Kural 1285 · எழுதுங்கால் கோல்காணாக் கண்ணேபோல் கொண்கன்

Kural 1285 · Desire for Reunion · புணர்ச்சி விதும்பல்

எழுதுங்கால் கோல்காணாக் கண்ணேபோல் கொண்கன்பழிகாணேன் கண்ட இடத்து.

Ezhudhungaal Kolkaanaak Kannepol Konkan / Pazhikaanen Kanta Itaththu

SheEven as the eye seeth not the blackness of the pencil when it is being painted, even so I see no blemish in my beloved when he is near.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மை எழுதும்போது அதைத் தீட்டும் கோலைக் காணாத கண்ணைப் போல, என் காதலரைக் காணும் இடத்தில் அவரது குற்றத்தை நான் காண மாட்டேன்.

Meaning

As the eye, while being painted with kohl, does not see the stick that paints it, so, in the place where I see my beloved, I do not see his fault.

சொற்பொருள் Word by word

எழுதுங்கால்: while painting, while applying
கோல் காணா: does not see the brush
கண்ணே போல்: like the eye
கொண்கன் பழி காணேன்: I do not see the beloved's fault
கண்ட இடத்து: where I see him, when I see him

விளக்கம்

இந்தக் குறளின் உவமை மிகவும் நுட்பமானது. கண்ணில் மை தீட்டும்போது தீட்டும் கோல் கண்ணுக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது; ஆனால் அந்தக் கோலைக் கண் காண்பதில்லை. அவ்வாறே காதலர் கண்முன் நிற்கும்போது அவரது குற்றம் தலைவியின் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. குற்றம் இல்லாததால் அல்ல; அன்பு கண்ணை மறைப்பதால். இந்த உவமையில் இரண்டு நுட்பங்கள் உள்ளன. முதலாவது, மிக அருகில் இருப்பதால் தெரியாமல் போவது. இரண்டாவது, கோல் தீங்கு செய்வதில்லை, அழகு செய்யவே வருவது போல, அவனது குறைகளும் அவளுக்குத் தீங்காகத் தோன்றுவதில்லை.

'பழி' என்றால் குற்றம், பழிப்பு. 'கண்ட இடத்து' என்பது கண்டபோது, கண்ட இடத்தில். இதன் அடுத்த குறளில் காணாதபோது என்ன நடக்கிறது என்பது வரும். இரண்டு குறள்களையும் இணைத்துப் படிக்கும்போது அன்பின் பார்வையின் இரு முகங்கள் தெளிவாகின்றன.

உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளை இரு வகையாகக் காண்பர். ஒரு பார்வையில், இது அன்பின் குருட்டுத்தனத்தை சுட்டும் மெல்லிய நகைச்சுவை. மற்றொரு பார்வையில், இது அன்பின் பெருந்தன்மை: குறைகளை மன்னிக்கும் மனம் என்பது. இரண்டையும் இணைத்துக் கொள்ளலாம்.

நம் வாழ்விலும் பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் நண்பர்களும் ஒருவரின் குறைகளை அன்பினால் காணாமல் போவதுண்டு. அது அன்பின் அழகாகவும் இருக்கலாம், சில நேரம் எச்சரிக்கையின் தேவையாகவும் இருக்கலாம். வள்ளுவர் தீர்ப்புச் சொல்லவில்லை; நிகழ்வை மட்டும் அழகாகப் படம்பிடிக்கிறார்.

கோலைக் காணாத கண் என்ற உவமை கண்ணின் இயல்பை நன்கு அறிந்தவரின் கூர்ந்த பார்வை. மருத்துவர் ஒருவருக்கு மருந்து தரும்போது நோயாளி மருந்தின் கசப்பைவிட நலத்தையே நினைப்பது போல, அன்புடையவர் குறையைவிட அன்பையே காண்கிறார். இது ஒருவகை நம்பிக்கையின் வடிவமாகவும் கொள்ளப்படுகிறது.

இருப்பினும் குறளின் இனிமை அதன் மென்மையான சிரிப்பில் உள்ளது; காதலர் தம்மைப் பற்றியே நகைக்கும் பண்பு இங்கே வெளிப்படுகிறது.

Explanation

The simile in this verse is very subtle. When kohl is being applied to the eye, the stick that paints is very near the eye; yet the eye does not see the stick. In the same way, when the beloved stands before her, his fault is not seen by the heroine's eye. Not because there is no fault, but because love veils the eye. There are two subtleties in this simile. The first is that what is too near is not seen. The second is that the stick comes not to harm but to beautify, and so his faults too do not appear to her as harmful.

'Pazhi' means fault or blame. 'Kanda idaththu' means when seen, at the place of seeing. In the next verse comes what happens when he is not seen. Reading the two verses together makes clear the two faces of the gaze of love.

Commentators see this verse in two ways. In one view it is a gentle humour pointing to the blindness of love. In the other it is the largeness of love: a mind that forgives faults. We may combine the two.

In our own lives parents, children and friends sometimes fail to see another's faults through love. That may be the beauty of love, and sometimes a need for caution. Valluvar does not pass judgement; he beautifully pictures the event.

