Kural 1286 · காணுங்கால் காணேன் தவறாய காணாக்கால்

பிரிவின் குற்றப்பட்டியலும் வாசலில் பொங்கலும்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

தஞ்சாவூர் அருகே ஒரு கிராமத்தில் கமலா என்ற பெண்ணும் அவள் கணவன் சுந்தரேசனும் வாழ்ந்தனர். சுந்தரேசன் கும்பகோணத்தில் ஒரு கடையில் வேலை செய்தான். அவன் வாரம் ஒருமுறை மட்டுமே வீடு வருவான். மற்ற நாட்களில் கமலா தனியாக இருந்தாள்.

கணவன் இல்லாத நாட்களில் கமலாவின் மனம் வேறு விதமாக யோசிக்கத் தொடங்கியது. அவன் கடந்த வாரம் தன் தாயிடம் சற்றே கடுமையாகப் பேசிவிட்டான், அவளுக்கு வாங்கிவந்த பூ வாடியிருந்தது, அவன் சொன்ன நேரத்தில் வரவில்லை என்றெல்லாம் அவள் மனத்தில் குறைகள் குவிந்தன. தன் தோழி அமுதாவிடம், 'இந்த முறை அவர் வந்தவுடன் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட வேண்டும்' என்று ஒரு நீண்ட பட்டியலையும் சொன்னாள்.

அமுதா சிரித்தபடி, 'அவர் வந்தால் அதில் ஒன்றையாவது சொல்கிறாயா பார்ப்போம்' என்றாள். கமலா 'நிச்சயம் சொல்வேன்' என்றாள்.

பொங்கல் திருநாளுக்கு முந்தைய நாள் மாலை சுந்தரேசன் வீடு வந்தான். கையில் புதுப் பானையும் கரும்பும் வைத்திருந்தான். வாசலில் நின்று புன்னகைத்தவுடன், கமலா பட்டியலை முழுவதும் மறந்துபோனாள். அவள் அவனிடம் பாத்திரத்தை வாங்கிக்கொண்டு, 'வழியில் கஷ்டமாக இருந்ததா?' என்று அன்போடு கேட்டாள்.

அன்றிரவு அமுதா வந்து, 'பட்டியல் என்ன ஆயிற்று?' என்றாள். கமலா வெட்கத்தோடு, 'அவர் முகத்தைக் கண்டதும் ஒன்றும் நினைவில்லை' என்றாள். இருவரும் சிரித்தனர். மறுநாள் காலை பொங்கல் பொங்கியபோது கமலா 'பொங்கலோ பொங்கல்' என்று மகிழ்ச்சியோடு குரல் கொடுத்தாள்.

அருகில் இருக்கும்போது அன்பு குறைகளை மறைத்துவிடுகிறது என்பதையும், தொலைவில் மனம் அவற்றைப் பெருக்கிக் காட்டுவதையும் இக்கதை நகைச்சுவையோடு காட்டுகிறது.

கிராமங்களில் பொங்கல் திருநாள் குடும்பங்களை ஒன்று சேர்க்கும் நாள். பிரிந்து வேலை செய்யும் ஆண்கள் அந்த நாளுக்கு முன் வீடு திரும்புவது வழக்கம். புதுப்பானை, மஞ்சள் கொத்து, கரும்பு ஆகியவற்றை வாங்கிவருவது அவர்களது அன்பின் அடையாளம். அந்தப் பொருள்களோடு வாசலில் நிற்கும் கணவனைக் காணும் மனைவியின் முகத்தில் தோன்றும் மகிழ்ச்சி பல கிராமக் கதைகளில் பாடப்படுகிறது.

கமலாவின் பட்டியல் அவளது மனத்தின் ஏக்கத்தின் வடிவம் மட்டுமே; அது உண்மையான புகார் அல்ல. அதை அமுதாவும் புரிந்துகொண்டாள். இத்தகைய தோழமை உறவுகளுக்குப் பெரும் துணை.

A List of Grievances and Pongal at the Door

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a village near Thanjavur lived a woman named Kamala and her husband Sundaresan. Sundaresan worked in a shop at Kumbakonam. He came home only once a week. On the other days Kamala was alone.

In the days when her husband was away, Kamala's mind began to think differently. Grievances piled in her mind: that last week he had spoken a little harshly to his mother, that the flowers he brought her were wilted, that he had not come at the time he said. To her friend Amudha she even recited a long list: 'This time, when he comes, I must tell him everything.'

Amudha laughed and said, 'Let us see whether you say even one of them when he comes.' Kamala said, 'I shall surely tell him.'

On the evening before the festival of Pongal, Sundaresan came home. He carried a new pot and sugarcane in his hand. As he stood smiling at the door, Kamala forgot the whole list. She took the vessel from him and asked lovingly, 'Was the road hard?'

That night Amudha came and said, 'What happened to the list?' Kamala said shyly, 'At the sight of his face I remembered nothing.' They both laughed. The next morning, when the Pongal pot boiled over, Kamala called out 'Pongalo Pongal' with joy.

The story shows with humour that when he is near, love hides faults, and when he is far, the mind magnifies them.