையாகக் கையாளுங்கள்' என்றான். அந்த எளிய சொல் அவர்களது மனத்தை மாற்றியது. இருவரும் சிரித்துக்கொண்டு மாலையை ரங்கநாதருக்குச் சூட்டச் சென்றனர்.

மலரைக் கையாளும் பண்பே அன்பைக் கையாளும் பண்பாகவும் அமைந்தது என்பதை இக்கதை எளிமையாக உணர்த்துகிறது.

ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் மாலை தொடுக்கும் பணி தலைமுறைகளாக ஒரு தனிக் குடும்ப மரபாக நிலவி வருகிறது. ஆண்டாள் அணிந்த மாலை அரங்கனுக்குச் சூட்டப்படும் மரபு, மலர்மாலையின் புனிதத்தை வலியுறுத்துகிறது. பெரியாழ்வார் மாலை தொடுத்த வரலாறும் அங்கு பெருமையோடு சொல்லப்படுகிறது.

மாலைக்கட்டிகள் மலரின் மென்மையைக் கையால் உணர்ந்து அறிந்தவர்கள். அவர்கள் ஒரு மொட்டை அழுத்தாமல் தொடுவார்கள்; நூலை இறுக்காமல் கட்டுவார்கள். இந்த நுட்பம் அவர்களது இல்லறத்தின் நுட்பமாகவும் ஆயிற்று.

இளம் தம்பதியர்க்குப் பூவன் சொன்ன சொல் சிறியது; ஆனால் அது அவர்களது தினசரி அனுபவத்திலிருந்து வந்ததால் மனத்தைத் தொட்டது. அனுபவத்தின் எளிய சொல் பெரிய அறிவுரையை விட வலிமையாக இருக்கும்.

இவ்வாறு மலரின் மென்மையும் அன்பின் மென்மையும் அவர்கள் வாழ்வில் ஒன்றாயின.

A story

The Garland-Makers of Srirangam

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In Srirangam lived a woman named Malli, who strung garlands for the temple of Ranganatha, and her husband Poovan. At every dawn they would string garlands of jasmine, tulasi, champaka and other flowers. They knew day after day how tender flowers are.

Poovan would watch the hour each time he plucked a flower. 'You must not pluck a bud before it is fully ripe; nor must you pluck when it has bloomed and begun to fade. You must pluck it knowing its proper time,' he taught Malli. This knowledge was the life of their trade.

In their household life the same quality prevailed. Poovan understood Malli's moods; when she sulked he did not press her with talk, and when she was weary he would cheer her with small helps. Malli, feeling Poovan's patience, honoured him.

One day a young couple came to them to buy a garland. They were in a small quarrel. Poovan said to them with a smile, 'Love is as tender as a flower; handle it with patience.' That simple word changed their minds. Laughing, they went to offer the garland to Ranganatha.

The story simply shows that the quality of handling a flower became also the quality of handling love.

The weaving of garlands at the Srirangam temple has remained for generations a particular family tradition. The custom that the garland worn by Andal is offered to Ranganatha underlines the sanctity of the flower garland.

சிந்தனைக்கு

எந்த உறவில் நீங்கள் உரையாடலை வலிந்து நடத்தாமல் உரிய தருணத்துக்காகக் காத்திருக்கக் கற்றுக்கொண்டீர்கள்?

To reflect on

In which relationship have you learned to wait for the right moment instead of forcing a conversation?