கதை

வாசுகியும் வள்ளுவரும்

இது திருவள்ளுவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றி மரபில் சொல்லப்படும் கதை. இதில் வரும் செய்திகள் வாய்மொழி மரபின்படி சொல்லப்படுபவை; நூல்களுக்கு நூல் சிறு வேறுபாடுகள் உண்டு.

மரபு சொல்வதுபடி, வள்ளுவர் மயிலாப்பூரில் நெசவுத் தொழில் செய்து எளிய வாழ்க்கை நடத்தினார். அவர் மனைவி வாசுகி கற்புடையவளாகவும் அன்புடையவளாகவும் விளங்கினாள். வள்ளுவர் உணவு அருந்தும்போது தன் இலை அருகே ஒரு குவளை நீரையும் ஒரு ஊசியையும் வைத்திருக்கும்படி மனைவியிடம் சொல்லியிருந்தார் என்று கதை சொல்கிறது.

வாசுகி அவ்வாறே ஒவ்வொரு நாளும் செய்தாள். சோற்றுப் பருக்கை சிந்தினால் அதை ஊசியால் எடுத்து நீரில் கழுவி உண்பது அவரது வழக்கம் என்று மரபு கூறுகிறது. ஆனால் ஒரு நாளும் சோற்றுப் பருக்கை சிந்தவில்லை; ஊசி பயன்படவில்லை. இருந்தும் வாசுகி 'எதற்காக இது?' என்று அவரிடம் கேட்கவில்லை.

ஒருநாள் வள்ளுவரே அவளிடம், 'இத்தனை ஆண்டுகளாக ஊசியும் நீரும் வைக்கிறாயே; இதன் காரணம் தெரியுமா? ஏன் ஒருமுறையும் கேட்கவில்லை?' என்று அன்போடு கேட்டார். வாசுகி அமைதியாக, 'நீங்கள் செய்யச் சொன்னால் அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கும் என்று நம்பினேன்' என்றாள். அந்த மறுமொழி அவரை நெகிழச் செய்தது.

அவள் கணவனின் இந்த வழக்கத்தின் வியப்பையோ குறையையோ காணவில்லை. கண்ணில் மை தீட்டும் கோலைக் கண் காணாதது போல, அவளது அன்பு அவரது வழக்கத்தில் குறையைக் காணாமல் நம்பிக்கையையே கண்டது. இது வள்ளுவர் எழுதிய குறளுக்கே ஒரு நிஜ எடுத்துக்காட்டு என்று சிலர் நயமாகச் சொல்வர்.

வாசுகியின் அன்பும் நம்பிக்கையும் இல்லறத்தின் இனிய அடிப்படையாகத் தமிழ் மரபில் போற்றப்படுகின்றன.

வள்ளுவர் தம் இல்லறத்தில் வாசுகியின் அன்பாலும் நம்பிக்கையாலும் அமைதி கண்டார் என்று மரபு போற்றுகிறது. வாசுகி தண்ணீர் இறைத்துக்கொண்டிருந்தபோது கணவன் அழைத்ததும் கயிறு அறாது அந்தரத்தில் நின்றது என்ற வாய்மொழிக் கதையும் அவளது கற்பையும் அன்பையும் போற்றிச் சொல்லப்படுகிறது. அந்தக் கதையும் அவளது நம்பிக்கையின் வலிமைக்குச் சான்றாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

மயிலாப்பூரில் வள்ளுவருக்கும் வாசுகிக்கும் கோயில் உள்ளது. இன்றும் மக்கள் அங்கு சென்று அவர்களது இல்லற அன்பைப் போற்றுகின்றனர்.

அன்புடன் நம்பிக்கை சேர்ந்தால் இல்லறம் அமைதியாக நடக்கும் என்பதே இக்கதையின் செய்தி. அதுவே இல்லறத்தின் வேர்.

A story

Vasuki and Valluvar

This is a story told in tradition about the life of Thiruvalluvar. The details come from oral tradition and differ slightly from book to book.

As tradition tells it, Valluvar lived a simple life at Mylapore, working as a weaver. His wife Vasuki was devoted and loving. The story says that, when he ate, Valluvar had asked his wife to keep a cup of water and a needle beside his leaf.

Vasuki did so every day. Tradition says it was his practice to pick up with the needle any grain of rice that fell, wash it in the water, and eat it. But not a single grain ever fell, and the needle was never used. Even so Vasuki did not ask him, 'What is this for?'

One day Valluvar himself lovingly asked her, 'All these years you have kept the needle and water. Do you know the reason? Why did you never ask?' Vasuki said calmly, 'I trusted that if you asked me to do it, there must be a reason.' That answer moved him.

She saw neither oddity nor fault in her husband's practice. As the eye does not see the stick that paints kohl, her love saw in his habit not a fault but trust. Some say with charm that this is a living example of the very verse Valluvar wrote.

Vasuki's love and trust are honoured in the Tamil tradition as the sweet foundation of household life.

சிந்தனைக்கு

எங்கே அன்பு ஒரு குறையைக் காணாமல் செய்தது, அது உங்களுக்கு அருளாக இருந்ததா அல்லது ஆபத்தாக இருந்ததா?

To reflect on

Where has love made you overlook a fault, and has it been a grace or a danger?