நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 545 · மன்னு பெரும்புகழ் மாதவன் மாமணி

பாடல் 545 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

நாச்சியார் திருமொழி · பாடல் 42 / 143

மன்னு பெரும்புகழ் மாதவன் மாமணிவண்ணன் மணிமுடி மைந்தன்தன்னை, உகந்தது காரண மாகஎன்சங்கிழக் கும்வழக் குண்டே,புன்னை குருக்கத்தி ஞாழல் செருந்திப்பொதும்பினில் வாழும் குயிலே,பன்னியெப் போது மிருந்து விரைந்தென்பவளவா யன்வரக் கூவாய்.

Mannu perumpukazh maathavan maamani / Vannan manimuti mainthan / Thannai, ukanthathu kaarana maakaen / Sangkizhak kumvazhak kuntae, / Punnai kurukkaththi njaazhal serunthip / Pothumpinil vaazhum kuyilae, / Panniyep poathu mirunthu virainthen / Pavalavaa yanvarak koovaay.

பொருள்

நிலைத்த பெரும்புகழுடைய மாதவன், நீலமணி வண்ணன், மணிமுடி அணிந்த இளைஞன் அவனை நான் விரும்பியதால், என் சங்கு வளையல்கள் கழன்று விழுகின்றன; இதற்கு அவனிடம் வழக்கு உண்டு. புன்னை, குருக்கத்தி, ஞாழல், செருந்தி மரங்களின் புதரில் வாழும் குயிலே! எப்போதும் இருந்து பேசிக்கொண்டிருப்பதை விட்டு, என் பவளவாயன் வரும்படி விரைந்து கூவு.

Meaning

Madhava of great and lasting fame, coloured like a sapphire, the youth with the jewelled crown: because I loved him, my conch bangles slip off my wrists; I have a case against him for it. Cuckoo who lives in the bower of punnai, kurukkatthi, nyazhal and serundhi trees! Instead of sitting and chattering all the time, quickly call so that my coral-lipped one comes.

சொற்பொருள் Word by word

மன்னு பெரும்புகழ்: great and lasting fame
மாமணி வண்ணன்: coloured like a sapphire
மணிமுடி மைந்தன்: youth with the jewelled crown
சங்கு இழக்கும்: losing my conch bangles
வழக்கு உண்டு: I have a case
பொதும்பு: bower, thicket
பன்னி: chattering
பவளவாயன்: the coral-lipped one

விளக்கம்

குயில் பத்து தொடங்குகிறது. பிரிவால் மெலிந்து, கையில் அணிந்த சங்கு வளையல்கள் கழன்று விழுகின்றன. தமிழ் அகப்பாடல்களில் வளை கழல்வது பிரிவுத் துயரின் அடையாளம்.

தோட்டத்தில் உள்ள மரங்களின் பெயர்களைச் சொல்வதில் ஆண்டாளின் இயற்கை அறிவு தெரிகிறது: புன்னை, குருக்கத்தி, ஞாழல், செருந்தி. வில்லிபுத்தூர் நந்தவனத்தில் வளர்ந்தவள் அவள். அந்தத் தோட்டத்துக் குயிலையே தூதாக்குகிறாள்.

Explanation

The cuckoo decade begins. Wasting away with separation, her conch bangles slip from her wrists. In Tamil love poetry, bangles slipping off is a sign of the grief of separation.

Naming the trees of the garden shows Andal's knowledge of nature: punnai, kurukkatthi, nyazhal, serundhi. She grew up in the garden at Villiputhur. She makes the cuckoo of that very garden her messenger.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.52–53

ருக்மிணி அனுப்பிய தூது

விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி ருக்மிணி, கண்ணனை ஒருமுறையும் நேரில் காணாமலே, அவன் குணங்களைக் கேட்டுக் கேட்டு அவனையே கணவனாக வரித்தாள். ஆனால் அவள் அண்ணன் ருக்மி அவளைச் சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலனுக்கு மணம் முடிக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

மணநாள் நெருங்கியபோது, ருக்மிணி நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு அந்தணரை அழைத்து, துவாரகைக்குக் கண்ணனிடம் தூது அனுப்பினாள். அவள் எழுதிய கடிதம் பாகவதத்தில் ஏழு சுலோகங்களாக இருக்கிறது: 'உன் புகழைக் கேட்டு என் மனம் உன்னிடம் சேர்ந்துவிட்டது. சிங்கத்துக்கு உரிய பங்கை நரி தொடக்கூடாது. நீ வராவிட்டால், நோன்பிருந்து என் உயிரை விடுவேன்.'

செய்தியைக் கேட்ட கண்ணன் உடனே தேரில் புறப்பட்டான். மணநாளன்று ருக்மிணி அம்பிகை கோயிலுக்கு வழிபடச் சென்று திரும்பும்போது, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவளைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான்.

ஆண்டாளும் ஒரு தூது அனுப்புகிறாள், ஆனால் அந்தணரை அல்ல, தோட்டத்தில் கூவும் குயிலை. 'அவன் வரும்படி கூவு' என்று கெஞ்சுகிறாள், பிறகு கோபிக்கிறாள், இறுதியில் 'கூவாவிட்டால் இந்தத் தோட்டத்திலிருந்து விரட்டுவேன்' என்று மிரட்டுகிறாள். ருக்மிணி சொன்ன 'நரியும் சிங்கமும்' என்ற உவமை, ஆண்டாள் முதல் பத்தில் சொன்ன 'வேள்வி அவியும் நரியும்' என்பதோடு எவ்வளவு ஒத்திருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கலாம்.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 52–53

The message Rukmini sent

Rukmini, princess of Vidarbha, had never once seen Krishna, yet hearing again and again of his virtues she chose him as her husband in her heart. But her brother Rukmi arranged to marry her to Sisupala, king of Chedi.

As the wedding day drew near, Rukmini called a trusted Brahmin and sent him to Krishna in Dwaraka as her messenger. Her letter is given in the Bhagavatam in seven verses: 'Hearing of your glory, my heart has gone to you. Let not the jackal touch the lion's share. If you do not come, I will fast and give up my life.'

Hearing the message, Krishna set out at once in his chariot. On the wedding day, as Rukmini returned from worship at the temple of Ambika, he lifted her into his chariot in front of everyone and carried her away.

Andal too sends a messenger, not a Brahmin but the cuckoo singing in the garden. 'Call so that he comes,' she pleads; then she grows angry; and at last she threatens, 'If you don't call, I'll chase you out of this garden.' Notice how closely Rukmini's image of the jackal and the lion matches Andal's own image, in the first decade, of the jackal at the sacrifice.

சிந்தனைக்கு

நம் ஏக்கத்தை யாரிடம் சொல்கிறோம்?

To reflect on

To whom do we speak of our longing?